Blog

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πήραμε τις βαθμολογίες μας. Ο Βαγγέλης Σαλβάνος και η Κλαίρη Σιάκκα, μαθηματικοί της Σχολής μας, έκαναν τα ραβδογράμματα που θα δείτε. Οι κόκκινες στήλες αντιστοιχούν στη Σχολή μας, ενώ η γαλάζια είναι το Πανελλαδικό αντίστοιχο. Νομίζω ότι η σύγκριση είναι προφανής.

Ας δούμε τα ραβδογράμματα ανά κατεύθυνση:

Για μια ακόμα χρονιά, το ποσοστά της Σχολής μας είναι σημαντικά μεγαλύτερα των αντίστοιχων Πανελλαδικών, δείγμα της προσήλωσής μας στην σωστή και μεθοδική δουλειά, που στόχο έχει να φέρει τους μαθητές μας “πιο κοντά στα όνειρά τους”.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συναδέλφους, μια και τέτοια αποτελέσματα δεν είναι απλά αποτελέσματα της Γ Λυκείου αλλά μιας συνολικής πορείας, και φυσικά σε όλους τους μαθητές μας, που θα μπορέσουν από τον Σεπτέμβρη που έρχεται να συνεχισουν όπως αυτό θέλουν τις σπουδές τους.

Είναι 2025 και για μια ακόμα χρονιά “ξεφύγαμε πολύ μπροστά” από τα Πανελλαδικά αποτελέσματα.

Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.

Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…

όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…

(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).

Και πήγαμε στις θέσεις μας…

…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.

Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…

…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.

Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.

Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.

Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :

Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.

Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.

Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε

Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂

Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.

Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.

Η αποφοίτηση είναι από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις της Σχολής και είναι η τελευταία εκδήλωση που αφορά τους καινούργιους τελειόφοιτους που σε κάποιες ώρες περνάνε στους απόφοιτους. Ξεκινώντας από το 1992 στην πρώτη αποφοίτηση του Ελληνικού τμήματος, προχθές είχαμε την τριακοστή τέταρτη αποφοίτηση. Χονδρικά περίπου δυόμιση χιλιάδες απόφοιτοι (από 80 άτομα κάθε χρονιά περίπου).

Η εκδήλωση γίνεται τα τελευταία χρόνια στο γήπεδο, που προσφέρει την απαραίτητη επιφάνεια, να δεχτεί πεντακόσια άτομα, που είναι συνήθως ο κόσμος που παίρνει μέρος στην εκδήλωση.

Η οργάνωση ξεκινάει από νωρίς, και το αποτέλεσμα είναι προϊόν συνεργασίας μαθητών, διεύθυνσης του σχολείου και γονέων. Έβαλα πρώτα τους μαθητές, γιατί μια ομάδα μαθητών τρέχει όλη την εκδήλωση και πιστέψτε με δεν είναι κάτι απλό.

Από την στιγμη που θα βγει ο σκελετός, αρχίζει το “κυνήγι”. Να έρθουν φωτό των μαθητών, να γραφούν κείμενα, να επιλεγούν τραγούδια, να μετρηθούν χρόνοι, να γίνει η “ροή” τη γιορτής. Να μπουν τα μουσικά διαλείμματα, να επιλεγούν τα τραγούδια, να γίνουν πρόβες, τόσο εκτός σχολείου αλλά σίγουρα και “επί τόπου” στον χώρο της εκδηλωσης. Και μετά, το μενού, να υπολογιστούν μερίδες, ποτά, τα πάντα. Εννοείται ότι κάποιο κέτερινγκ τα αναλαμβάνει, αλλά και αυτά δεν γίνονται μόνα τους. Κουραστήκατε νομίζω και μόνο που τα διαβάσατε… Και όμως κάθε χρονιά ο πήχυς ανεβαίνει και ψηλότερα. Και όλοι φεύγουμε έχοντας μια γλυκιά ανάμνηση από το πέρασμα και αυτής της χρονιάς από το σχολείο.

Αρκετά όμως. Ας δούμε την φετεινή αποφοίτηση.

