Ο Αλέξης Βουτουρής γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1994. Το 2016 αποφοίτησε από την τάξη βιολιού της Νίνας Πατρικίδου στο Ωδείο Ορφείο Αθηνών με δίπλωμα βιολιού με άριστα παμψηφεί. Το 2017 φοίτησε στο Anton Bruckner Privatuniversität της Αυστρίας στην τάξη του Albert Fischer και στο Conservatoire de Nice της Γαλλίας στην τάξη του Pierre Bensaid.
Εδώ και αρκετά χρόνια είναι μέλος του ATHENS TANGO ENSEMBLEM συχνά πυκνά έχουν παραστάσεις με τάνγκο όπως ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Βέβαια αντικειμενικά είναι λίγο δύσκολο για σήμερα, έτσι σας ενημερώνω για την επόμενη εκδήλωση που συμμετέχει ο Αλέξης :
Ήταν για το επόμενο Σάββατο αλλά ήδη είναι sold out και από ότι είπε ο Αλέξης και στην επόμενη ημερομηνία που προστέθηκε λόγω ζήτησης την Δευτέρα 16 Μαρτίου τα εισιτήρια είναι λίγα.
Μετά από συζήτηση με τον Αλέξη με ενημέρωση ότιέξω από τις μουσικές βραδιές έχει και βραδιές μιλόνγκα, δηλαδή tango μουσική αλλά με την δυνατότητα να χορέψεις… Να μια καλή ιδέα για βραδυνή έξοδο.
Κλείνοντας την αναφορά μας στον Αλέξη έχουμε την μουσική βραδιά την Δευτέρα 16 Μαρτίου – αν προλάβετε. Για ό,τι νεώτερο, μόλις μάθω θα μάθετε.
Είναι 2026 και οι παλιοί μας μαθητές, μας ταξιδεύουν στον κόσμο της μουσικής και του τάνγκο.
Η Χαρά Μαραντίδου, απόφοιτος της Σχολής μας έβγαλε το καινούργιο της βιβλίο και μας καλή στην παρουσίαση του
Η Χαρά Μαραντίδου γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ της Αθήνας (2000). Αφού εργάστηκε στην AREP στο Παρίσι, συνεργάστηκε με τους KLMF architects το 2002. Το 2003 συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα αποφοιτώντας το 2007. Συμμετέχει σε εκθέσεις με εγκαταστάσεις και καλλιτεχνικά βιβλία. Το 2007 ξεκίνησε τη συνεργασία της με την KLAB architecture αναλαμβάνοντας την εικαστική επιμέλεια των αρχιτεκτονικών έργων και συνεχίζοντας την έρευνά της για την ανάδειξη διαύλων επικοινωνίας μεταξύ αρχιτεκτονικής και τέχνης. (Από την παρουσίαση του βιβλίου στον ΕΥΡΙΠΙΔΗ).
Η αλήθεια είναι ότι η Χαρά είναι πολλά περισσότερα από αυτά που γράφει το βιβλίο. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να πει κανείς. Είναι ένα “ανήσυχο, αεικίνητο μυαλό που ψάχνει συνέχεια για προκλήσεις, νέες ιδέες, για σκέψη και για δημιουργία”.
Μια καλή ευκαιρία για μια απογευματινή βόλτα την άλλη Πέμπτη.
Τι είναι όμως αυτό το βιβλίο… (από την παρουσίαση του βιβλίου…απόσπασμα)
Έχω φωνή Κάποιες φορές είναι μέσα στο κεφάλι μου με προσέχει με ενθαρρύνει με προβληματίζει με κοροϊδεύει με μαλώνει με συγχαίρει Άλλες φορές, μέσα στο κεφάλι μου κάνει διάλογο…
Φροντίστε λοιπόν τις δουλειές σας και κανονίστε να είστε εκεί και φυσικά να δώσετε χαιρετίσματα στην Χαρά. Εμείς απλά να ευχηθούμε “καλοτάξιδο” και να περιμένουμε την καινούργια της δημιουργία.
