Η φωτογραφία πάντα ήταν μεγάλη αγάπη. Και έπρεπε να την διαδώσουμε. Έτσι από τη πρώτη χρονιά δημιουργήθηκε η πρώτη φωτογραφική ομάδα της Σχολής. Παιδιά από όλο το Λύκειο, ο Αντώνης, η Ρεγγίνα, η Ινώ, η Αναστασία, ο Κωνσταντίνος, η Χρυσούλα, η Αγγελική, ο Νίκος…και εγώ,κρεμάσαμε τις μηχανές στο λαιμό μας και ξαμολυθήκαμε.
Πήγαμε στο Μοναστηράκι, στην Αρχαία Αγορά,
Παίξαμε με το φως και τα αγάλματα… και μάλλον περάσαμε καλά…
Ήταν 30 Ιανουαρίου του 1991. Ναι των Τριών Ιεραρχών.
Στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτο έγινε η πρώτη μουσική βραδιά της Σχολής.
Το εξώφυλλο του προγράμματος και το…εσώφυλλο.
ΟΙ φωτογραφίες ήταν από το FOTO CLUB για το οποίο θα μιλήσουμε αργότερα.
Να ανεβάσουμε και μια δυο φωτογραφίες εδώ…
Ήταν 1991
Λεύκωμα. Εκείνα τα χρόνια το λεύκωμα ήταν ο τρόπος επικοινωνίας. Η χαρά μας ήταν να βρούμε ένα παρατσούκλι μόνο δικό μας, πρωτότυπο, μοναδικό, να μας θυμίζει όπου και αν το βλέπει κανείς. Και μετά οι ερωτήσεις. Απλές και αθώες ή ίσως όχι τόσο απλές και όχι τόσο αθώες. Το ερωτήματα όλα τα σοβαρά προβλήματα της ζωής. Οι απαντήσεις, διάφορες,σοβαρές, άσχετες, τουλάχιστον έτσι φαίνονταν. Και πάμε στο μετά…Μετά το λεύκωμα κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι, διαβάζαμε όσα είχαν γράψει ο καθένας, αλλά εμείς ξέραμε. Και τι γράφτηκε και για ποιον γράφτηκε.
Αυτό το τελευταίο ήταν το καλύτερο και εκεί γίνονταν πολλές συζητήσεις.
Κάπως – δεν ξέρω πως – από κάποιον – πάλι δεν θυμάμαι ποιον έπεσε στα χέρια μου ένα λεύκωμα από την εποχή του δημοτικού. Σκαναρίστηκε προσεκτικά και έγινε ψηφιακό. Εδώ θα ανεβάσω κάποιες φωτογραφίες αλλά πολύ περισσότερες στο φατσοβιβλίο.
Πρέπει να ήταν γύρω στο 1987 – 1988.
Εγκαινιάζουμε μια νέα σειρά εγγραφών. Τη σειρά “πάμε για τα σαράντα : ” Στη σειρά αυτή θα γίνεται αναφορά σε κάποιο θέμα παλιό- συνήθως πολύ παλιό που αφορά τα πρώτα χρόνια της σχολής αλλά και νεώτερο. Μπορεί να είναι και ομάδα θεμάτων.
Ξεκινάμε τη σειρά με το θέατρο. Μεγάλη αγάπη της Σχολής που εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Παρακολούθηση επιλεγμένων θεατρικών παραστάσεων, προσκλήσεις σε ηθοποιούς και σκηνοθέτες θεάτρου και φυσικά στις σχολικές θεατρικές παραστάσεις.
Η πρώτη μαθητική θεατρική παράσταση της Σχολής ήταν “Το Φιόρο του Λεβάντε” του Γρηγόρη Ξενόπουλου.
Ακολουθεί η διανομή των ρόλων “δια χειρός” Βάσως Χριστοπούλου
Η Βάσω Χριστοπούλου, έκανε τον συντονισμό όπως έλεγε, γιατί δεν ήθελε να φανεί ότι έκανε όλη τη σκηνοθεσία και όλη την οργανωτική δουλειά.
