Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.
Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.
Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”
Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγινε η Βραδιά του Ερευνητή. Το Σάββατο 27 του μήνα στην μεγάλη πλατεία μπροστά από την κεντρική βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου, συγκεντρώθηκαν από Πανεπιστήμια Ερευνητικά Κέντρα, ερευνητές, που μας παρουσίασαν τις έρευνές τους.
Βρεθήκαμε με δεκαπέντε μαθητές μας οι κ Καραβιώτη και κ Μπουρλής μαζί με εμένα, και αρχίσαμε την περιήγηση. Πολύ σύντομα οι μαθητές μας “ψάχνοντας” εξερεύνησαν την έκθση και βρεθηκαμε στο σημείο συνάντησης πριν την αναχώρηση.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είχε “άπειρο κόσμο”. Μας έλειψε ένας χάρτης μια και είχε πάρα πολλά περίπτερα με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων έρευνας.
Σίγουρα ο χώρος ήταν πολύ καλύτερος από το Πολυτεχνείο στην Στουρνάρη πιο άνετος και με μεγαλύτερη δυνατότητα υποδοχής κόσμου. Είχε ανοικτή πρόσβαση και επίσης πολλούς χώρους για παρκάρισμα, που έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς γονείς να επισκεφτούν τον χώρο.
Σίγουρα δώσαμε ραντεβού για του χρόνου, με ένα χάρτη και ίσωςκαι μια ζακέτα (είχε πολύ δροσιά).
Είμαστε βέβαιοι ότι η επίσκεψη αυτή έδωσε στους μαθητές μας αφορμή για σκέψη και προβληματισμό σχετικά με την έρευνα και τις τάσεις που αναπτύσοονται.
Είναι 2025 και πάντα δίνουμε στους μαθητές μας αφορμές για σκέψη και προβληματισμό .
Σήμερα δεχτήκαμε τους μαθητές μας ξεκινώντας την καινούργια σχολική χρονιά. Το πρωί στην είσοδο ο κ Γενικός Διευθυντής κ Miguel Tesson, υποδέχτηκε τους μαθητές στο σχολείο
Η μέρα ξεκίνησε με τους υπεύθυνος καθηγητές να μιλάνε στα τμήματά τους και να τους ενημερώνουν για τον τρόπο λειτουργίας, της Σχολής, τα σημεία, που πρέπει να γνωρίζουν και τις αλλαγές που υπάρχουν στο Λυκειο από το Γυμνάσιο (στην Α Λυκείου) και τον γενικό προγραμματισμό της χρονιάς.
Ακολούθησε ο Αγιασμός των μαθητών
και στην συνέχεια τους μαθητές καλωσορισε ο κ Γενικός Διευθυντής.
Στη συνέχεια ακολουθήσαμε το πρόγραμμα και ξεκινήσαμε την καινούργια σχολική χρονιά.
Είναι 2025 και μόλις ξεκίνησε η καινούργια σχολική χρονιά.
Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Επιστρέψαμε στο σχολείο. Από χθες βράδυ, ψάξαμε, βρήκαμε την τσάντα, τα κλειδιά, τους μαρκαδόρους, τα απαραίτητα της σχολικής καθημερινότητας μας και ξεκινήσαμε λίγο πιο αργά από ότι συνήθως, μια και σήμερα ξεκινήσαμε κατά τις εννιά το πρωί.
Μαζευτήκαμε στο χολ….
Ο Γενικός Διευθυντής της Ελληνογαλλικής Σχολής “Ευγένιος Ντελακρουά” κ Miguel Tesson, παρουσίασε τα περυσινά αποτελέσματα της Σχολής στο Baccaleaureat, και καλοσώρισε τους νέους συναδέλφους που ήρθαν φέτος στην Σχολή.
Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο κ Αλέξανδρος Βασιλικός Πρόεδρος της Επιτροπής Γονεϊκής Διαχείρισης της Σχολής, που μας καλωσόρισε και είπε δυο λόγια για την Επιτροπή και τον ρόλο της.