Είναι 2025 και οι παλιοί΄μας μαθητές φροντίζουν να προσθέτουν το “δικό τους λιθαράκι” στο να κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο.
Αλήθεια πόσο καλά γνωρίζουμε την Αθήνα μας; Σε ένα καθημερινό περίπατο στην Αθήνα, στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, γνωρίζουμε τι βλέπουμε; Μάλλον λίγα. Κάποιοι ίσως θα ρωτήσουν και γιατί να ξέρω; Δενξέρω αν είμαι περίεργος εγώ, αλλά όταν βλέπω την περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, θέλω να ξέρω τι βλέπω. Μάλλον περίεργος είμαι…ή δεινόσαυρος.
Ας τα πάρουμε απότην αρχή. Σήμερα η Α και Β Λυκείου, σε συνεργασία με το μουσείο Ηρακλειδών, ακολούθησαν το πρόγραμμα του Αρχαιολογικού και του Βυζαντινού περιπάτου αντίστοιχα. Όμως αν δεν είστε σχολείο και θα θέλατε να γνωρίσετε καλύτερα την Αθήνα υπάρχουν οργανωμένες περιηγήσεις τόσο δωρεάν (από τον Δήμο Αθηναίων ή άλλους φορείς), όσο και από κάποια μουσεία. Βέβαια πάντα υπάρχει και το διαδίκτυο με πληροφορίες τόσο σε κείμενο όσο και βίντεο από περιηγήσεις.
Σήμερα λοιπόν με τον φόβο κάποιου ρίσκου – λόγω καιρού – οργανώσαμε την περιήγηση. Ευτυχώς ο καιρός μας βγήκε ιδανικός : με συννεφια, λίγο ζεστός, με αρκετή υγρασία αλλά όχι υπερβολική, ότι πρέπει για περπάτημα. Ξεκινήσαμε λοιπόν και μπήκαμε στην περιοχή γύρω από την αρχαία αγορά, με ελεύθερη πρόσβαση, και περπατήσαμε τον χωματόδρομο ανάμεσα στην Ακρόπολη και την Αρχαία Αγορά. Στην σκιά της Ακρόπολης λοιπόν, μεταφερθήκαμε δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν, όπου στην αρχαία αγορά, οι Αθηναίοι πολίτες, περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους, κάνοντας περίπατο, συζητώντας, φιλοσοφώντας και αποφασίζοντας. Ωραίες εποχές. Είδαμε από μακριά δυστυχώς, την Στοά του Αττάλου, τον Ναό του Ηφαίστου, τον λόφο της Πνύκας, απέναντι, και φυσικά όσους από τους ναούς στην Ακρόπολη φαίνονταν από τον πεζόδρομο. Δυστυχώς αυτοί οι χώροι δεν είναι πλέον δωρεάν προσβάσιμοι κάθε μέρα για τους Έλληνες όπως ήταν κάποτε. Από ότι είδα, μπορεί κάποιος την πρώτη και την τρίτη Κυριακή κάθε μήνα από 1η Νοέμβρη μέχρι και 31 Μάρτη να επισκεφτεί αυτούς τους χώρους, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις, ειδικότερα που μπορείτε ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ. Μια πολύ καλή ιδέα για μια κυριακάτικη βόλτα. Ελπίζω μόνο η εγκύκλιος να είναι εν ισχύ γιατί δεν είδα κάποια ημερομηνία.
Ας επανέλθουμε στον περίπατο…
Σταθήκαμε στον δρόμο των Παναθηναίων, βλέποντας τον ανηφορικό δρόμο, φανταστήκαμε την πομπή των Αθηναίων, μεταφέροντας το πέπλο της Αθηνάς για το δεκαπεντάμετρο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Και μετά ήρθαμε στο σήμερα και κατηφορίσαμε για τους “Αέρηδες” …
… όπου μάθαμε τι σημαίνει υδραυλικό ρολόι και γιατί λέγονται αέρηδες…
Η ξεναγός μας, παραστατικότατη, μας έβαλε “μέσα στην Ρωμαϊκή αγορά” περιγράφοντας μας πως δημιουργήθηκε αρκετά χρόνια μετά την αρχαία αγορά.
