Ο Πέτρος, απόφοιτος της Σχολής μας μετά από μια μακρόχρονη απουσία στο εξωτερικό, είναι πλέον στην Ελλάδα και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα… σκηνοθετεί.
Δίνει μια συνέντευξη στο FLIX όπου παρουσιάζει την νέα του δουλειά “Παράλληλοι Αυτοσχεδιασμοί”. Η δουλειά του αυτή παρουσιάζεται σήμερα στις 9 Δεκέμβρη (δυστυχώς η καθημερινότητα δεν μου επέτρεψε να σας ενημερώσω τουλάχιστον μια δυο μέρες πριν). Η δουλειά του αυτή χαρακτηρίζεται : ντοκιμαντέρ, υπαξιακό, λαογραφικό και ανθρωπιστικό.
Ο Πέτρος
Αντιγράφω από την παρουσίαση…
Το ποιητικό ντοκιμαντέρ του Πέτρου Κολοτούρου, «Παράλληλοι αυτοσχεδιασμοί (Improvisations in Parallel Mode)», θα προβληθεί για το κοινό, μετά την πρεμιέρα του στο τελευταίο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το γύρο του σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και την πρόσφατη βράβευσή του στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.
Σχετικά με τον Πέτρο αναφέρεται…
Οπτικοακουστικός δημιουργός, με πολλά μουσικά κλιπ, video dance και video art έργα στο ενεργητικό του, αλλά υπογράφοντας και τη φωτογραφία στο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ «Εγώ και ο ίσκιος μου» για τον Νίκο Παπάζογλου, ο Κολοτούρος είναι ένας από αυτούς τους δημιουργούς που τραβούν με αυτάρκεια το δικό τους μονοπάτι, καταφέρνοντας, στην πορεία, να προσελκύσουν το ενδιαφέρον όχι μόνο των άλλων καλλιτεχνών, αλλά και του κοινού.
Η αφίσα του ντοκυμαντέρ
Και το teaser για να δείτε και δείγμα δουλειάς.
Αν θελετε να διαβάσετε όλη την συνέντευξη, διαβάστε την ΕΔΩ, έχει πράγματι πολύ ενδιαφέρον.
Είναι 2023 – ακόμα – και οι απόφοιτοί μας καταγράφουν το παρόν, δημιουργώντας τις μνήμες του μέλλοντος.
ΥΓ. Είμαι σίγουρος ότι κάπου θα “ανέβει” το ντοκυμαντέρ, οπότε έχετε το νου σας
Μια χορταστική συνέντευξη της Σοφίας Μαυραγάνη στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ για την νέα της δουλειά που παρουσιάζεται στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου. ΟΛΗ την συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε ΕΔΩ. Εγώ θε ματαφέρω μερικά αποσπάσματα ίσα για να σας “ανοίξει η όρεξη” και να πάτε να δείτε την Σοφία. Πάντως εγώ που είχα δει δουλειά της στο Θέατρο ΝΤΑΝΚΑΝ μπορώ να πω ότι μου άρεσε πάρα πολύ και – πρέπει να ομολογήσω – ότι ο χορός δεν είναι στα θέματα ενδιαφέροντός μου.
Η Σοφία…
Αντιγράφω από την εισαγωγή της συνέντευξης :
Έχει λοιπόν πολύ ενδιαφέρον που η καλλιτεχνική υπεύθυνη της Πειραματικής Σκηνής Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου για τη φετινή σεζόν Κατερίνα Γιαννοπούλου επέλεξε για το πρόγραμμα τη νέα δουλειά της Μαυραγάνη, μιας χορογράφου που φέρνει τον θεωρητικό λόγο στη σκηνή με έναν απρόσμενα σωματικό και συν-αισθηματικό τρόπο διευρυνώντας τα όρια του κειμένου αλλά και της επιτέλεσης. Ειδικότερα, μια που στην παράσταση “ΧΟΡΟΣ: We are prepared for tragedy”, η οποία κάνει πρεμιέρα στις 2 Δεκεμβρίου, η Μαυραγάνη δουλεύει και πάλι σε συνεργασία με τη φιλόσοφο Έλενα Τζελέπη.
Από ότι βλέπεται η παράσταση “παίζει” αρα δεν έχουμε πολύ χρόνο. Για την παράσταση διαβάζουμε…
Σε αυτή την υβριδική παράσταση η Σοφία Μαυραγάνη ξεκινά από τους χορούς των αρχαίων τραγωδιών για να θέσει σύγχρονους προβληματισμούς γύρω από τη συλλογική δράση και τη δυνατότητά της να διαμορφώνει κριτικές παρεμβάσεις, να διεκδικεί την κοινωνική αλλαγή και να απαιτεί το αδύνατο. Σε συνεργασία με την ομάδα των περφόρμερ – Αντώνης Αντωνόπουλος, Μαρία Βούρου, Νέγρος του Μοριά-Kevin Ansong, Μαρία Τσιμά, Αντιγόνη Φρυδά, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη, Larry Gus (Παναγιώτης Μελίδης) και υπό τους ήχους της μουσικής του Larry Gus στήνει έναν αιρετικό χορό για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία πάνω σε ένα ένα συλλογικό κείμενο.
