Η Βιολόγος της Σχολής μας κ Καραβιώτη Σοφία μας πληροφόρησε για την πρόοδο του παλιού μας μαθητή Κωστή Γκολέμη και μας ενημερώνει.
Ο απόφοιτος του σχολείου μας Κωστής Γκολέμης μας έκανε ιδιαίτερα υπερήφανους για τη φοιτητική του πορεία. Το Τμήμα Βιολογίας του Ε.Κ.Π.Α. θα του απονείμει βραβείο, που θεσμοθετήθηκε στη μνήμη του φοιτητή Ορέστη-Κωνσταντίνου Μυλωνάκη, για την άριστη επίδοσή του στο πρώτο έτος σπουδών του. Είναι για μας πολύ μεγάλη συγκίνηση να βλέπουμε τους μαθητές μας να προοδεύουν και να ανταμοίβονται για τις προσπάθειές τους. Εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας στον αγαπημένο μας μαθητή Κωστή.
Εμείς με την σειρά μας να του ευχηθούμε να έχει πάντα επιτυχίες και καλή πρόοδο και φυσικά όπως πάντοτε λέω…”να μαθαίνουμε νέα του”.
Ακολουθεί η απόφαση της Σχολής Θετικών Επιστημών – Τμήμα Βιολογίας του ΕΚΠΑ που σπουδάζει ο Κωστής.
Η απόφαση της Σχολής Θετικών Επιστημών – Τμήμα Βιολογίας που αφορά τον Κωστή
Ο Βασίλης Δημητρούλιας, απόφοιτος της Σχολής μας σε μια χορταστική συνέντευξη με ξεναγεί στην πορεία του στην αρχιτεκτονική και στον επιχειρηματικό χώρο μέσα από τα ξενοδοχεία.
Μια πορεία που συνδυάζει πάρα πολλά, από αρχιτεκτονική, ακαδημαΙκή πορείά, έρευνα, επιχειρηματικότητα. Μπορείτε να την διαβάσετε στον σύνδεσμο που ακολουθεί.
Η Λένια Ζαφειροπούλου, απόφοιτος της σχολής μας και λυρική τρ;αγουδίστρια, ποιήτρια και μεταφράστρια. Μια από τις τελευταίες δραστηριότητες της είναι το web radio της ΕΡΤ όπου μπορούμε να την ακούσουμε.
Το βιογραφικό της μπορείτε να το δείτε στην προσωπική της σελίδα στον παρακάτω σύνδεσμο :
Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ σχετικά με την εκπομπή της.
Φωτιά εκπομπή 1η
Η θεωρία για τα τέσσερα στοιχεία, φωτιά, αέρα, νερό και γη περνώντας από την Αρχαία Ελλάδα στην Ευρώπη, κυριαρχεί στη σκέψη και την τέχνη της, ακόμα κι όταν η σύγχρονη χημεία αρχίζει σιγά-σιγά να την απαρνείται. Σε τέσσερις εκπομπές για τα στοιχεία και τις τέχνες τους, θα δούμε τη φωτιά ως τελετουργικό μέσον για την προσέγγιση της θεότητας αλλά και ως στοιχείο των δαιμόνων. Θα δούμε το νερό ως αγαπημένο όχημα του Ρομαντισμού, τους ανέμους ως εμμονή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ και τη γη ως φιλοσοφικό πεδίο στην αυγή του 20ού αιώνα. Μαζί μας ο Δημήτρης Προύσαλης θα μας αφηγηθεί σύντομες ιστορίες από την Ινδία, την Αυστραλία και την Αιθιοπία: Μια γεύση από κουλτούρες που στέκονται απέναντι στη φύση χωρίς την ανταγωνιστική και κατακτητική διάθεση του δικού μας πολιτισμού.
Από το Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ του 92 όπου έλεγε τη μοίρα
Αυτές είναι οι ειδήσεις που δεν θέλω ποτέ μα ποτέ να γράφω. Δυστυχώς όμως συμβαίνουν.
