Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο 42ος Αυθεντικός Μαραθώνιος σήμερα. Είπαμε φέτος να πάμε εθελοντές, κάπως πιο οργανωμένα. Δηλωθήκαμε, δώδεκα μαθητές και εγώ και δώσαμε ραντεβού στις 9.00 το πρωί, ώρα εκκίνησης του Μαραθώνιου στον Τύμβο, εμείς στήναμε τραπέζια (θα καταλάβετε σε λίγο).
Εγώ ξεκίνησα “μετά φόβου Θεού” από το σπίτι μου γύρω στις 8.15 για μια διαδρομή 20-25 λεπτών για να φτάσω εγκαιρα. Φοβόμουν τις μονοδρομήσεις και τις παρακαμπτήριες αν και με σκούτερ, υπάρχει μια ευελιξία. Και φτάνω στη Μεσογείων. Η ομορφότερη Μεσογείων ever: ΑΔΕΙΑ, πιο άδεια δεν γίνεται. Μόνος μου, εντελώς. Σε όλη τη διαδρομή ΚΑΝΕΙΣ. Έπρεπε να βγάλω βίντεο αλλά δεν είχα τα μέσα. (ήθελα εν κινήσει βλέπετε, όχι σε στάση…) Και έτσι έφτασα σε είκοσι λεπτά. Παρκάρω δίπλα – κυριολεκτικά – και πάω στον χώρο συγκέντρωσης όπου στήναμε τραπέζια…
Η εγκατάσταση είχε απόλα : Εμάς με τα νερά, δίπλα γιατρούς με απινιδωτές και κρεβάτι για τις πρώτες βοήθειες (από ότι εξήγησε ο γιατρός, έχει ανηφόρα ερχόμενοι και ζορίζονται, αλλά εμείς είμαστε σε κατηφόρα, οπότε ξεφεύγουν και τα δίνουν όλα, και αν κάποιος έχει προδιάθεση, εκεί είναι οι κατάλληλες συνθήκες – ευτυχώς ο γιατρός δεν είχε δουλειά σήμερα). Δίπλα όμως που ήταν οι φυσιοθεραπευτές, είχαν πολύ δουλειά. Μια σχετικά μεγάλη ομάδα – καμιά δεκαριά – με τρία κρεβάτια, ξεκινούσαν από το απλό ψέκασμα στα πόδια και αν χρειαστεί λίγο μασάζ, μέχρι διατάσεις στο κρεβάτι – για τα πιο σοβαρά. Ένας δρομέας μετά από το αρχικό ψέκασμα, σαν να έπαθε τράβηγμα, δεν ξέρω του γύρισε το πόδι και έμεινε ακίνητος και έπεφτε. Με το ζόρι τον κρατήσαν όρθιο και τον ξαπλώσαν για να τον φροντίσουν. Κάποια στιγμή έφυγε – δεν τον είδα. Έναν άλλο τον είδα με την χρυσαφιά ισοθερμική κουβέρτα, τυλιγμένο μέχρι τον λαιμό και τους γιατρούς από πάνω του. Και αυτός σε κάποια φάση έφυγε. Ήρωες οι φυσιοθεραπευτές. Δίπλα ήταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ με τους αναβάτες σε ετοιμότητα και μετά πάλι νερά και ισοτονικά μπροστά. Νομίζω ότι από άποψη οργάνωσης ήταν άψογα. Όλα στην ώρα τους έτοιμα και τακτοποιημένα.
Και ξεκίνησε ο αγώνας και κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πρώτος…
Μία ώρα και σαράντα λεπτά για τα πρώτα τριάντα χιλιόμετρα. 2Ω 20 λ 10 δ για το σύνολο ο Παναγιώτης Καραΐσκος. Μπράβο!!!
Ναι αλλά είχαμε και δικούς μας δρομείς…
Ο Πάνος ο Μπουρλής, ο Βιολόγος μας. Τι να πω. Σταθερότατος από την αρχή. Με ταχύτητα από 4,33 μέχρι 4,45 λεπτά ανα χιλιόμετρο από την αρχή μέχρι το τέλος. τερμάτισε σε 3Ω 14 λ 56δ. Τον περίμενα και ήμουν έτοιμος…νόμιζα. Μόλις άκουσα τα παιδιά να φωνάζουν και να χειροκροτάνε, λέω εδώ είμαι… και χράπ…
Νάτος…Άνεση… Αυτά παθαίνεις όταν βλέπεις τον Μαραθώνιο από το σκόπευτρο της μηχανής, Δεν έχεις την γενική εικόνα. Πάλι καλά που πρόλαβα. Άντε και του χρόνου (νομίζω ότι ήδη ήταν καλύτερος από πρόπερσι που τον είχα ξαναδει, ο χρόνος. Θα μας πει).
