Η Λίζα απόφοιτος της Σχολής μας ζει και δουλεύει εδώ και 12 χρόνια στην Γενεύη. Είναι γιατρός αναισθησιολόγος και τα τελευταία χρόνια δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα.
Ταυτόχρονα ασχολείται με την ζωγραφική. Από μικρή ζωγράφιζε όπως λέει η ίδια και το 2019 “ανακάλυψε” την τεχνική “acrylic pouring”. Η ίδια μας λέει :
Ζωγράφιζα από μικρό παιδί αλλά ανακάλυψα αυτή την τεχνική το 2019. Λέγεται acrylic pouring και είναι μια ομάδα αφηρημένης τέχνης με διάφορες υπο-τεχνικές. Η κοινή τους βάση είναι η χρήση μειγμάτων ακρυλικών χρωμάτων. Κάθε υπο-τεχνική έχει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνη της ή σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες. Τα αποτελέσματα είναι πολύ εντυπωσιακά λόγω της μίξης των χρωμάτων.
Στο βιντεο αυτό μπορούμε να δούμε την Λίζα να δημιουργεί ένα καινούργιο πίνακα με την παραπάνω τεχνική.
Τον περασμένο Νοέμβρη έκανε την πρώτη της έκθεση στην Galerie Indigo
Εμείς να ευχηθούμε στην Λίζα να είναι πάντα δημιουργική και να εξελίξει ακόμα περισσότερο την ζωγραφική αυτή τεχνική δίνοντας μας μοναδικά έργα.
Είναι μεγάλη χαρά να βλέπεις τους παλιούς σου μαθητές να παραμένουν και μετά το σχολείο, να συνεργάζονται και να δημιουργούν. Αυτή είναι η περίπτωση εδώ όπου οι Γιάννος Περλέγκας, Πίνα (Μαρία) Κούλογλου από τον Ελληνικό τομέα και ο Στράτος Γκρίντζαλης, από τον Γαλλικό τομέα, παραμένουν μαζί και δημιουργούν.
Έτσι σήμερα έχουν πρεμιέρα στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη “Η ΣΤΕΛΛΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΑΝΤΙΑ”.
Ο Βασίλης και η Ραλλού συνδύασαν την αγάπη τους με το καλό κρασί και εγένετο… GRAPE STORE. (Έχει υπάρξει παλαιότερο αφιέρωμα).
Την Κυριακή κλείνουν τα δύο χρόνια και μας περιμένουν :
“Το Grape Store κλείνει 2 χρόνια ζωής και είναι μια πολύ καλή αφορμή για πάρτυ!Σας περιμένουμε την Κυριακή 6 Νοεμβρίου απο τις 12 το μεσημέρι και μετά, στο pop-up bar του Grape Store (Λεωφόρος Μεσογείων 442, Αγία Παρασκευή) να πιούμε, να φάμε και να γιορτάσουμε παρέα.“
Το “event” φαίνεται στον παρακάτω σύνδεσμο με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες. Μια ωραία ιδέα για την Κυριακή το μεσημέρι, όπου αποχωρώντας με το κατάλληλο κρασί, θα συνοδέψετε το μεσημεριανό σας φαγητό αι όχι μόνο. Λοιπόν τι λέτε;
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας καλούν να γιορτάσουμε μαζί τους…
Η Σχολή μας υπάρχει πάνω απ΄ο σαράντα χρόνια στον χώρο που βρίσκεται τώρα, και από τα θρανία της έχουν περάσει πολλές χιλιάδες μαθητές. Από τον Ελληνικό τομέα – χονδρικά – έχουμε περίπου 2500-3000 απόφοιτους και τουλάχιστον άλλους τόσους από τον Γαλλικό τομέα. Οι απόφοιτοί μας είναι παντού στον κόσμο.
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ LFH σκοπό έχουν να αποτελέσουν ένα συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε εσάς τους παλιούς μαθητές της Σχολής και της Σχολής όπως είναι σήμερα. Έτσι συχνά αναφέρονται νέα από εκδηλώσεις και δράσεις της Σχολής παράλληλα με την επίσημη ιστοσελίδα της Σχολής.
Η σειρά “ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ;” είναι μια σειρά που αφορά τους απόφοιτούς μας όπου και αν βρίσκονται στον κόσμο. Τα θέματα τα βρίσκω στο διαδίκτυο – εαν και εφόσον αναφέρονται κάπου – και αφού συνεννοηθώ με τον απόφοιτο για πληροφορίες και επικαιροποίηση το ανεβάζω. Νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο δίνω σε όλους τη δυνατότητα να θυμηθούν τους συμμαθητές τους και ταυτόχρονα στους απόφοιτους να προβάλλουν τη δουλειά τους.
