Το ξέρω ότι δεν το περιμένατε. Είναι λίγο άσχετο. Όμως είμαι σίγουρος ότι στο τέλος θα καταλάβετε.

Η Αλεξάνδρα Αντωνοπούλου είναι φαρμακοποιός. Συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση. Έχουμε βρεθεί αρκετές φορές από τότε που η Αλεξάνδρα αποφοίτησε από το σχολείο μας. Όσο την θυμάμαι το φαρμακείο της ήταν εκεί όποτε υπήρχε ανάγκη. Στον καιρό του κορωνοϊού, που ψάχναμε διάφορα (τεστ, μάσκες και δεν ξέρω εγώ τι άλλο) η Αλεξάνδρα ήταν εκεί. Να δώσει πληροφορίες, να εξηγήσει, να βοηθήσει. Η αίσθηση που είχα όταν είχα επισκεφτεί το φαρμακείο της ήταν ότι οι περισσότεροι πελάτες ήταν φίλοι. Τους μιλάγανε “με το μικρό τους” που λένε. Ωραία αίσθηση.

Θα σας μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα από το προφίλ της Αλεξάνδρας στο facebook:

Μια χρονιά ίση με όλη την προηγούμενη ζωή μου… Και εαν προσπεράσω την πρώτη λέξη που είναι η «δοκιμασία» ακριβώς μετά έρχεται, με μεγαλύτερη ένταση η ΑΓΑΠΗ! Το 2024 πήρα τόσο μα τόσο πολύ αγάπη που επνιγε όλα τα υπόλοιπα…

Η μορφή της αγάπης που με συγκίνησε και εξακολουθει να με συγκινεί είναι εκείνη που την ονομάζω «δεν τρεχει και τίποτα»! Ειναι όλες οι στιγμές που σιωπηλά οσοι αγαπημένοι μου ήθελαν να σταθούν δίπλα μου …το έκαναν με τον πιο απλό και καθημερινό τρόπο. Σαν να μην συνέβαινε και κάτι σοβαρό βρε αδερφάκι μου… Και ετσι και γω μέσα μου το πιστευα και επαιρνα,και ακόμα παίρνω,δύναμη απ αυτό..Σαν όλα να συνεχισαν το ίδιο απ τις 18/1/24…σαν να μην ήρθε το τέλος του κοσμου …

Και βέβαια εύλογη είναι η απορία…Τι έγινε στις 18 Γενάρη του 2024; Η Αλεξάνδρα διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού.

Αντιγράφω ξανά.

Διάγνωση καρκίνος του μαστου…Μαστεκτομές…Χημειοθεραπείες…Ακτινοθεραπείες…Και ορμονοθεραπείες… και ό,τι αλλο προκύψει…

Και μετα τις χημειο…πηγαινα στο φαρμακειο μου που επρεπε να το συντηρήσω ως επιχειρηση… και μετα τις ακτινο… κατευθειαν πισω (γιατι βλεπετε εμας τους ελεύθερους επαγγελματίες δεν μας αξιζουν αναρρωτικές αδειες και επιδόματα)

Ειναι τοσες πολλες οι σκεψεις και οι στιγμες που ζει μια γυναικα & με τους δυο ρολους (επιστημονα και ασθενη μαζι) που φροντιζει ασθενεις παραλληλα με την δικη της θεραπεια…Που εκπαιδευει τον εγκεφαλο της να μην ταυτιστει με τον ογκολογικο ασθενη που εξυπηρετεί…

Θελω ναι, να γινω γραφικη, ευχαριστωντας και ευεργετημενους φιλους και συγγενεις που εξαφανιστηκαν απ τη ζωη μου, λες και ο καρκινος ειναι κολλητικος, γιατι με βοηθησαν μεσα στο 2024 να κανω πολυ καλο ξεκαθαρισμα και να παρω αποφασεις για το μελλον μου που δεν θα επαιρνα ποτε…