Σε κάποια στιγμή η Σοφία αναφέρει για την σχέση της με το κείμενο…
Έχω μεγάλη δυσκολία να κατανοήσω ένα κείμενο αν δε το δω. Η δυσκολία αυτή με οδηγεί/αναγκάζει σε εναλλακτικούς τρόπους επεξεργασίας των κειμένων. Τα αντιμετωπίζω χορογραφικά. Για να καταλάβω το νόημα μια φράσης πρέπει να συνδεθώ με τον ήχο και την κίνησή της. Για μένα, μόνο όταν επιτυγχάνεται η ακριβής ισορροπία ήχου και κίνησης μπορεί ένα κείμενο να ξεφύγει, να γίνει εμπειρία. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεθοδολογία. Υπάρχει ένστικτο και εμπιστοσύνη σε αυτό που υπάρχει πίσω από το νόημα. Δεν πιστεύω στις λέξεις δηλαδή, δεν μου λένε τίποτα σκέτες.
Και ευτυχώς όπως λεει ακριβώς και στο κείμενο. Γιατί αυτή η “αδυναμία” της Σοφίας είναι η αρχή της δημιουργικής της σκέψης.
Αρκετά με την αντιγραφή. Να πάτε να δείτε την εκδήλωση, και να δώσετε χαιρετίσματα στην Σοφία. Στη χειρότερη περίπτωση, διαβάστε το άρθρο ( και τότε θα πάτε σίγουρα).
Είναι 2023 – ακόμα – και οι απόφοιτοί μας δημιουργούν μέσα από τον χορό.
Σήμερα ήταν γιορτή για το σχολείο. Μια μέρα μονάδική γεμάτη συγκινήσεις, αγκαλιές, χαμόγελα, πειράγματα αλλά και ενημέρωση. Ήταν η ημέρα καριέρας, μια ημέρα αφιερωμένη στην ενημέρωση των μαθητών μας για τα επαγγέλματα, και τις τυπικές αλλά και τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που απαιτούν πολλά επαγγέλματα. Και τι το καταπληκτικό έχει μια τέτοια μέρα; Πολλά, πάρα πολλά…
Όταν από τους τριάντα και πλέον ομιλητές τα τρία τέταρτα είναι παλιοί μαθητές του σχολείου μας, η προσμονή για την εκδήλωση και η συγκίνηση όταν βλέπουμε τους παλιούς μας μαθητές χτυπάει κόκκινο. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή…
Αρχικά με την Γ Λυκείου είχαμε μια συζήτηση – διάλεξη πάνω στην διαχείριση του άγχους από τον κ Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, φυσικό γνωστό από τα πολύ καλά βιβλία του αλλά και από τις διαλέξεις του πάνω στην διαχείριση του άγχους, στην μελέτη και στους τρόπους εκμάθησης.
Ο κ Παναγιωτακόπουλος με τους μαθητές μας της Γ Λυκείου στη Βιβλιοθήκη της Σχολής μας.
Η συζήτηση είχε σαν αντικείμενο την διαχείριση του άγχους, όπου ο κ Παναγιωτακόπουλος αλληλεπιδρώντας με τους μαθητές μέσα από ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο μπόρεσε να κατευθύνει την συζήτηση στα σημεία ενδιαφέροντος των μαθητών.
Από τις απαντήσεις των μαθητών γίνεται φανερό ότι σαφώς η διάλεξη είχε λόγο να γίνει…
Πάνω από 77 % οι αγχωμένοι μαθητές.
Η συνέχεια καθορίζεται από τα αποτελέσματα.
Περιμένοντας το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.
Και πάμε στην ημερίδα…Το έχω γράψει δεκάδες φορές σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου στην εκπαίδευση : Τι είναι αυτό που δεν κοστίζει αλλά αξίζει όσο δεν φαντάζεστε; Αυτό μόνο ένας εκπαιδευτικός μπορεί να το απαντήσει.