Επειδή δεν είναι εύκολο να εντοπίζω παλιούς μαθητές στο διαδίκτυο, και είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς κάνουν καταπληκτικά πράγματα που δεν αναφέρονται στο Φατσοβιβλίο, απευθύνω από εδώ πρόσκληση σε όποιον ενδιαφέρεται να γίνει μια αναφορά στη δουλειά του ή αν κάποιος έχει να προτείνει έναν/μια συμμαθητή/συμμαθήτρια του για να παρουσιάσουμε μέσα από ΤΑ ΝΕΑ να με ενημερώσει. Όλοι είστε καλοδεχούμενοι. Είναι χαρά μας να μαθαίνουμε νέα σας και είμαι σίγουρος΄οτι το ίδιο ισχύει για τους παλιούς συμμαθητές σας.
Συζητείστε το μεταξύ σας. Διαδώστε το παραπέρα. Αντιλαμβάνομαι ότι το “Φατσοβιβλίο” πιθανόν να μην είναι το μέσο κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιείτε – ενώ για εμένα είναι το βασικό – οπότε διαδώστε το εσείς και προτείνετε μου ποιος θα ήθελε νσ γίνει μια αναφορά στη δουλειά του.
Περιμένω νέα σας. (Αν δεν απαντήσω άμεσα υπενθυμίστε το μου)
Η Σοφία Γεωργοπούλου απόφοιτος της Σχολ΄ής μας είναι αθλήτρια άρσης βαρών.
Από την συμμετοχή της στο Δυρράχιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα άρσης Βαρών στην κατηγορία Κ20 και Κ23 γύρισε με τρία χάλκινα μετάλλια.
Μπορούμε να δούμε την προσπάθεια της στο βίντεο που ακολουθεί…
‘Αλλο ένα μεταλλιο στη συλλογή της Σοφίας.
Τα μετάλλια δεν έρχονται χωρίς κόπο. Αναφέρει η Σοφία σε κάποιο σημείο…
Ευρωπαϊκό Κ23 3 τρίτες θέσεις.
Ξεπέρασα τον εαυτό μου και έκανα ότι καλύτερο μπορούσα δεδομένων των συνθηκών, ερχόμενη από μια περίοδο αλλαγών και δυσκολιών. Δεν μπορώ λοιπόν παρά να είμαι ευχαριστημένη, διότι αυτό για εμένα είναι μια πολύτιμη νίκη.
Ευχαριστώ πολύ τον γιατρό μου Χιώτη Ιωάννη, την φυσικοθεραπεύτρια Νίκη Μαρκοπούλου και τον γιατρό της ομοσπονδίας Γιώργο Τσικούρη που με βοήθησαν να μπορέσω να ξεπεράσω τον τραυματισμό μου ώστε να είμαι σε θέση να αγωνιστώ.
Εμείς να ευχηθούμε να συνεχίσει την πορεία της και να την καμαρώσουμε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου των Ολυμπιακών Αγώνων που ερχονται.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας προετοιμάζονται για τους Ολυμπιακούς του 2024 στο Παρίσι.
Ο Αλέξανδρος Βασιλικός, Απόφοιτος της Σχολής μας, (SH) εξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της HOTREC, της Πανευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Ξενοδοχίας και Εστίασης στις αρχαιρεσίες που ολοκληρώθηκαν πριν από λίγο (7.10) στην Στοκχόλμη. Ο Αλέξανδρος είναι ήδη Πρόεδρος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος.
Μετά την εκλογή του ο Αλέξανδρος έκανε την παρακάτω δήλωση…
«Είναι εξαιρετική τιμή αλλά και μεγάλη ευθύνη η ανάληψη των καθηκόντων του Προέδρου της HOTREC, με την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων συναδέλφων. Εκλογή που σηματοδοτεί την αναγνώριση της συστηματικής δουλειάς του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος για την εκπροσώπηση του κλάδου σε ευρωπαϊκό επίπεδο και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της χώρας μας στον ευρωπαϊκό τουρισμό… (όλη η δήλωση και το σχετικό άρθρο ΕΔΩ)
Εμείς να δώσουμε συγχαρητήρια στον Αλέξανδρο, να του ευχηθουμε να έχει πάντα επιτυχίες και να χαράξει τη δική του πορε΄΄ια στον δύσκολο χώρο των ξενοδοχείων.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας εμπνέουν την εμπιστοσύνη σε όλο το κόσμο.