Τελος θελω να στείλω μια μεγαλη αγκαλια σε ολες τις γυναίκες που περασαν ή περνουν αυτη την διαδικασια!…

Και η Αλεξάνδρα προχώρησε και αντιμετώπισε τον καρκίνο στα ίσα. Και προχθές είδα αυτό το βίντεο.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Στο βίντεο είναι η Αλεξάνδρα μιλάει για την περιπέτειά της

Επικοινώνησα μαζί της για να μου πει αν μπορώ να το κοινοποιήσω. Και μου απάντησε ότι θα το ήθελε με μεγάλη χαρά. Και μάλιστα μου είπε :

Εννοειται μπορειτε να το ανεβασετε (ειναι ολοκληρη σειρα με πολλα επεισόδια-μπορειτε να προτρεψετε τους μαθητες να ακολουθησουν την σελιδα για να δουν κ την συνεχεια…

Εγώ δεν το αναφέρω στους μαθητές, μια και οι περισσότεροι δεν διαβάζουν τα ΝΕΑ. Όμως το ανεβάζω για όλους. Γιατί πιστεύω ότι αυτή η κίνηση είναι μια κίνηση αλληλεγγύης σε όλες τις γυναικες που έχουν καρκίνο του μαστού αλλά και για όποιον έχει όποια μορφή καρκίνου. Οι περισσότεροι το σιωπούν, και πολλές από τις γυναίκες που ασθενούν κλείνονται στον εαυτό τους, τη στιγμή που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από όλους μας. Και εμείς εξαφανιζόμαστε… Δεν ξέρω γιατί. Και όμως η Αλεξάνδρα μας τα λέει όπως αυτή το έζησε. Μας μεταφέρει την εμπειρία της και δηλώνει παρούσα σε όποια γυναίκα θα ήθελα να μιλήσει μαζί της… Και για να καταλάβετε τι εννοώ… μεταφέρω τα τέσσερα υστερόγραφά της :

Ps:ναι το μαλλι δεν ειναι δικο μου,ειναι περουκα!

Ps2:Και ναι τα φρυδια ειναι tatoo !

Ps3:Και ναι πλεον εχει προχωρησει τοσο πολυ η τεχνολογια κ η ιατρικη που το περισσοτερο διαστημα οσοι με βλεπανε ,δεν καταλαβαιναν πως νοσω.

Ps4: φυσικα οποια γυναίκα χρειαζεται την βοηθεια μου,ευχαριστως να την βοηθησω.

Εγώ δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ μπροστά στην Αλεξάνδρα. Δείχνει έμπρακτα την αλληλεγγύη της σε όποιους έχουν ανάγκη. Να υπενθυμίσω ότι οι άνθρωποι που έχουν καρκίνο μας θέλουν δίπλα τους. Το έχω ζήσει όταν έχασα αγαπημένη φίλη. Μπορεί να μας διώχνουν αλλά η παρουσία μας βοηθάει. Πολλοί έχουμε τέτοια βιώματα. Οι δικοί μας άνθρωποι μας έχουν ανάγκη σε αυτη τη δύσκολη φάση της ζωής τους. Μια ισορροπία χρειάζεται. Ούτε φορτικότητα ούτε να εξαφανιστούμε. Ο καθένας κρίνει και πράττει.

Η Αλεξάνδρα μου είπε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα βίντεο οπότε δίνω τον σύνδεσμο του ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας κάνουν το social media ουσιαστικά και χρήσιμα.

Ο Σύνδεσμος Κριτών Καλαθοσφαίρισης Αττικής όπως κάθε χρόνο κόβει την πίτα του. Ο σύνδεσμος εδώ και πολλά χρόνια φιλοξενείται στη Σχολή μας για την συγκεκριμένη εκδήλωση. Και δεν είναι απλά μια απλή εκδήλωση… Να σας εξηγήσω…