Ακολούθως η κ Σαββινίδου παρουσίασε τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων της Σχολής, μας όπου όλοι οι μαθητές μας περάσανε σε πανεπιστημιακές σχολές.
Σχετικα΄με τις Σπουδές στη Γαλλία, σχολιάστηκε ότι 42 μαθητές έκαναν τα ντοσιέ τους για σπουδές στη Γαλλία έγιναν όλοι δεκτοί σε Πανεπιστημιακές Σχολές της επιλογής τους, και τελικά μετά τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών, δώδεκα επέλεξαν να σπουδάσουν στη Γαλλία.
Στη συνέχεια η Οικονομική Διευθύντρια κ Imbaud μίλησε για την ανακαινιση του σχολείου τόσο στην κτιριακή όσο και στην υλικοτεχνική υποδομή.
Αφού ολοκληρώθηκαν οι ομιλίες όλων των μελών της Διευθυντικής ομάδας κάναμε την εναρκτήρια συνεδρίαση και αύριο περιμένουμε τα παιδιά μας για πρώτη μέρα σχολείο…
Αυτά είναι τα δύσκολα… Πάντα αυτές οι εγγραφές είναι οι χειρότερές μου, αυτή πολύ περισσότερο.
Ο Νώντας απόφοιτος της Σχολής μας (2023) ξεκίνησε νωρίς για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να πουν κάτι, σε μια τέτοια περίπτωση. Δεν ξέρω αν μπορείς να πεις κάτι και τι είναι αυτό, στους γονείς του και στους κοντινούς του ανθρώπους.
Εμείς θα θυμόμαστε τον Νώντα στους διαδρόμους, στην τάξη στην ταράτσα, στην σχολική του καθημερινότητα, όπως τον γνωρίσαμε. Αεικίνητο, να κάνει πλάκα, να γελάει, να φωνάζει με τους συμμαθητές του.
Πραγματικά δύσκολα πράγματα…
Θα πω θερμά συλλυπητήρια στους γονείς του γιατί απλά δεν ξέρω τι άλλο να πω. Η σκέψη μας είναι μαζί τους αν και δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να βοηθήσει κάπως σε μια τέτοια περίπτωση.
Σταματάω εδώ…
Όσοι επιθυμούν να παρευρεθούν στη κηδεία του Νώντα, θα γίνει την Δευτέρα 18 Αυγούστου στο Α Νεκροταφείο στις 12.00 το μεσημέρι.
Είναι 2025 και η πραγματικότητα, δυστυχώς είναι σκληρή και μας προσγειώνει απότομα.
ΥΓ : Η παραπάνω εγγραφή έγινε μετά από συνεννόηση με την οικογένεια.
Το σχολείο έκλεισε…δηλαδή δεν έκλεισε, απλά δεν έχει μαθητές. Έχει εκείνη την περίεργη εικόνα του κορωνοϊού με τους αδειους διαδρόμους, την εκκωφαντική ησυχία, την έλλειψη κίνησης… αυτή την εξωπραγματική εικόνα.
Όλο τον Ιούλιο το σχολείο ανακαινίζεται. Μπορεί και να μην το αναγνωρίσουμε όταν το δούμε…λέμε τώρα. Ένα σχολείο που όταν χτίστηκε (το 1981 άνοιξε τις πόρτες του στους μαθητές), ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Με βιοκλιματικό προσανατολισμό, συστήματα φυσικού αερισμού και ανακύκλωσης του αέρα, με κλιμακοστάσια φαρδιά αλλά μελετημένα έτσι ώστε να λειτουργούν “σαν καμινάδες” μεταφέροντας σε όλους τους ορόφους φρέσκο αέρα. (Τα σκαλιά δεν είναι κλειστά, και αν ανοίξουν οι πόρτες της ταράτσας, δημιουργείται φυσική ροή φρέσκου αέρα σε όλους τους ορόφους, από την είσοδο αλλά και όπου υπάρχει άνοιγμα σε κάτω οροφους). Κανάλι φυσικού αερισμού σε κάθε αίθουσα και ανοίγματα πίσω από τα σώματα του καλοριφέρ για συνεχή εισαγωγή φρέσκου αέρα. Πολλές καινοτομίες αλλά “πενηνταρίζει” πια και θέλει την φροντίδα του.