Από την προηγούμενη μέρα που στήθηκαν τα μηχανήματα, ξεκίνησαν οι πρόβες. Όλοι οι μαθητές βρέθηκαν στο χώρο…

Αναμονή για την πρόβα αλλά και δοκιμές ήχου…

Και έτσι φτάσαμε στην αποφοίτηση…

Ο χώρος έχει μεταμορφωθεί. Έχουν μπει τα τραπέζια, και έχει γεμίσει κόσμο…

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλίες…

…του Miguel Tesson γενικού Διευθυντή της Σχολής

Τις ομιλίες έκλεισε η κ Σαββινίδου, Διευθύντρια του Λυκείου, η οποία έκανε ειδική αναφορά στα πολύ καλά αποτελέσματα της Σχολής, που είχαν βγει την Πέμπτη το πρωί.

Ακολούθησε ο μπουφές και μετά οι μαθητές πήραν τα αποφοιτήρια από συναδέλφους και με μουσική υπόκρουσή επιλογής τους, μαζί με ένα αναμνηστικό της χρονιάς τους. Οι συμμαθητές τους σε ένα μικρό κείμενο, είπαν “δυο λόγια” από τον χαρακτήρα, τις πλάκες, τη ζωή τους στο σχολείο.

Ακολούθησε η ροή της εκδήλωσης, με μουσικά διαλείμματα με τραγούδια….

όπου οι μαθητές μας καταχειροκροτήθηκαν.

Όταν ολοκληρώθηκε η γιορτή, η βραδιά έκλεισε με χορούς…

…όπου όλοι μαζί χαρέψαμε μικροί – μεγάλοι.

Και κάπως έτσι η τριακοστή τέταρτη αποφοίτηση, περνάει στην ιστορία. Εμείς συνεχίζουμε μετά την ανάπαυλα του καλοκαιριού, όπου θα ανασυγκροτηθούμε και όπως λέμε, έχουμε ραντεβού τον Σεπτέμβρη με τους καινούργιος τελειόφοιτους και μελλοντικούς απόφοιτους του 2025-26.

Είναι 2025 και η φετεινή χρονιά τελείωσε με επιτυχίες με χορούς και με τραγούδια, όπως έπρεπε άλλωστε.

Πέρασε ο καιρός… γράψαμε διαγωνίσματα, διορθώθηκαν, περάστηκαν οι βαθμοί, βγήκαν τα αποτελέσματα και δώσαμε και βαθμούς…Είδαμε τους γονείς, και τους μαθητές μας και δώσαμε “ραντεβού τον Σεπτέμβρη”, όπως λέγανε παλιότερα οι χειμερινοι κινηματογράφοι.

Μια εκδήλωση που οριοθετεί το τέλος της σχολικής χρονιάς είναι το “Ποτάκι για το τέλος της χρονιάς” (Pot de fin d’annee).

Μια εκδήλωση κεντρική για τη σχολή, που όλο το προσωπικό είναι προσκεκλημένο. Σε όποια θέση και αν βίσκονται. Βρισκόμαστε όλοι μαζί και κυρίως γνωριζόμαστε και μιλάμε μια και συνήθως το καθημερινό τρέξιμο δεν αφήνει πολλά περιθώρια.

Χαρίζουμε το πλατύτερό μα χαμόγελο για τον φωτογράφο…

…ο οποίος μας βγήκε και ζημιάρης μια και στην προσπάθεια του για να βγάλει τις καλύτερες φωτογραφίες, έριξε ένα ποτήρι στην πίστα… και έπρεπε να επανορθώσει.

Ο γενικός διευθυντής κ Miguel Tesson κάνει ένα πολύ σύντομο απολογισμό της χρονιάς,

Στη συνέχεια αποχαιρετάμε τους συναδέλφους που αποχωρούν, είτε λόγω συνταξιοδότησης, είτε λόγω μετάθεσης…

Ευχές, ευχές, ευχές, από όλους και για όλους…

Αλλά κυρίως παρέα, κουβέντα γέλια, και ανεμελιά, χωρίς κουδούνια και την κλασσική “τσάντα πλάτη” του καθηγητή, να παίρνουμε τον δρόμο για την τάξη…

Άμα είσαι καθηγητής Φιλοσοφίας…φαίνεται.