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια (ίσως και λίγα να έβαλα), η κοπή της πίτας του συνδέσμου είναι μια εκδήλωση αφιέρωμα στο μπάσκετ και στον πολιτισμό. Η Πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Τάνια Μερίκα, συνδυάζει με ένα μοναδικό τρόπο, μια παραδοσιακή γιορτή με ένα αφιέρωμα σε κάποιο καλλιτέχνη. Κατά καιρούς έχουν φιλοξενηθεί : Μαρια Φαραντούρη, Μίμης Πλέσσας, Κώστας Βουτσάς, Κώστας Χατζής, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Κατσαρός, Τάνια Τσανακλίδου, αφιέρωμα στον Λουκιανό Κηλαηδόνη (με την παρουσία της γυναίκας του), Διονύσης Σαββόπουλος… για να αναφέρω κάποια ονόματα, τυχαία όπως που ήρθαν στο μυαλό, καλλιτεχνών που έχουν φιλοξενηθεί. Με ένα μικρό αλλά πολύ προσεγμένο βίντεο, βίντεο αφιέρωμα στη ζωή τους και στην πορεία τους, μαθαίνουμε όλοι για τους καλλιτέχνες και την δουλειά τους.

Έτσι και φέτος έχουμε ένα αφιέρωμα σε… (ώπα δεν λέμε ακόμα…) Πάντα το όνομα αποκαλύπτεται στην εκδήλωση, οπότε και και εγώ δεν σας λέω. Θα δώσω όμως μια περιγραφή…Είναι τραγουδίστρια… Εντάξει φτάνει. Φωνάρα… σίγουρα έχουμε όλοι τραγουδήσει ή μουρμουρίσει κάποιο τραγούδι της.

Αν θέλετε να μάθετε ποια είναι και να ακούσετε υπέροχες μελωδίες μπορείτε να συνδεθείτε στον σύνδεσμο της ζωντανής μετάδοσης για την Κυριακή που ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

Η εκδήλωση είναι την Κυριακή 12 Γενάρη και ξεκινάει στις 11.30…ΟΚ ίσως λίγο αργότερα, μια και συνήθως μαζευει πολύ κόσμο και ίσως λίγο καθυστερήσει. Είναι σίγουρο όμως ότι θα είναι μια εκδήλωση, όπως κάθε χρόνο, μοναδική, που συνδέει με μοναδικό τρόπο τον αθλητισμό με τον πολιτισμό.

Είναι 2025 και η Σχολή μας φιλοξενεί μια μοναδική εκδήλωση.

Πως σας φαινεται σαν ιδέα; Ο Κώστας όπως μας έχει ήδη πει ξεκίνησε πριν δύο χρόνια (Γενάρης του 23) την δημιουργία μιας χορωδίας. Όχι μονο την ξεκίνησε αλλά προχωρήσανε και είχανε σημαντική παρουσία τις δύο προηγούμενες χρονιές.

Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα τους όπου μπορείτε να βρείτε και την φόρμα συμπλήρωσης για συμμετοχή.

ΑΝ σας αρέσει να τραγουδάτε είναι ευκαιρία να το δείξετε σε όλο τον κόσμο. Προσοχή όμως. Όχι για να γεμίσουμε τα απογεύματά μας άντε να πάμε και από εκεί…Από ότι μπορείτε να δείτε υπάρχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις. Άλλωστε αυτή είναι η λογική της ομάδας και του συνόλου. Οπότε αν είστε έτοιμοι, προχωρείστε.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας, μας δίνουν διέξοδο στις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Η Δάφνη Καφετζή, απόφοιτος της Σχολής μας είναι μουσικός, ηθοποιός και ψυχολόγος, με πλούσια εμπειρία σε παραστάσεις θεάτρου για παιδιά και ενήλικες καθώς και πολύχρονη εμπειρία στο θέατρο στην εκπαίδευση. (όπως μας λέει η ίδια στο δελτίο τύπου). Μαζί με την Βίκυ Καλπάκα (ηθοποιό – θεατροπαιδαγωγό) ιδρύσαν την Θεατρική Ομάδα ΒιΔα.