Φτάνοντας στην πύλη της “Αρχηγέτιδος Αθηνάς” βγάλαμε και την καθιερωμένη ομαδική φωτογραφία, …
Κάπως έτσι έκλεισε ο περίπατος, επιστρέφοντας από Ανδριανού στο Μουσείο όπου είχαμε τον χρόνο, να αχαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το “αττικό φως” και να δούμε την Ακρόπολη να μας χαιρετάει.
Πραγματικά μια ωραία ιδέα. Αν το συνδυάσεις και τις παροχές δωρεάν πρόσβασης, πιστεύω ότι θα άξιζε ένας περίπατος. Προσωπικά έχω εντυπωσιαστεί από τον Κεραμεικό αλλά και την Αρχαία Αγορά με το μουσείο της. Επίσης μια βόλτα στο Θέατρο του Διονύσου, το θεωρούμενο πρώτο θέατρο της αρχαιότητος, με τον περίπατο των Αθηναίων, τις Χορηγίες. Σκεφτείτε να βγείτε βόλτα στον περίπατο, στη σκιά της Ακρόπολης, όπως οι Αρχαίοι Έλληνες πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Μετά τα Αναφιώτικα, μοναδικά – για όσο υπάρχουν, μια και δεν επτρέπεται καμία παρέμβαση στον χώρο και οι κληρονομικοί ιδιοκτήτες, δεν μπορούν να κάνουν καμία παρέμβαση. Μια βόλτα στα Αναφιώτικα, είναι είναι ταξίδι στο χώρο και τον χρόνο… Στην Ανάφη του προηγούμενου αιώνα. Μπορώ να γράφω ώρες… για του Ψυρρή, για το Δίπορτο, για την περιοχή γύρω από την Αγία Ειρήνη, την Καπνικαρέα…. και και και…Τόσα μέρη που περιμένουν να τα γνωρίσουμε. Πάρτε λοιπόν τους φίλους σας, τα παιδιά σας, ή και μόνοι σας, και οργανώστε έναν περίπατο. Δείτε στον χάρτη τα σημεία αναφοράς και ψάξτε βρείτε για να μάθετε τι θα δείτε. Μη το ψάχνετε εκείνη τη στιγμή θα βαρεθείτε και θα το αφήσετε. Να πάτε “διαβασμένοι”.
Αν είστε εκπαιδευτικοί έχω να προτείνω δύο προγράμματα…”της Πλάκας”.
Το πρώτο το έτρεξα το 1998 και ήταν διαθεματικό (πολύ της μόδας τότε…). Ένα τμήμα είχε χωριστεί σε ομάδες. Μία πήγε στην Δημοτική Βιβλιοθήκη στην Αθηνάς, και έψαξε βιβλιογραφικά για την περιοχή. (εννοείται μετά από συνεννόηση). Η άλλη ομάδα η Φωτογραφική, προφανώς απαθανάτιζε κτίρια στη Πλάκα και η τρίτη της συνέντευξης, κυκλοφορούσε και προσπαθούσε να πάρει πληροφορίες από κατοίκους που έβρισκε για την Πλάκα. Είχαμε φτιάξει κάποιες τυποποιημένες ερωτήσεις που κάνανε. Μετά όλες οι ομάδες μαζεύτηκαν, τα βάλανε κάτω και κάνανε την “εργασία της Πλάκας”. Σε άλλες εποχές, χειρόγραφη, με φωτοτυπίες, η εμπειρία έμεινε σε εμένα και τους μαθητές της εποχής. Μπορεί να προσαρμοστεί όμως στα σημερινά δεδομένα.