Σε πολλές περιπτώσεις, συνάδελφοι χαιρέτησαν τους αποχωρούντες με δυο λόγια, άλλοτε συγκινητικά, άλλοτε με αστείες καταστάσεις….

Οι υπόλοιποι παρακολουθούμε την εκδήλωση,

Η βραδιά τελειώνει εννοείται αργά το βράδυ, και όχι το απογευματάκι, όπως είναι τώρα. Ένας πλούσιος μπουφές, που αντέχει με συνεχείς ανανεώσεις μέχρι το τέλος της ημέρας, και χορό, πολύ χορό…Όλων των ειδών τους χορούς…

Ο Παναγιώτης φροντίζει για αυτό, από νωρίς το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ και από ότι λέγανε οι παρόντες, κάθε χρονιά γίνεται και καλύτερος και φέτος τα είχε δώσει όλα…μέχρι που του τα χάλασε ο μπαμπάς του…Όταν ακουμπώντας το κινητό μου στο τραπέζι, κούνησα κάποια καλώδια και αποσυνδέθηκαν μερικά κομμάτια… Αλλά δεν πειράζει. Μπήκε το πλαν Β σε λειτουργία, με διαδικτυακή μουσική και έτσι φτάσαμε σε μμ ώρες (μεταμεσονύκτιες ώρες) χορεύοντας.

Φεύγοντας δεν μπόρεσα να μην απαθανατίσω, το σχολείο σε μια κατάσταση, που σπάνια βρίσκεται, ήρεμο, γαλήνιο, χωρίς παιδιά και με πολύ όμορφο φωτισμό.

Και κάπως έτσι η σχολική χρονιά 2024-25 φτάνει προς το τέλος της… Αλλά δεν τελείωσε ακόμα.

Είναι 2025 και μια ακόμα σχολική χρονιά, κλείνει, αφήνοντας δεκάδες αναμνήσεις, αφήνοντας την θέση της για την επόμενη…

Για τον Γιάννη έχουμε ξαναγράψει.

Αφορμή ήταν ο πόλεμος την Ουκρανίας, όπου ο Γιάννης ήταν ανταποκριτής και μπορείτε να το ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ.

Πέρασε ο καιρό και ο Γιάννης προχώρησε και η δουλειά του έγινε ευρύτερα γνωστή και αναγνωρίστηκε. Έτσι στις 23 Μαΐου βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο “ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ”. Διαβάζουμε σχετικά :

Το Βραβείο «ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ» που αφορά το Αστυνομικό, Δικαστικό και Ελεύθερο Ρεπορτάζ απονεμήθηκε στον Γιάννη Σουλιώτη, για την αντικειμενική και αυστηρή τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας κατά την κάλυψη του αστυνομικού ρεπορτάζ, στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και τον Ραδιοτηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΙ».

Η βράβευση έγινε στο Ζάππειο, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας.

Αναλυτικά για την εκδήλωση και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό (από όπου και η φωτογραφία) μπορείτε να δείτε στην iefhmerida στον σύνδεσμο.

Επίσης μπορείτε να δείτε το σχετικό βίντεο στον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΔΩ

Εμείς να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας στον Γιάννη, να του ευχηθούμε να συνεχίσει να διακρίνεται στη δουλειά του και να συνεχίσει να μαζεύει διακρίσεις.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας αναγνωρίζονται στη δουλειά τους δίνοντας μια άλλη διάσταση σε αυτό που κάνουν.

Δυστυχώς για μια ακόμα φορά ενημερώνω για μια απώλεια. Ο Βασίλης δεν είναι πια μαζί μας. Ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι.

Ο άνθρωπος που μας περίμενε κάθε μέρα στο ταμείο, και πιο πριν στο γραφείο κίνησης της Σχολής μας δεν είναι μαζί μας. Για πολλά χρόνια τις πρωτοχρονιές μοίραζε δώρα στα μικρά (νηπιαγωγείο και δημοτικό) και η παρουσία του πάντα ήταν αφορμή για μια άλλη διάσταση στη γιορτή των Χριστουγέννων.