Μετά από πολλές παιδικές παραστάσεις (κάποιες έχουν φιλοξενηθεί και στην εφημερίδα μας), εγκαινιάζει στο Θέατρο Τζένη Καρέζη την Βρεφική Σκηνή (ναι καλά διαβάσατε, βρεφική σκηνή για παιδάκια από 12 μηνών μέχρι 3 ετών) γιατί πιστεύουν ότι δεν υπάρχει “κάτω” ηλικιακό όριο για να μπορέσει κανείς να παρακολουθήσει θέατρο.

Αντιγράφω από το δελτίο τύπου…

…και ένα βράδυ,το παιδί στριφογυρίζει στο κρεβάτι του. Δεν βρίσκει το ΝτοΝτό! Ψάχνει από δω ψάχνει από κει, πουθενά! Τα κάνει όλα πάνω κάτω, για να τον βρει. Γίνεται αστροναύτης και πάει στον πιο μακρινό άγνωστο πλανήτη. Δεν είναι εκεί.. Παίρνει την πιο βαθιά ανάσα και βουτάει μέσα στο βυθό! Ούτε εκεί… Ψάχνει ανάμεσα στα δέντρα και τα πουλιά, πάλι τίποτα. Και εκεί που νομίζει πως δεν θα τον ξαναβρεί ποτέ, τότε…!

Το δωμάτιο μου είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Ήχοι, χρώματα και σχήματα με καλούν να τα κάνω. Το δωμάτιο μεταμορφώνεται και μαζί του κι εγώ! Γίνομαι αστέρι, ψάρι, λουλούδι, γίνομαι μουσική! Το δωμάτιο μου είναι η φαντασία μου. Είμαι εγώ. (Όλο το δελτίο μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ)

Οι παραστάσεις είναι από 11 Γενάρη μέχρι 8 Φλεβάρη αλλά όχι κάθε μέρα, τα Σάββατα. Μπορείτε να δείτε τις μέρες και ώρες στον παραπάνω σύνδεσμο. Μια καλή ιδέα για θεατρική έξοδο με τα παιδιά…

Ισχύουν τα γνωστά… Όποιος πάει θα αναζητήσει την Δάφνη και θα της δώσει χαιρετίσματα.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας κατεβάζουν τα όρια ηλικίας στο θέατρο.

Η Γεωργία Λεμπέση, απόφοιτος της Σχολής μας είναι Ψυχολόγος.

Αντιγράφω από το αφιέρωμα που έχει γίνει στην επίσημη σελίδα της Σχολής μας…

« Αποφοίτησα από το ελληνικό τμήμα του LFHED (τότε LFH) το 1998. Η φοίτησή μου ήταν σύντομη καθώς ήμουν μαθήτρια του σχολείου μονάχα τη χρονιά 1997-1998, κατά την τελευταία τάξη του Λυκείου. Στη μαθητική μου ζωή άλλαξα τρία σχολεία και από το κάθε σχολείο έχω κρατήσει όμορφές στιγμές και καλούς φίλους. Ωστόσο, το LFHED το αγαπώ ιδιαίτερα καθώς ήταν το σχολείο της δικής μου επιλογής, αφού εγώ η ίδια είχα ζητήσει από τους γονείς μου να γραφτώ στο συγκεκριμένο σχολείο. Χαίρομαι που έκανα αυτή την επιλογή γιατί μια σχολική χρονιά ήταν αρκετή να με γεμίσει αναμνήσεις μιας ζωής.

Σπούδασα ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Στη ψυχολογία υπάρχουν διάφορες επιστημονικές προσεγγίσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ο κάθε ψυχολόγος καλείται να διαλέξει την κατεύθυνση την οποία θα ακολουθήσει. Από τα πρώτα χρόνια των σπουδών μου διάλεξα την ψυχαναλυτική κατεύθυνση...” ( Όλη την παρουσίαση μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ ).