Το δεύτερο είναι ο “περίπατος της Πλάκας”. Ξεκινάει από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός και την Πύλη του Ανδριανού. Το μυστικο΄σε αυτή είναι σε κάθε σημείο, να έχουν ανάθεση ένας ή δύο μαθητές να πούνε δύο λόγια για το τι βλέπουμε. Αρχίζω την καταγραφή με βάση την σειρά επίσκεψης :
Πύλη Ανδριανού – Στήλοι Ολυμπίου Διός / 2. Θέατρο Διονύσου – Χορηγίες – Περίπατος Αθηναίων – Χορηγικό μνημείο Λυσικράτους / 3. Ωδείο Περικλέους – Ναός Αγίου Γεωργίου – Αλεξανδρινού / 4. Αναφιώτικά – Μαρμάρινη στήλη για τον Κουκίδη / 5. Εξώστης Αναφιώτικα – Τοπόσημα της Αθήνας / 6. Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών / 7. Ρωμαϊκή Αγορά – Αέρηδες / 8. Μητρόπολη και Ναός Αγίου Ελευθερίου.
Εκεί έκλεινε ο κύκλος. Διάρκεια περίπου 2 ώρες περπάτημα. Μετά είχαμε ελεύθερο χρόνο για καφεδάκι και ξανά ραντεβού στην Μητρόπολη, όπου πηγαίναμε Φιλελλήνων γι ανα πάρουμε το πούλμαν και επιστροφή.
Σίγουρα μια γεμάτη μέρα, η σημερινή.
Είναι 2025 και φροντίζουμε να είμαστε σε επαφή με τις ρίζες μας και να μαθαίνουμε για τον χώρο που ζούμε και μεγαλώνουμε.
Για τον Κώστα έχω ξαναγράψει : Ξεκίνησε πριν περίπου τρία χρόνια να στήνει την χορωδία του και μας είχε καλέσει να πάρουμε μέρος. Πέρασε ο καιρός και τώρα μας καλεί να τους ακούσουμε στο Ωδείο Αθηνών
Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να πάμε νωρίς – νωρίς να κλείσουμε θέσεις γιατί είναι λίγες (165 για κάθε παράσταση).
Λεπτομέρειες για την παράσταση αλλά και για να κλείσετε θέση μπορείτε να ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ. Οπότε αν τελικά βρεθείτε στην παράσταση μη ξεχάσετε να βρείτε τον Κώστα και να του δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και τα βράδια μας ομορφαίνουν μέσα από τη δουλειά των παλιών μας μαθητών.
Για τον Χάρη έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Είναι όπως λέμε Technica Artist. Προσπάθησα στην προηγούμενη εγγραφή να δώσω την ερμηνεία του όρου και δείγμα δουλειάς του.
Αφορμή για την εγγραφή αυτή, δίνει η κυκλοφορία ενός παιγνιδιού στα τέλη Αυγούστου που είναι ο Χάρης “πίσω” από την δημιουργία των γραφικών.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ο Χάρης έχοντας τελειώσει το τμήμα Πληροφορικής και Επικοινωνιών του ΕΚΠΑ ασχολήθηκε πολλά χρόνια (πριν καν ολοκληρώσει τις σπουδές του με το UNITY, ένα πρόγραμμα δημιουργίας (όχι ακριβώς δημιουργία, μάλλον εργαλείο θα έλγα για να δημιουργήσεις) ηλεκτρονικά παιγνίδια. Σαν τριτοετής είχε ένα δίωρα (Τρίτες 3.00-5.00 ) που δίδασκε στους συμφοιτητές του που ήθελαν το πρόγραμμα, μέσα στο ΕΚΠΑ.
Τελειώνοντας το τρίτο έτος πήρε ένα ERASMUS στο Πανεπιστήμιο του ULSTER στην Βόρεια Ιρλανδία…
…πιο βόρεια δεν έχει. Μετά πέφτεις στην Βόρεια Θάλασσα. Όταν το ρώτησα γιατί εκεί από όλα τα άλλα…και η απάντηση τα έλεγε όλα…”Ήταν το μόνο Πανεπιστήμιο που είχε UNITY στο εαρινό του – σχήμα λόγου – πρόγραμμα”. Έτσι καθυστέρησε ένα χρόνο το πτυχίο του και γύρισε κατευχαριστημένος. ‘Ηταν αυτό που ήθελε.