Για όσους επιθυμούν, η κηδεία του θα γίνει στο Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου την Δευτέρα 16 Ιουνίου στις 11.30.

Καλό ταξίδι Βασίλη.

Είναι 2025 και το καλοκαίρι δεν ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο.

Να λοιπόν μια καλή ιδέα για την Παρασκευή 23 Μαΐου. Ο Γιώργος – Πλάτωνας Περλέρος, απόφοιτος της Σχολής μας, έχει αναλάβει την Θεατρική ομάδα της Σχολής μας εδώ και δύο χρόνια. Μας προσκαλεί την Παρασκευή 23 Μαΐου στο χολ της Σχολής μας για να δούμε την φετινή δουλειά τους.

Μέσα από την πρόσκληση έχετε όλες ςτις απαραίτητες πληροφορίες. Προσέξτε όμως… Συνήθως οι παραστάσεις μας είναι “sold out” οπότε κανονίστε να είστε έγκαιρα στο σχολείο

Αντιγράφω από την Εισαγωγή της μετάφρασης :

«Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, που αποτελούν τέσσερα διακριτά πεδία αναφοράς, συμπλέκονται στο Όνειρο: ο κόσμος της αρχαίας μυθολογίας (Θησέας και Ιππολύτη), ο κόσμος των τεσσάρων εραστών – που, μολονότι χαρακτηριστικά αναγεννησιακός στους τρόπους και τα ήθη της ερωτικής επικοινωνίας, παρουσιάζεται άχρονος και καθολικός –, ο κόσμος των ξωτικών, όπως αναδύεται από τη μεσαιωνική καταγωγή του και τις λαϊκές παραδόσεις της αγγλικής υπαίθρου· και ο κόσμος των μαστόρων, η ελισαβετιανή κοινωνία των τεχνιτών της επαρχίας, όπως θα τους είχε γνωρίσει από κοντά ο Σαίξπηρ στο γενέθλιο Στράτφορντ.»

Και από την πρόσκληση του Γιώργου ο οποίος μας λέει :

Καταπιαστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς με το Όνειρο, όπως κάθε θεατρίνος οφείλει να κάνει. Δανειζόμενος τη διασκευή του Έκτορα Λυγίζου – που μας την παραχώρησε και τον ευχαριστούμε θερμά – επέμεινα στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, που, αν και απαιτητική, είναι τόσο ποιητική που σε μαγνητίζει. Τελικά, τα παιδιά αποδείχθηκαν έτοιμα να φτάσουν – και να ξεπεράσουν – κάθε πήχη που θα τους θέσεις. Παρόλα αυτά, όπως σε κάθε εξωσχολική (ίσως και σχολική) δραστηριότητα, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός· αλλά, όπως θα πει ο Πουκ στο τέλος του έργου:

Αξιότιμο κοινό, συγχωρήστε μας γι’ αυτό, κι ασφαλώς – λόγω τιμής – θα βελτιωθούμε εμείς.

Άρα τι μένει να κάνουμε; Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να είμαστε στη Σχολή, έγκαιρα, ώστε να τους καμαρώσουμε.

Είναι 2025, και φροντίζουμε οι μαθητές μας να βρίσκουν το τρόπο να εκφραστούν όπως αυτοί μπορούν καλύτερα.

Το Ερευνητικό Κέντρο ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ κάνει έρευνα σε διάφορους τομείς. Αν και παράγει νέα γνώση και είναι στην αιχμή του δόρατος των φυσικών επιστημών, πάντα υπάρχει περιθώριο να ενημερωθούν μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου πάνω σε αυτές τις καινοτόμες ιδέες και γνώσεις.

Κάπως έτσι σκέφτηκε η κ Μπούρα – Χημικός της Σχολής μας και οργάνωσε δύο διαφορετικές επισκέψεις στον ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ. Κάθε μια είχε το δικό της αντικείμενο και όπως ήδη ανέφερα, έδινε στους μαθητές μας αφορμές για σκέψη.