Ο Αλέκος ξεκίνησε χθες για το μεγάλο ταξίδι. Όσοι επιθυμούν να πούμε ένα τελευταίο αντίο στον Αλέκο, η κηδεία είναι αύριο Πέμπτη 3 Σεπτέμβρη 12.00 στον Αγ. Σεραφείμ στην Παλαιά Πεντέλη.
Μπορώ να τον θυμηθώ να τραγουδάει με την βαθιά φωνή του κάτι που απολαμβάναμε όποτε είχαμε ευκαιρία..
Στη πρώτη μουσική βραδιά στο Γαλλικό Ινστιτούτο.
Στο ταξίδι στην Αράχοβα σε ντουέτο με την Αριάδνη Λουκάκου
Αλλά ήταν γνωστός και για τις πλάκες του.
Όπως εδώ που πειράζει τον Πάνο Δεριζιώτη στη ταράτσα.
Τέλειωσε η φετινή χρονιά. Μια χρονιά περίεργη, πρωτόγνωρη, δύσκολη, με αποφάσεις σε θέματα που αγνοούσαμε ότι υπάρχουν, με καραντίνα, με περιορισμούς στη κίνηση, με διαδικτυακά μαθήματα, με διαδικτυακές συνεδριάσεις… Πολλά καινούργια πράγματα.
Όταν έκλεισαν τα σχολεία, ξαφνικά το σχολείο “άδειασε”. Υπήρχε μια εκκωφαντική ησυχία στο χώρο. Εμείς – οι διευθυντές – έπρεπε να είμαστε στο σχολείο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Εμείς δεν κινδυνεύαμε ή ήμασταν αναλώσιμοι. Κάθε μέρα η ίδια περίεργη αίσθηση… του τεράστιου άδειου χώρου. Χωρίς τους 2000 μαθητές, τους 150 καθηγητές, όλους τους ανθρώπους που είναι το σχολείο και ησυχία…πολλή ησυχία αλλά και πολύ ησυχία.
Μετά το σχολείο άνοιξε, οι μαθητές επανήλθαν αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Πάλι το σχολείο έδειχνε “υποτονικό” και άδειο.
Και φτάνουμε στην αποφοίτηση. Μακριά μακριά, μισοί στο τραπέζι από ότι συνήθως, σερβίρισμα από το προσωπικό του κέτερινγκ με μάσκες, γάντια και πίσω από πλεξιγκλάς, όλα όπως έπρεπε.
Όπως κάθε φορά έγινε η μεταμόρφωση. Οι μαθητές μας πλέον φεύγουν από το σχολείο. Και ξεκινούν τον δικό τους δρόμο. Φαίνεται περίεργο αλλά η σύγκριση με το άδειο σχολείο ήταν αναπόφευκτη. Γελαστά πρόσωπα, πειράγματα, κίνηση, βαβούρα απέναντι σε άδειους διαδρόμους, κενές αίθουσες, κλειστά παράθυρα…
Έτσι όταν τους μιλούσα και από την μια μεριά τους είχα μπροστά μου γελαστούς, χαρούμενος, ένα μελίσσι πολύχρωμο και ζωντανό και από την άλλη σκέφτηκα το άδειο σχολείο, συγκινήθηκα. Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ το πόσο άχαρη ήταν η μισή φετινή χρονιά. Και δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ τελικά τι είναι το σχολείο. Δεν ξέρω τι ακριβώς “φταίει”. Τα 34 χρόνια στην εκπαίδευση, τα 32 χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο, τα 30 χρόνια σε αυτό το σχολείο ή οι 29 αποφοιτήσεις. Κάθε φορά το ίδιο… τα παιδιά φεύγουν και μένουμε εμείς… Το σχολείο αδειάζει και το προετοιμάζουμε για την επόμενη σειρά μαθητών. Κάθε φορά η ίδια συγκίνηση. Η αίσθηση ότι φεύγουν και εσύ μένεις…ανασκουμπώνεσαι και προχωράς.