Τα σκηνικά έφτιαξε ο Γιώργος Μανώλης με την Θέμιδα Φούλια. Ο Γιώργος με μεγάλο ταλέντο στη ζωγραφική δυστυχώς έφυγε νωρίς.
Το έργο : Το Φιόρο του Λεβάντε του Γρηγόρη Ξενόπουλου. Ήμουν και εγώ εκεί και κάλυψα φωτογραφικά την εκδήλωση.
Η παράσταση έγινε στην αίθουσα 150 με πολύ λίγο κόσμο
Αυτό όμως δεν μας πτόησε και συνεχίσαμε τις προσπάθειες και το θέατρο μπήκε για τα καλά στη ζωή της Σχολής. (Θα ακολουθήσουν και άλλες εγγραφές για το θέατρο).
Η κλασσική αναμνηστική όλων των συντελεστών της παράστασης.
Ο Αίμονας, η Ειρήνη, η Εύα, από όσο γνωρίζω, ακολούθησαν καλλιτεχνική πορεία.
Ήταν 1991.
Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της. Χθες Παρασκευή τελευταία μέρα σχολείου ήρθε η Γ Λυκείου για να πάρει τα δελτία της.
Μια περίεργη, πρωτόγνωρη εικόνα. Δεν έχουμε συνηθίσει έτσι. Η τελευταία μέρα στο σχολείο έχει μια μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση. Μαζευόμαστε παρέες, οι καθηγητές τους είναι κοντά στα παιδιά, έρχονται ρωτάνε, απαντάμε, γέλια, συγκίνηση…Δεν θέλουν να φύγουν στη λήξη της ενημέρωσης… σχεδόν τους διώχνουμε. Άλλη μια φορά θυμάμαι στα τριάντα χρόνια στο σχολείο να βγω και να τους “διώξω” για να μη μαζεύονται πολλοί μαζί. Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πριν ήταν. Έτσι και χθες μετά την λήξη, το να τρέξουν στους συναδέλφους ήταν κάτι αυθόρμητο, και λογικό. Να σχηματίσουν παρέες και ομάδες μεταξύ τους για να τα πούνε ήταν το πιο λογικό μετά από τόσα χρόνια συνύπαρξης στο χώρο. Μόλις δόθηκε η λήξη η εικόνα άλλαξε. Δεν ξέρω πως τους φάνηκε όταν τους έβαλα τις φωνές να απομακρυνθούν και να κρατάνε τις αποστάσεις. Εμένα πάντως δεν μου άρεσε καθόλου αλλά έπρεπε να γίνει
Οι μαθητές τελειώνουν τον κύκλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο τίτλος του μαθητή, απομακρύνεται από αυτούς και η τίτλος του φοιτητή, αχνοφαίνεται στον ορίζοντα.
Μοιράσαμε τα δελτία και τους είπαμε τα απαραίτητα για το ξεκίνημα…
Τι να προσέξουν, πως θα γίνουν οι εξετάσεις, τους χρόνους, τα απαραίτητα που πρέπει να έχουν μαζί τους και όλα εκείνα που πρέπει να ξέρουν για την πρώτη μέρα στις εξετάσεις σε περίοδο “κορωνοϊού”.
Είναι περίεργο πάντως… η 29η σειρά αποφοίτων που φεύγει από το σχολείο. Φέτος κλείνω 30 χρόνια που είμαι στο σχολείο και φέτος ο κορωνοϊός δεν μας άφησε να μπορέσουμε να μιλήσουμε όπως έχουμε συνηθίσει με τους μαθητές μας. Ήταν αλλιώς.
Κάπως έτσι περίεργα ολοκληρώθηκε και η φετινή χρονιά.
Σε όλα τα παιδιά μας αλλά και σε όλα τα παιδιά που ξεκινάνε τη Δευτέρα τις Πανελλαδικές, να ευχηθούμε καλή επιτυχία, και αυτές οι εξετάσεις να αποτελέσουν το ξεκίνημα για ένα καινούργιο ταξίδι στη γνώση και τη ζωή.
Καλή σας επιτυχία.