Φυσικά δεν είναι μόνο το κτιριακό, αλλά και οι υποδομές που θα αλλάξουν/βελτιωθούν. Νέοι διαδραστικοί πίνακες, αντικαστάσταση υπολογιστών, θρανίων, καρεκλών… Ότι χρειάζεται δηλαδή για ένα καινούργιο ξεκίνημα τον Σεπτέμβρη.
Και εμείς περνάμε σε καλοκαιρινή διάθεση…
…και πιάνουμε τα νησιά…
…να κάνουμε κανένα μπανάκι…
…να δούμε καμία ανατολή… (ναι ανατολή είναι)
…ή απλά να αράξουμε…
Όλο το καλοκαίρι με όλες τις αποχρώσεις του μπλέ σε μια φωτό…
(Εντάξει είναι λίγο στραβός ο γυαλός αλλά δεν πειράζει… 😉 )
Αλλά έχουμε και το νου μας… Το Υπουργείο ήδη έδωσε νέο βιβλίο Χημείας για του χρόνου (μην αγχώνεστε απλά κόλλησε τα δύο τεύχη), μας έδωσε την ύλη για του χρόνου, (Ελέγξτε για τυχόν αλλαγές), και σε κάποια φάση όλο και κάτι καινούργιο θα σταλεί.
Αν προκύψει κάτι καινούργιο θα ενημερώσω σχετικά. Προς το παρόν προετοιμαζόμαστε για την επόμενη χρονιά.
Είνια 2025 και είμαστε σε φάση ανασυγκρότησης για την επόμενη σχολική χρονιά.
Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πήραμε τις βαθμολογίες μας. Ο Βαγγέλης Σαλβάνος και η Κλαίρη Σιάκκα, μαθηματικοί της Σχολής μας, έκαναν τα ραβδογράμματα που θα δείτε. Οι κόκκινες στήλες αντιστοιχούν στη Σχολή μας, ενώ η γαλάζια είναι το Πανελλαδικό αντίστοιχο. Νομίζω ότι η σύγκριση είναι προφανής.
Ας δούμε τα ραβδογράμματα ανά κατεύθυνση:
Για μια ακόμα χρονιά, το ποσοστά της Σχολής μας είναι σημαντικά μεγαλύτερα των αντίστοιχων Πανελλαδικών, δείγμα της προσήλωσής μας στην σωστή και μεθοδική δουλειά, που στόχο έχει να φέρει τους μαθητές μας “πιο κοντά στα όνειρά τους”.
Συγχαρητήρια σε όλους τους συναδέλφους, μια και τέτοια αποτελέσματα δεν είναι απλά αποτελέσματα της Γ Λυκείου αλλά μιας συνολικής πορείας, και φυσικά σε όλους τους μαθητές μας, που θα μπορέσουν από τον Σεπτέμβρη που έρχεται να συνεχισουν όπως αυτό θέλουν τις σπουδές τους.
Είναι 2025 και για μια ακόμα χρονιά “ξεφύγαμε πολύ μπροστά” από τα Πανελλαδικά αποτελέσματα.
Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.
Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…
όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…
(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).
Και πήγαμε στις θέσεις μας…
…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.
Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…
…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.
Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.
Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.
Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :
Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.
Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.
Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε
Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂
Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.
Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.
Η αποφοίτηση είναι από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις της Σχολής και είναι η τελευταία εκδήλωση που αφορά τους καινούργιους τελειόφοιτους που σε κάποιες ώρες περνάνε στους απόφοιτους. Ξεκινώντας από το 1992 στην πρώτη αποφοίτηση του Ελληνικού τμήματος, προχθές είχαμε την τριακοστή τέταρτη αποφοίτηση. Χονδρικά περίπου δυόμιση χιλιάδες απόφοιτοι (από 80 άτομα κάθε χρονιά περίπου).