Προχώρησε στον κλάδο του και έδωσε τον Οκτώβρη του 2021, μια χορταστική συνέντευξη του (50 λεπτά) για την δουλειά του (στα Αγγλικά), και την πορεία του, μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ. Και πάμε στην τελευταία δουλειά του…
Εδώ το κεντρικό πρόσωπο είναι ένας βοσκός, που σκοπό έχει να μαζέψει χαμένα ζώα και να τα οδηγήσει μέσα από διάφορους κινδύνους στο νέο τους σπίτι. Θα μου πείτε “απλοϊκό σενάριο”. Πιθανόν θα σας πω, αλλά επειδή είχα εσωτερική ενημέρωση εντυπωσιάστηκα από την δουλειά που έκρυβε από “πίσω”, αυτά που δεν φαίνονται.
Τα χόρτα, η κίνηση, οι σκιές ( το θέμα που έχει απασχολήσει τον Χάρη πολλά χρόνια τώρα ), το περιβάλλον και όλα αυτά, κρύβουν τον Χάρη στο πληκτρολόγιο.
Για να καταλάβετε τι έννοώ με το “φωτισμούς και σκιές” δείτε λίγο αυτό το στιγμιότυπο.
Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς κάνεις εσύ, απλά μου είπε…”φτιάχνω το πρόγραμμα για να κάνουν οι καλλιτέχνες – δημιουργοί του προγράμματος αυτά που θέλουν”. ΟΚ !!!! Δηλαδή; (εκεί εγώ να μάθω..) Τους ρωτάω τι θελουν; ΠΧ περίπατο μέσα σε χορτάρι…
ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να μπορέσουν να “φτιάξουν χορτάρι”. Τι άλλο θέλουν; Χιόνι και συννεφιασμένη μέρα να μην έχει σκιές… ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να βγάλει αυτό που θέλουν…
ή βόλτα στην ομχλη και την χιονοθύελα… Μισό το έχω… Νάτο…
Μπορείτε να δείτε σε βίντεο, έναν πλήρη κύκλο του παιγνιδιού σε όλες τις φάσεις του που κατέγραψε ένας παίκτης και ανέβασε ΕΔΩ όπου μπορείτε να δείτε όλες τις φάσεις και όλα τα περιβάλλοντα που εξελίσσεται το πρόγραμμα.
Και για του λόγου το αληθές, στους τίτλους τέλους, ο Technical Artist…
Στην ιστοσελίδα του ΕΔΩ μπορείτε να δείτε παραδείγματα της δουλειάς του σε αντικείμενα φωτοσκιάσεις, κίνηση.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να περιμένουμε με αγωνια την καινούργια του δουλειά, για να δούμε τι άλλο μπορεί να κάνει…
Είναι 2025, και ο κόσμος αλλάζει, και στα ηλεκτρονικά παιγνίδια είναι ο Χάρης αυτός που κάνει τις αλλαγές.
Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.
Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.
Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”
Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.
Να λοιπόν μια καλή ιδέα για την Παρασκευή 23 Μαΐου. Ο Γιώργος – Πλάτωνας Περλέρος, απόφοιτος της Σχολής μας, έχει αναλάβει την Θεατρική ομάδα της Σχολής μας εδώ και δύο χρόνια. Μας προσκαλεί την Παρασκευή 23 Μαΐου στο χολ της Σχολής μας για να δούμε την φετινή δουλειά τους.
Μέσα από την πρόσκληση έχετε όλες ςτις απαραίτητες πληροφορίες. Προσέξτε όμως… Συνήθως οι παραστάσεις μας είναι “sold out” οπότε κανονίστε να είστε έγκαιρα στο σχολείο
Αντιγράφω από την Εισαγωγή της μετάφρασης :
«Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, που αποτελούν τέσσερα διακριτά πεδία αναφοράς, συμπλέκονται στο Όνειρο: ο κόσμος της αρχαίας μυθολογίας (Θησέας και Ιππολύτη), ο κόσμος των τεσσάρων εραστών – που, μολονότι χαρακτηριστικά αναγεννησιακός στους τρόπους και τα ήθη της ερωτικής επικοινωνίας, παρουσιάζεται άχρονος και καθολικός –, ο κόσμος των ξωτικών, όπως αναδύεται από τη μεσαιωνική καταγωγή του και τις λαϊκές παραδόσεις της αγγλικής υπαίθρου· και ο κόσμος των μαστόρων, η ελισαβετιανή κοινωνία των τεχνιτών της επαρχίας, όπως θα τους είχε γνωρίσει από κοντά ο Σαίξπηρ στο γενέθλιο Στράτφορντ.»