Η Γεωργία συμμετέχει στην δράση του Δήμου Αθηναίων “Κόκκινη κλωστή δεμένη στις γειτονιές της Αθήνας”. Αύριο είναι η τελευταία ημέρα της δράσης. Αντιγράφω από την σελίδα της στο FACEBOOK :

Χαρούμενο το 2025! Να έχουμε καλή χρονιά! Η κόκκινη κλωστή του λαϊκού παραμυθιού, δεμένη στα βάθη των αιώνων ξετυλίγεται ως τις μέρες μας για να μας δείξει πώς η ψυχή γλυκαίνεται και ονειρεύεται…

με αυτά τα ψέματα των παραμυθιών που τελικά (κοιτα να δεις!) είναι μεγάλη αλήθεια! Τέτοια ψέματα θα σας πω και εγώ…

Την Κυριακη 5/01/25 στη πλατεια Ζακλίν ντε Ρομιγί (Θησείο), στο πλαίσιο δράσης του Δήμου Αθηναίων, “Κόκκινη κλωστή δεμένη, στις γειτονιές της Αθήνας”.

maps.app.goo.gl/GE91KyUs6U2piVRt7

Έναρξη: 17.30 και 18.30 – Είσοδος Ελεύθερη.

Να λοιπόν μια ωραία επιλογή για αύριο, για όσους έχουν μικρά παιδιά. Εννοείται ότι όσοι βρεθούν στην εκδήλωση θα δώσουν χαιρετίσματα στην Γεωργία.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας, μας λένε “ψέμματα μέσα από τα παραμύθια, που όμως είναι μεγάλη αλήθεια”.

Έχοντας σπουδάσει marketing, για αρκετά χρόνια δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα και τα τελευταία χρόνια είναι Διευθυντής Μάρκετινγκ στην Κύπρο στην UNICARS.

Η εταιρεία είναι εξουσιοδοτημένος εισαγωγέας VW, Audi, SEAT, CUPRA & Skoda.

Ο Κωνσταντίνος αξιοποιεί όσο γίνεται καλύτερα τις νεες τεχνολογίες, λανσάροντας τον πρώτο εικονικό εκθεσιακό χώρο, κάτι που διαφοροποιεί την εταιρία που εργάζεται από τους ανταγωνιστές της (αντιγραφή από “inbusinessnews”).

Μέσα από συνεργασίες ενισχύει την ηλεκτροκίνηση και προάγει την θέση της εταιρίας που δουλεύει στον χώρο…

(Αντιγράφω από δελτίο τύπου στα Αγγλικά)…

Επίσης μέσα από διάφορα προγράμματα ενισχύει το κοινωνικό έργο της εταιρίας…

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τον Κωνσταντίνο στον προφίλ του στο LinkeIn

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας αλλάζουν τα δεδομένα στον χώρο που δουλευουν.

Και έτσι φτάσαμε στο 2025… Τι να είναι άραγε το 2025; Μήπως το σαρανταπέντε στο τετράγωνο που λένε οι μαθηματικοί; Μήπως ένας απλός αριθμός; Μήπως ένα έτος; Μάλλον αυτό θα διαλέξω.

Τι σημαίνει άραγε το 2025; Σαν έτος σημαίνει ότι μόλις καλυψαμε το ένα τέταρτο αυτού που λέμε εικοστός πρώτος αιώνας. Όντας άνθρωπος δύο αιώνων, δεν μπορώ να μη θυμηθώ την αγωνία για την έλευση του 2000 και το “millenium” πρόβλημα. Την ανατροπή που θα έφερνε σε όλους τους υπολογιστές και την ζημιά που θα προκαλούσε στους υπολογισμούς η χρήση των τεσσάρων ψηφίων στις ημερομηνίες στα έτη και στις μετρήσεις και τους υπολογισμούς…. Δεν το πήραμε χαμπάρι, και σιγά σιγά λύθηκε, με αναβαθμίσεις και νέες εκδόσεις των προγραμμάτων. Και έτσι πλέον τα έτη τα γράφουμε με τέσσερα ψηφία και οι υπολογιστές μετράνε κανονικά, και η ζωή μας συνεχίστηκε.