Δεν τελειώσαμε όμως…επόμενος ο Διονύσης ο Ντάσιος, παλιός μας μαθητής… Ξανά τα ίδια… τον περιμένω και ξαφνικά τον βλέπω να έρχεται κατά πάνω μου… πέφτει στην αγκαλιά μου… τον ακούω να λέει κάτι του τύπου έχω πεθάνει, δεν αντέχω… κάτι τέτοιο. Εν τω μεταξύ ήταν σαν να κρατούσα μια στήλη νερό…έλιωνε… Κουράγιο Διονύση του λέω… και με ένα χτύπημα στην πλάτη του λέω να συνεχίσει… και συνέχισε και τερμάτισε…3Ω 54λ 22δ. Δεν πρόλαβα να βγάλω φωτό. Και συνεχίζουμε
Με είχε πιάσει η μέση μου από την ορθοστασία και είχα πάει απέναντι στο πεζουλάκι να κάτσω, και ξαφνικά ακούω… Κύριε Αλισαβάκη, Καπόπουλος… και πέρασε ο Κωστής. Σηκώνω τη μηχανή και…
…νάτος. Τερμάτισε 3Ω 57λ 32δ τρία λεπτά πίσω από τον Διονύση.
Δεν μπόρεσα καθόλου να δω επίσης τον Μάνο τον Μίχα. Πάλι δεν τον πέτυχα. Πάντως τερμάτισε κάνοντας το 3 στα 3 με 5Ω 16λ 28δ. Πάμε για του χρόνου Μάνο.
Και πάμε στον τελευταίο της παρέας…Ντέιβιντ Καραχάλιος… Δεν τον είδα καθόλου. Τον παρακολουθούσα στην εφαρμογή, έφτασε στα 29,5 χλμ, λέω έρχεται. Και ξαφνικά εμφανίζεται μια ομάδα με σφυρίχτρες να κατηφορίζει προς το “τριάντα”. Λογικά κάπου εκεί ήταν και ο Ντέιβιντ. Παρά το γεγονός ότι είχα βγει μπροστά – δίπλα στον γιατρό, δεν τον είδα. Μετά τον είδα στο 31 χλμ να απομακρύνεται. Δεν πειράζει Ντέιβιντ, το κρατάμε για του χρόνου. Τερμάτισε 5Ω 55λ 49λ.
Ένα ατελείωτο ποτάμι…
Αυτά για τους δρομείς… Και πάμε στους εθελοντές. ήταν από τρία σχολεία και το δικό μας. Σύνολο περίπου εξήντα παιδιά. Ίσως ό,τι καλύτερο για τον αγώνα. Δεν σταματήσανε να τους φωνάζουνε μπράβο και να τους εμψυχώνουνε.
Ξεκινήσαμε χαλαρά και ήρεμα…
…και ανέβαινε συνέχεια…
Γελαστά, χαρούμενα πρόσωπα, να τους καλωσορίζουν και να τους προσφέρουν το τόσο πολύτιμο νερό.
Ήρθαν και οι φίλοι μας να βοηθήσουν…
( Η έκφραση του Γιάννου “είναι όλα τα λεφτά”… Ζούσαν κάθε στιγμή.
Κάποια στιγμή τα μπουκάλια στον δρόμο γίνανε πολλά και έπρεπε να μαζευτούν. Μας είπαν ότι δίνονται σε ιδρύματα που τα αξιοποιούν με ένα οικονομικό όφελος. Έτσι οι μαθητές μας άρχισαν να τα μαζεύουν γιατί υπήρχε κίνδυνος να τα πατήσει κάποιος δρομέας και να πέσει.
και κάνανε καλή δουλειά…
και μετά μοίραζαν νερά από την αριστερή πλευρά σε αυτούς πού ήταν συνήθως με καρότσια και δεν μπορούσαν να πλησιάσουν δεξιά για να πάρουν νερό, όπως η Σωτηρία.
Τι να πω…μόνο περηφάνεια και καμάρι. Μπράβο σε όλους τους εθελοντές και τους φίλους τους.
Ήταν μαζί μας και οι αυριανοί εθελοντές.
Κάπως έτσι ο 42ος Μαραθώνιος πέρασε στην ιστορία. Πάω πάνω από δέκα χρόνια στον Μαραθώνιο, αλλά αυτό που έζησα σήμερα, ήταν μοναδικό. Μια μοναδική εμπειρία, που σίγουρα αξίζει να επαναληφθεί.
Είναι 2025 και συμμετείχαμε στον 42ο Αυθεντικό Μαραθώνιο με τον δικό μας τρόπο…και θα το ξανακάνουμε.