Και από την πρόσκληση του Γιώργου ο οποίος μας λέει :
Καταπιαστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς με το Όνειρο, όπως κάθε θεατρίνος οφείλει να κάνει. Δανειζόμενος τη διασκευή του Έκτορα Λυγίζου – που μας την παραχώρησε και τον ευχαριστούμε θερμά – επέμεινα στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, που, αν και απαιτητική, είναι τόσο ποιητική που σε μαγνητίζει. Τελικά, τα παιδιά αποδείχθηκαν έτοιμα να φτάσουν – και να ξεπεράσουν – κάθε πήχη που θα τους θέσεις. Παρόλα αυτά, όπως σε κάθε εξωσχολική (ίσως και σχολική) δραστηριότητα, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός· αλλά, όπως θα πει ο Πουκ στο τέλος του έργου:
Αξιότιμο κοινό,συγχωρήστε μας γι’ αυτό,κι ασφαλώς – λόγω τιμής –θα βελτιωθούμε εμείς.
Άρα τι μένει να κάνουμε; Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να είμαστε στη Σχολή, έγκαιρα, ώστε να τους καμαρώσουμε.
Είναι 2025, και φροντίζουμε οι μαθητές μας να βρίσκουν το τρόπο να εκφραστούν όπως αυτοί μπορούν καλύτερα.
Με εικαστικό και χορευτικό υπόβαθρο, υποστηριζόμενη καλλιτέχνης του Chisenhale Dance Space και Free Space Artist στο Studio Wayne McGregor. Το χορογραφικό της έργο έχει υποστηριχθεί από το Arts Council England (Υπουργείο Πολιτισμού Αγγλίας) και άλλους δημόσιους φορείς της Αγγλίας.…(Περισσότερα στον σύνδεσμο)
Προχθές (8 Μαΐου) πήραν μια συνέντευξη από την Χλόη, τόσο για την τελευταία της δουλειά όσο και γενικότερα για την δουλειά της. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μπορείτε ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ.
...Το πιο πρόσφατο έργο της, το «The Space Cadet», είναι μια πρωτοποριακή παράσταση που συνδυάζει στοιχεία από την εκπαίδευση αστροναυτών, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό και τη χιπ χοπ κουλτούρα. Η παράσταση έχει παρουσιαστεί σε εμβληματικούς χώρους όπως το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση και βραβεία….
Και συνεχίζουμε…
Η φράση ‘Τhe Space Cadet’ στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης ή αυτός που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Στο έργο ακολουθούμε έναν μοναχικό αστροναύτη σε ένα ταξίδι απόδρασης και επιστροφής από τη Γη, λειτουργώντας ως αλληγορία για την προσωπική και συλλογική μας αναζήτηση μέσα σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού του ανθρώπου με την εξέλιξη της τεχνολογίας.…
Μια σημαντική ερώτηση:
Τι το ιδιαίτερο έχει η παράσταση και γιατί να έρθει κάποιος να την δει.