Μετά άρχισαν να εμφανίζονται διάφορα… τι να πρωτοθυμηθώ : Το χρηματιστήριο, τα μνημόνια, τα δημοψηφίσματα, τον κορωνοϊό, … γεγονότα – μάλλον καταστάσεις γιατί είχαν διάρκεια και πολλαπλές συνέπειες – που επηρέασαν την καθημερινότητα όλων μας. Και προχωράγαμε κάθε φορά στην επόμενη χρονιά. Έχοντας μια εμπειρία επιπλέον… καλή, κακή, δεν έχει σημασία και προχωράγαμε. Και φτάσαμε στο 2024.

Μια χρονιά που είχε από όλα : χαρές, λύπες, προβλήματα που λύθηκαν, προβλήματα που δεν λύθηκαν… Αλλά αυτό είναι το ταξίδι τις ζωής. Και χθες πλέον χαιρετίσαμε το 2024 και περάσαμε στο 2025. Οι περισσότεροι κοντα σε αγαπημένα πρόσωπα, με παρέες, σε φιλικά σπίτια. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι πέρασαν την αλλαγή του χρόνου μόνοι τους και μια σκέψη παραπάνω τουλάχιστον αξίζει σε όλους αυτούς και ένα τηλέφωνο και μια επικοινωνία.

Πλέον μετράμε την πρώτη Γενάρη του 2025. Περάσαμε στο δεύτερο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Το 2024 ξεθωριάζει και αρχίζουμε να κάνουμε όνειρα και σχέδια για το 2025. Κάθε καινούργια χρονιά είναι μια αφετηρία, ένα καινούργιο ξεκίνημα. Κοιτώντας λίγο προς τα πίσω εύκολα μπορούμε να βρούμε τι δεν μας άρεσε και στο χέρι μας – σε μεγάλο βαθμό – είναι να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και παραπέρα από όλα όσα μας ενοχλήσανε.

Πρώτη Γενάρη του δυο χιλιάδες είκοσι πέντε… ετσι ολογράφως… Καινούργια χρονιά, καινούργιο ξεκίνημα. Δεν μηδενίζουμε τα προηγούμενα, απλά προχωράμε παρακάτω. Με επιπλέον εμπειρίες, αλλά και καινούργια διάθεση και όρεξη, θα αντιμετωπίσουμε τις καινούργιες προκλήσεις και θα προχωρήσουμε παρακάτω.

Καλή μας χρονιά λοιπόν, με υγεία, χαρά και ευτυχία. Κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Με το βλέμμα μας σε αυτούς που είναι κοντά μας και μας έχουν ανάγκη. Με δύναμη να διαχειριστούμε τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουμε, με τον καλύτερο τρόπο.

Είναι 2025 – πλέον – και ξεκινάμε μια καινούργια χρονιά.

Η φετινή κάρτα Χριστουγέννων της Σχολής μας, όπως κάθε χρόνο επιλέχθηκε από έργα μαθητών, μετά από σχετικό διαγωνισμό. Είναι από την μαθήτρια Gwenaëlle της Β Γυμνασίου του Γαλλικού τομέα.

Αν την δούμε λίγο, θα δούμε ότι κυριαρχεί η Γαλλία και η Ελλάδα, αλλά αν παρατηρήσετε τα λουλούδια θα δείτε δεκάδες σημαίες χωρών του κόσμου. Τώρα για να είμαι απολύτως ειλικρινής, εγώ είδα μόνο του Καναδά και ρώτησα τι δουλειά έχει η σημαία του Καναδά και μου το είπαν… Εντάξει μισή παρατηρητικότητα… Αλλά με ενθουσίασε σαν ιδέα. Το βρήκα εξαιρετικά ευρηματικό.

Όπως και να έχει είναι κάρτα ευχετήρια και σκοπό έχει να μεταφέρει ευχές Έτσι σας ευχόμαστε:

Καλά Χριστούγεννα

Ευτυχισμένο το 2025

Με υγεία, χαρά ευτυχία, κοντά στους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν.

