Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.
Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…
όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…
(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).
Και πήγαμε στις θέσεις μας…
…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.
Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…
…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.
Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.
Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.
Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :
Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.
Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.
Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε
Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂
Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.
Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.