Όταν πάνω στη σκηνή τους δίνεις το αναμνηστικό (χωρίς αγκαλιές φέτος) και σου λένε εκείνο το “ευχαριστώ, ευχαριστώ για όλα”, εκεί πραγματικά καταλαβαίνεις τι “δουλειά” κάνεις. Αυτό είναι αυτό που λέω ότι, το να είσαι καθηγητής έχει πολλά “πράγματα” που αξίζουν όσο δεν φαντάζεσαι. Όταν βλέπεις τους μαθητές σου να έρχονται τρέχοντας να σε χαιρετήσουν, είναι η καλύτερη επιβράβευση για την πορεία σου.
Και έτσι η φωλιά άδειασε. Φέτος το είδαμε νωρίτερα από ότι συνήθως,και το βιώσαμε πολύ πιο έντονα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όμως ξέρουμε ότι οι μαθητές μας ξεκίνησαν την επόμενη φάση στο ταξίδι της γνώσης. Κάποιοι θα χαράξουν δικούς τους δρόμους που θα ακολουθήσουν άλλοι. Κοιτάζοντας πίσω τους απόφοιτούς μας είναι κάτι που έχει γίνει πολλές φορές. Κάποιοι θα προχωρήσουν σε αυτό που ονειρεύονται και “δεν θα δουλέψουν ποτέ” γιατί απλά θα κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Πάντα το κοινό σημείο αναφοράς, για όλους θα είναι το σχολείο. Το οποίο ανεξάρτητα από τα πρόσωπα, είναι εκεί. Και θα είναι για όποιον θέλει να επιστρέψει.
Έχω το προνόμιο, με λίγους ακόμα συναδέλφους, να γνωρίζω όλους τους απόφοιτους του Ελληνικού τομέα από το 1992 και μετά και να είμαι ακόμα στο σχολείο. Θα πω κάτι που λέω πάντα : ¨είμαστε παντού” και όποτε έχει χρειαστεί να γίνει κάτι σχετικά με το σχολείο, πάντα υπάρχουν απόφοιτοι δίπλα μας.
Έτσι η 29η σειρά αποφοίτων της Ελληνογαλλικής Σχολής Ευγένιος Ντελακρουά είναι γεγονός. Κυρίες και κύριοι απόφοιτοι του 2020 καλή συνέχεια.
Είναι 2020 (για να μη ξεχνάμε την χρονοσφραγίδα για τα σαραντάχρονα).
Όλοι πενταήμερη την λένε, γιατί όχι και εγώ αντί του κανονικού πενθήμερη…
Η εκδρομή αυτή ήταν η πρώτη που έκανα σαν συνοδός και έχει πολλά παρασκηνιακά. Μετά από 28 χρόνια νομίζω ότι κάποια μπορώ να τα αναφέρω. Το ονόματα των μαθητών είναι Γιάννης,Μαρία Γιώργος και άλλα τέτοια σπάνια. Ο λόγος είναι ότι δεν έχει περάσει η τριακονταετία, για να αρθεί το απόρρητο :).
Πάμε στο ξεκίνημα. Δεύτερη χρονιά στο σχολείο με ρωτάνε οι μαθητές αν θα τους συνοδέψω στην πενθήμερη. Γενικά πιστεύω στον παιδαγωγικό ρόλο των ταξιδιών και έτσι χωρίς να το πολυσκεφτώ είπα Ναι. Και πάμε στη συνεδρίαση που θα παίρναμε τις αποφάσεις για την πρώτη εκδρομή της Σχολής, Το ύφος, τον παιδαγωγικό στόχο, ποιοι θα συνοδεύανε, και πολλά πρακτικά. Στην ερώτηση ποιος θα ήθελε να συνοδεύσει, μετά από αρκετή αμηχανία, που όλοι κοιταζόμασταν σηκώνω το χέρι μου δειλά δειλά και λέω… “εγώ”. Αφού εξηγώ τους λόγους, ξεκίνησε μια συζήτηση όπου τελικά συμφώνησαν να έρθουν : η Κατερίνα Μητροπούλου, η Κωλέτ Καπετανίδης, ο Μιχάλης Καλλαράς και εγώ. Πρέπει να ήταν και άλλοι, αλλά δυστυχώς δεν θυμάμαι. Αν είναι βοηθάτε.
