Κάπως έτσι πριν δεκαπέντε χρόνια, το 2011, βρεθήκαμε με την Βάλια Κορόζη και τους μαθητές μας στην Θεσσαλονίκη στο συνέδριο του Ανατόλια. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέραμε τι ακριβώς να περιμένουμε. Μας φάνηκε ενδιαφέρον, μια και ήταν ίσως το μόνο -τοτε – μαθητικό συνέδριο επιστήμης και τεχνολογίας. Και ψάχναμε να βρούμε μια διέξοδο για “ανήσυχους” μαθητές, που είχαν ανάγκη να δημιουργήσουν, να κάνουν πραγματικότητα τις ιδέες τους και να τις περάσουν “έξω στο κόσμο”.
Πέρασε ο καιρός, χάσαμε κάποια συνέδρια λόγω κορωνοϊού, κάναμε κάποια διαδικτυακά (καμία σχέση δεν το συζητάμε), και μετά την επιστροφή “στην κανονικότητα” επανήλθαμε με καινούργια διάθεση, και όρεξη για το διαφορετικό και το καινούργιο.
Έτσι φέτος η ομάδα μας μάλλον ήταν από τις πολυπληθέστερες.
Πάνω από εξήντα μαθητές με συνοδούς καθηγητές την κ Καραβιώτη (ψυχή του συνεδρίου που έχει περάσει σε άλλο επίπεδο), το κ Μπουρλή την κ Σιάκκα, και τον κ Κουτσοκώστα βρέθηκαν το προηγούμενο τριήμερο στη Θεσσαλονίκη. Γυρνωντας είχαν στις βαλίτσες τους δυο βραβεία και το “χαμόγελο μέχρι τα αυτιά”. Ας τα πάρουμε με την σειρά
Τι είναι το ACSTAC; Αντιγράφω από την ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
Με σκοπό την προώθηση των φυσικών επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών (STE(A)M), το Κολλέγιο Ανατόλια διοργανώνει το Μαθητικό Συνέδριο Επιστήμης & Τεχνολογίας – ACSTAC (Anatolia College Science and Technology Annual Conference) στις εγκαταστάσεις του Κολλεγίου Ανατόλια στις 2, 3 και 4 Μαΐου 2025.
Το ACSTAC προσκαλεί μαθητές όλων των τάξεων Γυμνασίου και Λυκείου Γενικής Εκπαίδευσης της Ελλάδας και του εξωτερικού να αναπτύξουν δεξιότητες έρευνας, κριτικής σκέψης, συνεργασίας και επικοινωνίας, παρουσιάζοντας τις εργασίες τους ως πραγματικοί ερευνητές στο πλαίσιο ενός μαθητικού επιστημονικού συνεδρίου.
Κεντρικό άξονα του 11ου ACSTAC αποτελεί η σύνδεση του STEM με την κοινωνική υπευθυνότητα και τους 17 Παγκόσμιους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης. Στο πλαίσιο αυτό θα διοργανωθούν εργαστήρια τόσο για μαθητές όσο και για εκπαιδευτικούς. (Λεπτομέρειες στον σύνδεσμο).
Από την αρχή του χρόνου η κ Καραβιώτη και ο κ Μπουρλής, ενημερώνουν τους μαθητές για το συνέδριο. Και οι δύο έχουν αναλάβει ένα πρώτο φίλτρο των εργασιών, είτε απορρίπτοντας (σπάνια) είτε κατευθύνοντας έτσι ώστε να γίνουν οι έργασίες καλύτερες και μέσα στο πνεύμα του συνεδρίου. Η κ Καραβιώτη είναι πλέον μέλος της οργανωτικής επιτροπής, αναλαμβάνοντας θέσεις προεδρείου σε συνεδρίες στο συνέδριο αλλά και έχοντας θέση κριτή εργασιών στην επιτροπή αξιολόγησης.