Η εκδήλωση γίνεται τα τελευταία χρόνια στο γήπεδο, που προσφέρει την απαραίτητη επιφάνεια, να δεχτεί πεντακόσια άτομα, που είναι συνήθως ο κόσμος που παίρνει μέρος στην εκδήλωση.
Η οργάνωση ξεκινάει από νωρίς, και το αποτέλεσμα είναι προϊόν συνεργασίας μαθητών, διεύθυνσης του σχολείου και γονέων. Έβαλα πρώτα τους μαθητές, γιατί μια ομάδα μαθητών τρέχει όλη την εκδήλωση και πιστέψτε με δεν είναι κάτι απλό.
Από την στιγμη που θα βγει ο σκελετός, αρχίζει το “κυνήγι”. Να έρθουν φωτό των μαθητών, να γραφούν κείμενα, να επιλεγούν τραγούδια, να μετρηθούν χρόνοι, να γίνει η “ροή” τη γιορτής. Να μπουν τα μουσικά διαλείμματα, να επιλεγούν τα τραγούδια, να γίνουν πρόβες, τόσο εκτός σχολείου αλλά σίγουρα και “επί τόπου” στον χώρο της εκδηλωσης. Και μετά, το μενού, να υπολογιστούν μερίδες, ποτά, τα πάντα. Εννοείται ότι κάποιο κέτερινγκ τα αναλαμβάνει, αλλά και αυτά δεν γίνονται μόνα τους. Κουραστήκατε νομίζω και μόνο που τα διαβάσατε… Και όμως κάθε χρονιά ο πήχυς ανεβαίνει και ψηλότερα. Και όλοι φεύγουμε έχοντας μια γλυκιά ανάμνηση από το πέρασμα και αυτής της χρονιάς από το σχολείο.
Αρκετά όμως. Ας δούμε την φετεινή αποφοίτηση.
Από την προηγούμενη μέρα που στήθηκαν τα μηχανήματα, ξεκίνησαν οι πρόβες. Όλοι οι μαθητές βρέθηκαν στο χώρο…
Αναμονή για την πρόβα αλλά και δοκιμές ήχου…
Και έτσι φτάσαμε στην αποφοίτηση…
Ο χώρος έχει μεταμορφωθεί. Έχουν μπει τα τραπέζια, και έχει γεμίσει κόσμο…
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλίες…
…του Miguel Tesson γενικού Διευθυντή της Σχολής
Τις ομιλίες έκλεισε η κ Σαββινίδου, Διευθύντρια του Λυκείου, η οποία έκανε ειδική αναφορά στα πολύ καλά αποτελέσματα της Σχολής, που είχαν βγει την Πέμπτη το πρωί.
Ακολούθησε ο μπουφές και μετά οι μαθητές πήραν τα αποφοιτήρια από συναδέλφους και με μουσική υπόκρουσή επιλογής τους, μαζί με ένα αναμνηστικό της χρονιάς τους. Οι συμμαθητές τους σε ένα μικρό κείμενο, είπαν “δυο λόγια” από τον χαρακτήρα, τις πλάκες, τη ζωή τους στο σχολείο.
Ακολούθησε η ροή της εκδήλωσης, με μουσικά διαλείμματα με τραγούδια….
όπου οι μαθητές μας καταχειροκροτήθηκαν.
Όταν ολοκληρώθηκε η γιορτή, η βραδιά έκλεισε με χορούς…
…όπου όλοι μαζί χαρέψαμε μικροί – μεγάλοι.
Και κάπως έτσι η τριακοστή τέταρτη αποφοίτηση, περνάει στην ιστορία. Εμείς συνεχίζουμε μετά την ανάπαυλα του καλοκαιριού, όπου θα ανασυγκροτηθούμε και όπως λέμε, έχουμε ραντεβού τον Σεπτέμβρη με τους καινούργιος τελειόφοιτους και μελλοντικούς απόφοιτους του 2025-26.
Είναι 2025 και η φετεινή χρονιά τελείωσε με επιτυχίες με χορούς και με τραγούδια, όπως έπρεπε άλλωστε.