Χλόη Αλιγιάννη: Στην παράστασή μας συνδυάζονται πάρα πολλοί κόσμοι και στοιχεία: σύγχρονος χορός με τη hip hop κουλτούρα, την αστροφυσική, τα εικαστικά, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τον ήχο και την μουσική. Έχει δημιουργηθεί έτσι ένα θέαμα πολύχρωμο, για όλες τις ηλικίες, το οποίο από μεριάς μας έχει εμπλουτιστεί με μπόλικη δημιουργική ειλικρίνεια και διάθεση σύνδεσης και επικοινωνίας με το κοινό. Ένα ταξίδι με ανοιχτές εικόνες που ακροβατεί μεταξύ της φαντασίας και του πραγματικού, με στιγμές που κλείνουν το μάτι τόσο στην επιστημονική φαντασία όσο και στην επιστήμη, την ιστορία και την ζωή μας σήμερα.… (Η πλήρης συνέντευξη με πολλά στοιχεία τόσο της παράστασης όσο και για τα μελλοντικά σχέδια της Χλόης, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο)
Η ταυτότητα της παράστασης :
Σχετικά με την παρασταση αλλά και την ομάδα : Third Planet μπορείτε να διαβάσετε στον σχετικό σύνδεσμο στο LinkedIn: Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα…
Η ομάδα Third Planet μας προσκαλεί σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στο δέος και την ησυχία του διαστήματος, γεφυρώνοντας τον σύγχρονο χορό, την χιπ χοπ κουτλούρα, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τα εικαστικά. Σε μια εποχή τεχνολογικών ζυμώσεων, συλλογικής αβεβαιότητας και συνεχούς αναζήτησης ταυτότητας, το έργο κάνει ένα μεγάλο zoom out από τη βοή της σύγχρονης Γης, και ακολουθεί έναν μοναχικό ταξιδιώτη-αστροναύτη στο ταξίδι (δια)φυγής και επαναφοράς του σε αυτήν.
Στον ενδιάμεσο χωροχρόνο μεταξύ αφετηρίας και προορισμού, σε συνεχή μετάβαση, ο αστροναύτης ακροβατεί σε κόσμους και συνθήκες, αναζητώντας το σημείο τομής δύο ταξιδιών. Τόσο του συλλογικού – με τη μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας στραμμένη στην τεχνολογία και τα άστρα κοιτώντας τη θέση της στο σύμπαν, όσο και του ατομικού ταξιδιού που αφορά στην εσωτερική, προσωπική αναζήτηση του «ανήκειν» και την εύθραυστη σχέση με τη φύση, το «σπίτι», το σώμα μας, τη Γη….
Στον σύνδεσμο υπάρχουν αναλυτικά τα χαρακτηριστικά της εκδήλωσης, των συντελεστών, αλλά και λεπτομέρειες από αυτά που δεν φαίνονται. Αξίζει λοιπόν να “μελετήσετε” πριν πάτε στην παράσταση.
Λοιπόν; 17 και 18 Μαΐου αλλά προσοχή στις ώρες της παράστασης… 9.00 και 10.00 το βράδυ αντίστοιχα. Μη τα μπερδέψετε…
Και μη ξεχνάτε, να βρείτε την Χλόη και να της δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας εκφράζονται όπως μόνο αυτοί ξέρουν, μέσα από την τέχνη τους.
Το Βραβείο “Δημήτρης Χορν” – ένα επαμειβόμενο έπαθλο με ισχυρό συμβολισμό – αποτελεί τον σταυρό που φορούσε ο ίδιος ο Δημήτρης Χορν και συνοδεύεται από περγαμηνή. Θεσμοθετήθηκε από τον Σταμάτη Φασουλή και χρηματοδοτείται από τον Γιάννη Χορν. Απονέμεται ετησίως για την κορυφαία ερμηνεία νέου άνδρα ηθοποιού κατά την προηγούμενη θεατρική περίοδο, περνώντας από χέρι σε χέρι κάθε χρόνο.
Για την περίοδο 2023-24 στους υποψηφίους είναι και ο Γιώργος.