Όλος ο σύλλογος των καθηγητών στηρίζει την προσπάθεια των μαθητών, από θέματα παρουσίασης, και φιλολογικής επεξεργασίας των κειμένων (συνάδελφοι φιλόλογοι), θέματα ρομποτικής και αυτοματισμού (κ Καρατζάς καθηγητής Τεχνολογίας), θέματα Χημείας (από εμένα) Βιολογίας (από κ Καραβιώτη και κ Μπουρλή), Φυσικής ( κ Τζίμα , κ Αγριόδημα, κ Δάσκα). Όλοι είμαστε δίπλα προσπαθώντας να σκεφτούμε “έξω από το κουτί” και να καταλάβουμε τι θέλουν να πούν οι μαθητές μας.
Φέτος η ομάδα γύρισε με δυο βραβεία στις βαλίτσες της. Ας τα δούμε :
Το πρώτο είχε να κάνει με την ανακύκλωση και είναι ένας αυτόματος διαλογέας υλικού. Μοιράζει τα ανακυκλώσιμα υλικά σε κατηγορίες και έτσι η επεξεργασία τους είναι πιο εύκολη.
Το χαμόγελό τους μετά την βράβευση είναι “όλα τα λεφτά”, και η ικανοποίηση είναι φανερή. Η ομάδα αποτελείται από τους Κουτουμάνη, Χριστοδουλόπουλο και Καραθανάση, όλοι μαθητές της Α Λυκείου.
Από ότι μπορείτε να δείτε η συμμετοχή στο ACSTAC είναι ματακόμιση μια και τα μοντέλα και οι εργασίες είναι αρκετά ογκώδεις.
Το δεύτερο βραβείο είναι από Ευρωπαϊκή επιτροπή αξιολόγησης και αφορά την εργασία με τον ευρηματικό τίτλο “Pawsitivity”, που εμπεριέχει την θετικότητα, (έτσι ακούγεται) μαζί με τα “πέλματα” (PAWS) που υποδηλώνουν τα αδέσποτα. Το θέμα της είναι μια ταίστρα και ποτίστρα αδέσποτων η οποία όμως μόλις ανιχνεύσει παραβίαση η επικίνδυνη ουσία κλειδώνει προστατεύοντας τα αδέσποτα.
Η ομάδα μπροστά από την ταΐστρα. Η Μελίνα Γιαννακάκου, ο Παναγιώτης Βοσκάκης, η Ευθυμία Δημητριάδη, η Στέλλα Γεωργοπούλουν και η Σήλια Τσάκωνα (λείπει η Άννα Κανατούρη), η οποία όμως φαίνεται…
…εδώ στη βράβευση.
Το ACSTAC δεν είναι το βραβείο (εννοείται καλοδεχούμενο), είναι η πρόκληση, ο υγιής ανταγωνισμός, να δώσεις κάτι διαφορετικό και χρήσιμο. Το λέει άλλωστε και η Σήλια στην συνέντευξη που της πήραν. Αναφέρει ότι είχαν έρθει πέρυσι – σαν μαθητές της Α Λυκείου – και όταν είδαν τις εργασίες, είπαν ότι αποκλείεται να κάνουν κάτι τόσο καλό. να όμως που “πείσμωσαν” και επέστρεψαν σαν ομάδα της Β Λυκείου και παρουσίασαν μια εργασία άξια να βραβευθει. Ας ακούσουμε την Σήλια και την Ευθυμία.
Και έτσι το 11ο Συνέδριο του ACSTAC πέρασε στην ιστορία. Άφησε στους μαθητές μας πολυτιμες εμπειρίες, τους έβαλε να σκεφτούν διαφορετικά, να δημιουργήσουν, να προσφέρουν. Εμείς σε όλη αυτή την προσπάθεια είμαστε δίπλα. Παρακολουθούμε, συμπαραστεκόμαστε, δίνουμε, λύσεις όπου μπορούμε, δίνουμε ιδέες και βάζουμε προκλήσεις. Τέλος καμαρώνουμε και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε τους μαθητές μας να γυρνάνε ενθουσιασμένοι, χαρούμενοι και ικανοποιημένοι από την προσπάθεια και τον ανταγωνισμό.
Είναι 2025 και μέσα από τα συνέδρια, δίνουμε διέξοδο στην σκέψη “έξω από το κουτί”, δημιουργούμε, προτείνουμε και δίνουμε λύσεις.