Να σας δώσω την απάντηση, μια και δεν είναι σίγουρο ότι μπορείτε να βρείτε την απάντηση… Το να περπατάς στον διάδρομο και να ακούς… “ΑΑΑΑ!!! ο κ Αλισαβάκης” και με το που γυρνάς, να βλέπεις ένα γελαστό πρόσωπο, να σε καλωσορίζει, μια αγκαλιά, μια ζεστή χειραψία, ενός παλιού σου μαθητή. Οι πρώτοι μου μαθητές τώρα είναι πενήντα χρονών και από το συγκεκριμένο σχολείο, λίγο μικρότεροι. Αν αυτό δεν είναι ευτυχία τότε τι είναι. Αισθάνεσαι ότι το πέρασμά σου από αυτόν το πλανήτη έχει αφήσει ένα ίχνος. Υπερβολή… ίσως αλλά εγώ σήμερα το καταευχαριστήθηκα αλλά και συγκινήθηκα πολύ. Κάποιους από αυτούς τους παλιούς μαθητές είχα να τους δω δεκάδες χρόνια. Το παιγνίδι – που πάντα διασκεδάζω – του πως θα μου απευθύνουν τον λόγο, στον ενικό ή τον πληθυντικό έχει πάντα πλάκα. Το να τους απευθύνονται οι μαθητές στον πληθυντικό επίσης έχει πλάκα… Τους προκαλεί μια κάποια αμηχανία. Βλέπετε είναι ο χώρος που περάσαν και αυτοί σαν μαθητές, και τώρα τον βλέπουν από την πλευρά της έδρας…
Τελικά ποια είναι η απάντηση; Μα στα πρόσωπα των παλιών σου μαθητών να βλέπεις τα πρόσωπα φίλων. Πραγματικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και συγκίνηση. Σήμερα ήταν μια μοναδική μέρα. Ποιον να πρωτοθυμηθώ…
Τον Βασίλη που ήρθε από την Δανία επι τούτου, εκμεταλλευόμενος τα Χριστούγενα, την Εύα που κανόνισε το πρόγραμμά της από τον Οκτώβρη στο Παρίσι για να είναι εδώ, τον Βασίλη, που με ρωτούσε ξανά και ξανά για την ημερομηνία για να κανονίσει να κλείσει εισιτήριο… Αλλά και όλους τους άλλους που ήρθαν “από δίπλα” αφήνοντας δουλειές , παιδιά, υποχρεώσεις, προγράμματα υπηρεσιών, παίρνοντας άδεια από την δουλειά τους, περνώντας την ελεύθερη μέρα τους μαζί μας…Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο παρά
ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Μπορεί να ακούγεται πολύ προσωπικό αλλά έτσι το αισθάνομαι. Ο λόγος απλός. Ο κόσμος των παλιών μας μαθητών είναι πάντα δίπλα στο σχολείο, στα καλά αλλά και στα άσχημα. Και η υπερηφάνεια και το καμάρωμα όταν τους βλέπουμε να προχωράνε και να προοδεύουν είναι μεγάλη.
Κάποτε με είχαν ρωτήσει σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό που είχαμε πάει για επίσκεψη, πως αισθάνομαι για τους μαθητές μου και είχα απαντήσει : Να σας πω έχω 170 παιδιά, τα τρία από αυτά είναι τα δικά μου… Νομίζω ότι αυτό εξηγεί λίγο το καμάρι. Αλλά και πάλι… είμαι σίγουρος ότι μόνο ένας εκπαιδευτικός μπορεί να καταλάβει. Και μάλιστα ένας εκπαιδευτικός που μετράει τον χρόνο σε δεκαετίες και μπορεί να “κοιτάξει λίγο πίσω”.
Θέλω να ανεβάσω φωτό αλλά έχω ένα πρόβλημα. Είναι πάρα πολλές. Οπότε θα κάνω ένα κολλάζ με τους περισσότερους από τους ομιλητές, απόφοιτους και μη, όσους μπόρεσα να καταγράψω στις αίθουσες. Είναι κάποιοι που δεν τους πρόλαβα, αλλά και κάποιοι που έφυγα πριν έρθουν… Δεν πειράζει… θα διορθώσω του χρόνου…
Οι περισσότεροι από τους ομιλητές μας
Μια υπέροχη μέρα σήμερα. Πίσω από αυτή την μέρα ήταν η Γρανέτα Καρατζά και ο Νίκος Κουτσοκώστας, καθηγητές της Σχολής μας που είχαν αναλάβει την οργάνωση όλου του εγχειρήματος.
Και μια και μιλάμε για απόφοιτους δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα των περυσινών αποφοίτων που είχαν αναλάβει την εναλλαγή των ομιλητών στις αίθουσες αλλά και την τήρηση του προγραμματισμού. Βλέπετε η ημερίδα αφορούσε Γ Γυμνασίου, Α και Β Λυκείου και η Γ Λυκείου είχε την διάλεξη για το άγχος. Και ποιος θα βοηθούσε; Έτσι για μια ακόμα φορά οι απόφοιτοί μας ήταν εκεί πρόθυμοι να βοηθήσουν. Και όπως πολύ συχνά λέει η κ Σαββινίδου – Διευθύντρια της Σχολής μας – “Το σχολείο δεν είναι οι τοίχοι αλλά οι άνθρωποι”, μικροί μεγάλοι, συμπληρώνω εγώ που κάθε φορά δίνουν έμπρακτα το παρόν.
Είναι 2023 – για λίγο ακόμα – και στο σχολείο είχαμε full house, γυρίσανε τα παιδιά μας να τα δούμε και να χαρούμε για την πορεία τους.
ΥΓ Το full house σε αντιδιαστολή με το “σύνδρομο της άδειας φωλιάς” που βιώνουν οι γονείς όταν τα παιδιά τους φεύγουν από το σπίτι για να ανοίξουν τα φτερά τους στους δικούς τους δρόμους.