Πέρασε ο καιρός… γράψαμε διαγωνίσματα, διορθώθηκαν, περάστηκαν οι βαθμοί, βγήκαν τα αποτελέσματα και δώσαμε και βαθμούς…Είδαμε τους γονείς, και τους μαθητές μας και δώσαμε “ραντεβού τον Σεπτέμβρη”, όπως λέγανε παλιότερα οι χειμερινοι κινηματογράφοι.
Μια εκδήλωση που οριοθετεί το τέλος της σχολικής χρονιάς είναι το “Ποτάκι για το τέλος της χρονιάς” (Pot de fin d’annee).
Μια εκδήλωση κεντρική για τη σχολή, που όλο το προσωπικό είναι προσκεκλημένο. Σε όποια θέση και αν βίσκονται. Βρισκόμαστε όλοι μαζί και κυρίως γνωριζόμαστε και μιλάμε μια και συνήθως το καθημερινό τρέξιμο δεν αφήνει πολλά περιθώρια.
Χαρίζουμε το πλατύτερό μα χαμόγελο για τον φωτογράφο…
…ο οποίος μας βγήκε και ζημιάρης μια και στην προσπάθεια του για να βγάλει τις καλύτερες φωτογραφίες, έριξε ένα ποτήρι στην πίστα… και έπρεπε να επανορθώσει.
Ο γενικός διευθυντής κ Miguel Tesson κάνει ένα πολύ σύντομο απολογισμό της χρονιάς,
Στη συνέχεια αποχαιρετάμε τους συναδέλφους που αποχωρούν, είτε λόγω συνταξιοδότησης, είτε λόγω μετάθεσης…
Ευχές, ευχές, ευχές, από όλους και για όλους…
Αλλά κυρίως παρέα, κουβέντα γέλια, και ανεμελιά, χωρίς κουδούνια και την κλασσική “τσάντα πλάτη” του καθηγητή, να παίρνουμε τον δρόμο για την τάξη…
Άμα είσαι καθηγητής Φιλοσοφίας…φαίνεται.
Σε πολλές περιπτώσεις, συνάδελφοι χαιρέτησαν τους αποχωρούντες με δυο λόγια, άλλοτε συγκινητικά, άλλοτε με αστείες καταστάσεις….
Οι υπόλοιποι παρακολουθούμε την εκδήλωση,
Η βραδιά τελειώνει εννοείται αργά το βράδυ, και όχι το απογευματάκι, όπως είναι τώρα. Ένας πλούσιος μπουφές, που αντέχει με συνεχείς ανανεώσεις μέχρι το τέλος της ημέρας, και χορό, πολύ χορό…Όλων των ειδών τους χορούς…
Ο Παναγιώτης φροντίζει για αυτό, από νωρίς το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ και από ότι λέγανε οι παρόντες, κάθε χρονιά γίνεται και καλύτερος και φέτος τα είχε δώσει όλα…μέχρι που του τα χάλασε ο μπαμπάς του…Όταν ακουμπώντας το κινητό μου στο τραπέζι, κούνησα κάποια καλώδια και αποσυνδέθηκαν μερικά κομμάτια… Αλλά δεν πειράζει. Μπήκε το πλαν Β σε λειτουργία, με διαδικτυακή μουσική και έτσι φτάσαμε σε μμ ώρες (μεταμεσονύκτιες ώρες) χορεύοντας.
Φεύγοντας δεν μπόρεσα να μην απαθανατίσω, το σχολείο σε μια κατάσταση, που σπάνια βρίσκεται, ήρεμο, γαλήνιο, χωρίς παιδιά και με πολύ όμορφο φωτισμό.
Και κάπως έτσι η σχολική χρονιά 2024-25 φτάνει προς το τέλος της… Αλλά δεν τελείωσε ακόμα.
Είναι 2025 και μια ακόμα σχολική χρονιά, κλείνει, αφήνοντας δεκάδες αναμνήσεις, αφήνοντας την θέση της για την επόμενη…