Να περνάτε καλά.

Είναι 2024, ακόμα, και στην επόμενη εγγαφή θα είναι μάλλον 2025, οπότε καλές γιορτές.

Και ξαφνικά αρχίζει να εμφανίζεται μια κινητικότητα στο χολ…Ομάδες παιδιών φτάνουν ήσυχα, με τον δάσκαλό τους μπροστά και κάθονται στη θέση τους. Τα χρώματα που κυριαρχούν το κόκκινο αλλά και το πράσινο των ξωτικών…και ξαφνικά…

…ξεκινάμε…

…γεμίζει ο χώρος παιδικές φωνές…

…και μουσικές…

…το πνεύμα των Χριστουγέννων γεμίζει τον χώρο,…

…οι δάσκαλοι σε πολλαπλό ρόλο…ενορχηστρώνουν τα πάντα.

Special guest star από τις τάξεις ο Άγιος Βασίλης.

Και κάπως έτσι, με ένα κατάμεστο χολ από μαθητές του δημοτικού, φωνούλες χαρούμενες, πολύ καλή διάθεση με τραγούδια και γέλια, χαιρετήσαμε το 2024 και πάμε ολοταχώς για το 2025…

Περισσότερες φωτογραφίες στο site της Σχολής μας ΕΔΩ

Καλά Χριστούγεννα, και Ευτυχισμένο το 2025 για όλους μας.

Είναι 2024 και γιορτάζουμε τ;α Χριστούγεννα στο σχολείο μας.

Όπως συνηθίζεται τις τελευταίες μέρες της χρονιάς έγινε και φέτος ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ μαθητών – καθηγητών… ή περίπου τέλος πάντων. Ο λόγος είναι ότι οι καθηγητές δεν μπόρεσαν να συμπληρώσουν ομάδα και πήραμε ενισχύσεις από μαθητές. Αλλά όπως και να έχει “το αθλητικό πνεύμα μετράει” και εκεί κερδίζουμε.

Εννοείται το φίλαθλο κοινό είχε κατακλύσει τις κερκίδες και παρακολουθούσε όλο αγωνία την εξέλιξη του αγώνα…

Οι μάχες επικές σε΄ολη την έκταση του γηπέδου…

Οι “κίτρινοι” είναι οι δικοί μας και οι μπλε είναι “οι άλλοι”. Είναι σημαντικό σε αυτές τις εγγραφές να είσαι αμερόληπτος για να μπορεί να καταλάβει και αυτός που διαβάζει τι γίνεται…

Κάποια στιγμή κινδυνέψαμε… δηλαδή η κίτρινη ομάδα κινδύνεψε αλλά εντάξει δεν φάγαμε γκολ… (ουφ!!!)

Ο αγώνας εγινε ανάμεσα στη μικτή καθηγητών (with a little help from my friends) και ομάδα από Γάλλους μαθητές.Φήμες που λένε ότι στο γήπεδο ακούστηκε η πληροφορία ότι “το τετράμηνο δεν τελειωσε ακόμα” εξετάζονται ως ανακριβείς.

Όπως και να έχει περάσαμε καλά. Όσον αφορά για το σκορ δεν το έμαθα ποτέ… αλλά ποιος νοιάζεται; (μάλλον αυτός που κερδίζει νοιάζεται και δεν νοιάζεται αυτός που χάνει, αλλά και αυτό φήμες είναι). Και μια και μπήκαμε στα χωράφια της φημολογίας… Φήμες λένε ότι την Παρασκευή θα έχει δεύτερο γύρο με τους καθηγητές ΚΑΙ την συμμετοχή του κ Σαλβάνου, ο οποίος σήμερα απείχε, και τους μαθητές του Ελληνικού τμήματος. Αλλά αυτό δεν το μάθατε από εμένα.

Είναι 2024 ακόμα – για λίγο – και οι παραδόσεις τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια στην Ελληνογαλλική Σχολή Ευγένιος Ντελακρουά.