Ας δούμε πως περιγράφει τις επισκέψεις η κ Μπούρα :

Στις 8 Μαΐου 20 μαθητές από την Γ‘ γυμνασίου και την Α λυκείου του Ελληνικού τομέα επισκέφτηκαν το Δημόκριτο στα πλαίσια της εβδομάδας βιωσιμότητας EDD. Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν «Νανοτεχνολογία- Εφαρμογές της στην καθημερινή ζωή για μια βιώσιμη πόλη». 

Το πρόγραμμα περιελάμβανε και πειράματα φυσικής και χημείας που είχαν ετοιμαστεί για τους μαθητές μας.

Η εκπαιδευτική δράση οργανώθηκε από την κ. Μπούρα Αλεξάνδρα, χημικό και μέλος της ομάδας EDD. Συνοδός της επίσκεψης ήταν επίσης ο συνάδελφος καθηγητής κ. Νίκος Κουτσοκώστας.

Η ομάδα που επισκέφτηκε τον ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ. Οι μαθητές συμμετείχαν ενεργά με τα πειράματα που είχαν προετοιμαστεί για αυτούς.

Η δεύτερη επίσκεψη έγινε μια εβδομάδα μετά.

Στις 14 Μαΐου η περιβαλλοντική ομάδα του Ελληνικού τομέα επισκέφτηκε το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος. 

Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν «Η κομποστοποίηση με εργαλείο το DNA των βακτηρίων». 

Οι μαθητές ενημερώθηκαν για την κομποστοποίηση με στόχο την αξιοποίηση των τροφικών υπολειμμάτων και την δημιουργία πράσινων χώρων ώστε να διευκολυνθεί η πράσινη μετάβαση στο σχολείο μας. 

Η επίσκεψή μας ολοκληρώθηκε με πειράματα μικροσκοπίου, χημικής ανάλυσης και ηλεκτροφόρησης DNA από το υλικό της κομποστοποίησης.Υπεύθυνη του προγράμματος ήταν η Δρ. Κ. Μανωλά μαζί με την επιστημονική ομάδα των κ. Ζαχαράκη και κ. Τσιμέλα. 

Η εκπαιδευτική δράση οργανώθηκε από την κ. Μπούρα Αλεξάνδρα, χημικό και μέλος της ομάδας EDD. Συνοδός της επίσκεψης ήταν επίσης ο συνάδελφος καθηγητής κ. Λεωνίδας Μπίνος.

Το θέμα της κομποστοποίησης είναι πάντα εξαιρετικά χρήσιμο και ενδιαφέρον. Οι μαθητές μας ενημερώθηκαν σχετικά αλλά και είδαν πως μπορεί να γίνει.

Οι μαθητές μας χρησιμοποίησαν εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, για να μπορέσουν να παρακολουθήσουν την μεταμόρφωση των “σκουπιδιών” σε κομπόστ, και έμαθαν τον τρόπο να αξιοποιούν το κομπόστ στον κήπο τους.

Είναι 2025 και ξεφεύγουμε από “τους τοίχους του σχολείου” για να μπορέσουμε να δώσουμε στους μαθητές μας νέες γνώσεις και τροφή για σκέψη.

Η Χλόη απόφοιτος της Σχολή ς μας, μας παρουσιάζει την καινούργια της δουλειά που ονομάζεται “The Space Cadet”. Ας δούμε τα πράγματα από την αρχή.

Αντιγράφω από το ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ της :

Με εικαστικό και χορευτικό υπόβαθρο, υποστηριζόμενη καλλιτέχνης του Chisenhale Dance Space και Free Space Artist στο Studio Wayne McGregor. Το χορογραφικό της έργο έχει υποστηριχθεί από το Arts Council England (Υπουργείο Πολιτισμού Αγγλίας) και άλλους δημόσιους φορείς της Αγγλίας.…(Περισσότερα στον σύνδεσμο)

Προχθές (8 Μαΐου) πήραν μια συνέντευξη από την Χλόη, τόσο για την τελευταία της δουλειά όσο και γενικότερα για την δουλειά της. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μπορείτε ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ.

...Το πιο πρόσφατο έργο της, το «The Space Cadet», είναι μια πρωτοποριακή παράσταση που συνδυάζει στοιχεία από την εκπαίδευση αστροναυτών, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό και τη χιπ χοπ κουλτούρα. Η παράσταση έχει παρουσιαστεί σε εμβληματικούς χώρους όπως το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση και βραβεία….