Και αρχίζουμε τα παραλειπόμενα.
Φτάνουμε στο Ηράκλειο νωρίς το πρωί και πάμε κατευθείαν ξενοδοχείο. Πρώτο λάθος απειρίας. Μας λένε ότι δωμάτια θα πάρουμε μετά τις 2.00 το μεσημέρι. Και η ώρα ήταν 9.00 το πρωί. Και τώρα τι κάνουμε; Λέμε να τους πάμε στο Ηράκλειο. (Το ξενοδοχείο ήταν 8 Κμ έξω από την πόλη). Παίρνουμε το τουριστικό γραφείο και μας ζητάει 80.000 δραχμές για ένα πήγαινε – έλα από το ξενοδοχείο στο Ηράκλειο. Ποσό υπερβολικό για το 1992. Ζητάω τα τηλέφωνα των αστικών λεωφορείων και μας ζητάνε 17 δρχ το άτομο για να μας πάνε Ηράκλειο και άλλα τόσα να γυρίσουμε. Έτσι η πρώτη επίσκεψη κόστισε 34 δραχμές αντί των 1600 που ήθελε το πούλμαν (80.000/50 = 1600). Τρελά νούμερα.
Πρώτο βράδυ. Προσπαθούμε να τους βάλουμε στα δωμάτιά τους. Ο Γιάννης λοιπόν θέλει να πάει από το Γιώργο να πάρει ένα στυλό για να γράψει στο ημερολόγιο του. Τον σταματάει ο κ Καλλαράς και αφού εξηγεί΄γιατί πρέπει να πάρει το στυλό (θα τα έχει ξεχάσει μέχρι αύριο!!!). πάει και χάνεται τρεις ώρες. Έρχεται ο συγκάτοικος και δεν είχε κλειδιά να μπει και περίμενε απ’ έξω. Κάποια στιγμή έρχεται κατά τις 1.30 – 2.00 άνετος και αντιμετωπίζει έναν Καλλαρά εκτός εαυτού. Όσοι έχουν γνωρίσει τον κ Καλλαρά ξέρουν ότι Καλλαράς και εκτός εαυτού είναι ασύμβατες έννοιες.
Πρώτο πρωινό, πλησιάζει ο ρεσεψιονίστας και λέει στη κ Μητροπούλου ότι κάποιος πήρε τηλέφωνο από τη ρεσεψιόν και δεν πλήρωσε και δεν είναι σωστό αυτό που κάνει, και ότι δεν συμπεριφέρονται έτσι γιατί θα το πληρώσει ο ρεσεψιονίστας είναι ένας φτωχός εργαζόμενος και άλλα τέτοια..και και και και .(καταλαβαίνετε ότι είμαστε σε προ κινητών εποχή). Παίρνει τον αριθμό βρίσκουμε ποιος πήρε, ο οποίος φυσικά είχε πληρώσει και είχε και την απόδειξη. Του το δείχνουμε μας λέει ένα ξερό συγγνώμη και κλείνει εκεί. Εμείς ρίχνουμε το σύνθημα. Πάντα αποδείξεις σε ότι κάνετε. Το επόμενο πρωί ξανά τα ίδια με τα ίδια λόγια και και και … Παίρνει τον αριθμό, βρίσκουμε ποιος τηλεφώνησε, φυσικά είχε πληρώσει και είχε και απόδειξη και η κ Μητροπούλου παίρνει την απόδειξη πάει στη ρεσεψιόν και κάνει την παρακάτω δήλωση με τρόπο που δεν σήκωνε αντιρρήσεις : Την επόμενη φορά που θα κατηγορήσεις τα παιδιά μας κοίταξε να έχεις δίκιο γιατί θα σου κάνε τέτοια μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση που δεν θα ξέρεις που θα κρυφτείς. Όσοι θυμούνται τη κ Μητροπούλου μπορούν να καταλάβουν.