Αντιγράφω από το διαδίκτυο :
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα. Η Βαΐτσα, η Αγόρω και η Κατερίνα. Ο Μιχάλης, ο Μανούσος και ο Πλάτωνας. Αγάπες και καμάρια. Από τα τρία αυτά πλάσματα, ο ένας τους, ο Πλάτωνας με την Κατερίνα του, είναι υποψήφιος για τα φετινά βραβεία Χορν. Ως δημιουργός αυτής της δουλειάς, θα πω ότι η συγκεκριμένη υποψηφιότητα είναι κατόρθωμα και των τριών τους, το να υπάρξει δηλαδή υποψήφιος νεαρός άνδρας ηθοποιός σε ρόλο μιας ηλικιωμένης γυναίκας με μάσκα σε μια παράσταση με τόσο έντονο το χορικό στοιχείο, είναι συλλογικό κατόρθωμα. Ως Κωνσταντίνος, το χαίρομαι διπλά για τον πρόσθετο λόγο ότι ξέρω πολύ καλά πως και ο ίδιος το βλέπει ακριβώς έτσι και αυτό με κάνει να είμαι ευτυχής για/με τους ανθρώπους που επιλέγουμε να διανύουμε μαζί τα χιλιόμετρα των δικών μας μαραθωνίων . Όλ@ μας είμαστε μαζί σου Γιώργος Πλάτωνας Περλέρος. (από τον Κωνσταντίνο Ντέλλα)
Σε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στο ελληνικό θέατρο και το νέο υποκριτικό ταλέντο, θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19 Μαΐου 2025, στις 19:00, η κοινή απονομή των Βραβείων “Δημήτρης Χορν” και “Μελίνα Μερκούρη”. Η εκδήλωση θα φιλοξενηθεί στο ιστορικό θέατρο “Δημήτρης Χορν” (Αμερικής 10), με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Μια καλή ιδέα για την άλλη Δευτέρα. Άλλωστε νομίζω ότι ο Γιώργος ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα ήθελε να έχει μια καλή “κερκίδα” από κάτω. Και μόνο το γεγονός της υποψηφιότητας, ανεξαρτήτως τελικής έκβασης, είναι αναγνώριση της δουλειάς οπου κάνει ο Γιώργος.
Ο Γιώργος τα τελευταία χρόνια σκηνοθετεί την θεατρική ομάδα της Σχολής μας και μας προσκαλεί στο τέλος του Μάη στην θεατρική παράσταση που θα γίνει. Αλλά αυτό αργότερα, μόλις θα έχω περισσότερες πληροφορίες.
Μπορείτε να διαβάσετε μια περυσινή συνέντευξη του Γιώργου ΕΔΩ για τα σχέδια του.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας διακρίνονται για αυτό που κάνουν, γιατί απλά αγαπούν αυτό που κάνουν.
Δηλαδή όχι ακριβώς σε εμάς… Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Η Γεωργία είναι απόφοιτος της Σχολής μας, τελείωσε το τμήμα Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου και μετά συνέχισε στη Λυών με ένα ΜRes και ένα Μsc Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχοπαθολογίας (universite Lyon II). Εργάστηκε στη Γαλλία με παιδιά με κώφωση και σε κέντρα παροχής ψυχολογικών υπηρεσιών σε ενήλικες. Στην Ελλάδα έχει δουλέψει για 4 χρόνια σαν αναπληρώτρια ψυχολόγος σε ΚΕΔΔΥ και ειδικά σχολεία. Με τα παραμύθια ασχολήθηκε μετά από ένα διετές σεμινάριο πάνω στη συγγραφή παραμυθιών στην Ακαδημία Ποίησης και Παραμυθιού. Αποτέλεσμα αυτής της ενασχόλησης είναι το πρώτο της βιβλίο με παραμύθια με τίτλο “Στο Ξέφωτο του Λύκου”(έγραφα το 2016 σε μια εγγραφή μου για την Γεωργία).
Τώρα μέσα στα πλαίσια του φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων μας προσκαλεί…
…την Παρασκευή 9 Μαίου, ο Γιάννης Ψαριώτης Ioannis Psariotis και εγώ, βάζουμε μπόλικη φαντασία, κάνουμε το ελληνικό παραμύθι πυξίδα παίρνουμε όργανα, παίρνουμε τούμπανα, και με τη βάρκα της φαντασίας μας, ανοίγουμε πανιά να βρούμε πειρατές, δράκους, γοργόνες!
Όρτσα τα πανιά και καλώς να ανταμώσουμε! (αντιγράφω από το προφίλ της).
Μια πολύ ωραία ιδέα για την Παρασκευή το απόγευμα, τώρα που “ανοίγει ο καιρός” και καλοκαιριάζει. Μια βόλτα στον κήπο, είναι ότι καλύτερο.