Και συνεχίζουμε…

Η φράση ‘Τhe Space Cadet’ στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης ή αυτός που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Στο έργο ακολουθούμε έναν μοναχικό αστροναύτη σε ένα ταξίδι απόδρασης και επιστροφής από τη Γη, λειτουργώντας ως αλληγορία για την προσωπική και συλλογική μας αναζήτηση μέσα σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού του ανθρώπου με την εξέλιξη της τεχνολογίας.…

Μια σημαντική ερώτηση:

Τι το ιδιαίτερο έχει η παράσταση και γιατί να έρθει κάποιος να την δει.

Χλόη Αλιγιάννη: Στην παράστασή μας συνδυάζονται πάρα πολλοί κόσμοι και στοιχεία: σύγχρονος χορός με τη hip hop κουλτούρα, την αστροφυσική, τα εικαστικά, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τον ήχο και την μουσική. Έχει δημιουργηθεί έτσι ένα θέαμα πολύχρωμο, για όλες τις ηλικίες, το οποίο από μεριάς μας έχει εμπλουτιστεί με μπόλικη δημιουργική ειλικρίνεια και διάθεση σύνδεσης και επικοινωνίας με το κοινό. Ένα ταξίδι με ανοιχτές εικόνες που ακροβατεί μεταξύ της φαντασίας και του πραγματικού, με στιγμές που κλείνουν το μάτι τόσο στην επιστημονική φαντασία όσο και στην επιστήμη, την ιστορία και την ζωή μας σήμερα.… (Η πλήρης συνέντευξη με πολλά στοιχεία τόσο της παράστασης όσο και για τα μελλοντικά σχέδια της Χλόης, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο)

Η ταυτότητα της παράστασης :

Σχετικά με την παρασταση αλλά και την ομάδα : Third Planet μπορείτε να διαβάσετε στον σχετικό σύνδεσμο στο LinkedIn: Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα…

Η ομάδα Third Planet μας προσκαλεί σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στο δέος και την ησυχία του διαστήματος, γεφυρώνοντας τον σύγχρονο χορό, την χιπ χοπ κουτλούρα, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τα εικαστικά. Σε μια εποχή τεχνολογικών ζυμώσεων, συλλογικής αβεβαιότητας και συνεχούς αναζήτησης ταυτότητας, το έργο κάνει ένα μεγάλο zoom out από τη βοή της σύγχρονης Γης, και ακολουθεί έναν μοναχικό ταξιδιώτη-αστροναύτη στο ταξίδι (δια)φυγής και επαναφοράς του σε αυτήν.

Στον ενδιάμεσο χωροχρόνο μεταξύ αφετηρίας και προορισμού, σε συνεχή μετάβαση, ο αστροναύτης ακροβατεί σε κόσμους και συνθήκες, αναζητώντας το σημείο τομής δύο ταξιδιών. Τόσο του συλλογικού – με τη μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας στραμμένη στην τεχνολογία και τα άστρα κοιτώντας τη θέση της στο σύμπαν, όσο και του ατομικού ταξιδιού που αφορά στην εσωτερική, προσωπική αναζήτηση του «ανήκειν» και την εύθραυστη σχέση με τη φύση, το «σπίτι», το σώμα μας, τη Γη….

Στον σύνδεσμο υπάρχουν αναλυτικά τα χαρακτηριστικά της εκδήλωσης, των συντελεστών, αλλά και λεπτομέρειες από αυτά που δεν φαίνονται. Αξίζει λοιπόν να “μελετήσετε” πριν πάτε στην παράσταση.

Λοιπόν; 17 και 18 Μαΐου αλλά προσοχή στις ώρες της παράστασης… 9.00 και 10.00 το βράδυ αντίστοιχα. Μη τα μπερδέψετε…

Και μη ξεχνάτε, να βρείτε την Χλόη και να της δώσετε χαιρετίσματα.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας εκφράζονται όπως μόνο αυτοί ξέρουν, μέσα από την τέχνη τους.