Είμαστε στα Χανιά. Ξέρουμε ότι δύο παιδιά έχουν γενέθλια. Το παίρνω πάνω μου – καθότι Χανιώτης και έπαιζα εντός έδρας, και κανονίζω να παραγγείλω τούρτες, να κλείσω το καφέ του Κήπου των Χανίων, να φροντίσω οι τούρτες να είναι στην ώρα τους στον Κήπο, για να γίνει το χάπενινγκ. Εκείνη την μέρα πρέπει να έγραψα πολλά χιλιόμετρα πάνω κάτω κήπο – λιμάνι 3-4 φορές. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσες φορές. Κατά τις 5.00 φτάσαμε στο κήπο, και έγινε όλο το χάπενινγκ.
Και πάμε στο προτελευταίο πρωινό. Ένα δωμάτιο αργεί. Είναι τρία αγόρια. Όλοι είμαστε στο πούλμαν αλλά δεν μπορούμε να φύγουμε. Πάει ο κ Καλλαράς και τους βλέπει να κοιμούνται. Τους ξεσηκώνει άρον άρον και τους λέει ότι δεν έχει βραδινή έξοδο για τιμωρία… Μετά στο λεωφορείο μου λέει : Δεν είναι σωστό. Σήμερα είναι η τελευταία βραδιά και θα πρέπει να βγούνε όλοι μαζί να διασκεδάσουν. Λοιπόν εγώ θα κάνω ότι δεν είμαι καλά, και θα μείνω πίσω. Αλλιώς αν έρθω θα πρέπει να μην έρθουν τα παιδιά.Θα κάτσω στο ξενοδοχείο και θα σας περιμένω να γυρίσετε.
Και πολλά άλλα έχω να θυμηθώ από εκείνη την εκδρομή…
Τους γερμανικούς χορούς στην ταβέρνα, τον χορό στο ελαιοτριβείο ή κάπως έτσι που λεγόταν η ντισκοτέκ – τότε – τη βόλτα στο λιμάνι του Ηρακλείου, που μάλλον είχαμε χαθεί, τα παζάρια στην Ελούντα για το μέχρι πότε θα κάτσουμε το βράδυ, την αναμονή το τελευταίο βράδυ στο αεροδρόμιο όταν το αεροπλάνο είχε καθυστέρηση κοντά 2 ώρες. Και πάρα πολλά ακόμα. Και τις φωτογραφίες θα τις βρω σε κάποια φάση. Πάντα έτσι γίνεται. Ελπίζω πριν κλείσει η εορταστική περίοδος για τα σαραντάχρονα.
Κάθε ταξίδι είναι μοναδικό, και αφήνει μοναδικές αναμνήσεις, Πολύ περισσότερο αυτό που ήταν το πρώτο
Από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της Σχολής, βγήκε το χρονικό της. Μια καταγραφή της σχολικής χρονιάς, ένα βιβλίο, με έργα των παιδιών, κείμενα και φυσικά φωτογραφίες…
Η φωτογραφία πάντα ήταν μεγάλη αγάπη. Και έπρεπε να την διαδώσουμε. Έτσι από τη πρώτη χρονιά δημιουργήθηκε η πρώτη φωτογραφική ομάδα της Σχολής. Παιδιά από όλο το Λύκειο, ο Αντώνης, η Ρεγγίνα, η Ινώ, η Αναστασία, ο Κωνσταντίνος, η Χρυσούλα, η Αγγελική, ο Νίκος…και εγώ,κρεμάσαμε τις μηχανές στο λαιμό μας και ξαμολυθήκαμε.
Πήγαμε στο Μοναστηράκι, στην Αρχαία Αγορά,
Παίξαμε με το φως και τα αγάλματα… και μάλλον περάσαμε καλά…
Ήταν 30 Ιανουαρίου του 1991. Ναι των Τριών Ιεραρχών.