Η Σοφία Γεωργοπούλου είναι “αρσιβαρίστρια” και βρίσκεται πολύ συχνά στα βάθρα. Και κάθε φορά σε ψηλότερο…
Από το χάλκινο στο ασημένιο…
Αντιγράφω από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή :
Eνα ακόμα ασημένιο μετάλλιο για την Ελλάδα αυτή τη φορά από την άρση βαρών. Η Σοφία Γεωργοπούλου στην κατηγορία των 59κ. σήκωσε στο αρασέ 94 κιλά και ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Στο ζετέ έμεινε στην 5η θέση με 108 κιλά. Πολλά συγχαρητήρια Σοφία
Σίγουρα το να βρεθεί στο ψηλότερο βάθρο και να ακούσουμε τον Εθνικό μας Ύμνο για χάρη της δεν είναι κάτι εύκολο. Εμείς το ευχόμαστε και το περιμένουμε.
Μπράβο Σοφία και “εις ανώτερα” ή μάλλον σε βαρύτερα.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας αγωνίζονται σαν νέοι Άτλαντες.
Η Βερόνικα (ή Βερονίκη όπως την λέγαμε στο σχολείο) Νιάγκου απόφοιτος της Σχολής μας είναι δικηγόρος. Μεταφέρω ένα σύντομο βιογραφικό.
Η Βερονίκη Νιάγκου είναι δικηγόρος Αθηνών από το 2005. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κατέχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους, στο ευρωπαϊκό δίκαιο (Κέντρο Ευρωπαϊκού Δικαίου Πανεπιστημίου Nancy II) και στο δημόσιο δίκαιο (Τμήμα Νομικής Πανεπιστημίου Αθηνών – Πανεπιστήμιο Bordeaux IV), έχει διατελέσει ασκούμενη στη Νομική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στο Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επί δεκαπέντε έτη μέχρι σήμερα ασκεί δικηγορία στην Αθήνα, στους κλάδους του δημοσίου/διοικητικού και του ευρωπαϊκού δικαίου. Είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, έχοντας χειριστεί υποθέσεις τόσο ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, των Διοικητικών Δικαστηρίων και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όσο και ενώπιον της Διοίκησης. Έχει, ιδίως, συντάξει μεγάλο αριθμό δικογράφων ενώπιον των παραπάνω δικαστηρίων, καθώς και προσφυγές ενώπιον των ευρωπαϊκών δικαστηρίων (Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Έχει οψίμως συνεργαστεί ως νομικός με το Υπουργείο Δικαιοσύνης κατ’ επανάληψη και σήμερα διατελεί νομικός συνεργάτης στο Νομικό Γραφείο της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Η Βερονίκη συνεχίζει την πορεία της στο χώρο της δικηγορίας, ανοίγοντας νέους δρόμους.
Ο Ανδρέας Λουκάκος, απόφοιτος της Σχολής μας είναι σκηνοθέτης.
Έχει παρουσιάσει πολλές δουλειές και η τελευταία του είναι “Το Δίκτυο” στην ΕΡΤ. Με αφορμή αυτή του την δουλειά, έχει δώσει μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο PROVOCATEUR από όπου αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό κομμάτι που χαρακτηρίζει και την ανήσυχη φύση του Ανδρέα.
Και τέλος, γιατί έγινες σκηνοθέτης;
Γιατί αν δεν έβρισκα να κάνω κάτι που μου αρέσει πολύ δεν θα ηρεμούσα. Ξεκίνησα να σπουδάζω αρχιτεκτονική στην Αγγλία όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά και ζοριζόμουν πολύ. Κάποια στιγμή γράφτηκα σε ένα μάθημα φωτογραφίας και πρώτη φορά ένιωσα κάτι να με τραβάει τόσο πολύ. Και μετά από μερικές άγρυπνες νύχτες κατέληξα στο ότι θέλω να ασχοληθώ με την εικόνα, περισσότερο όμως με την κινούμενη απ΄ότι με τη στατική. Και σαφώς μέσα από αυτήν, με τον άνθρωπο και όλα αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που αγάπησα και ασχολήθηκα με το ντοκιμαντέρ. Και πράγματι, η δουλειά αυτή με πήγε σε τρομερά μέρη και μου γνώρισε απίστευτους ανθρώπους. Από το ψυχιατρείο της Λέρου, στις φαβέλες της Βενεζουέλας και από τις φυλακές της Ζυρίχης σε ένα ταξίδι δέκα ημερών με ένα τάνκερ στη Μεσόγειο, νιώθω πολλές φορές ότι χρωστάω πολλά σε εκείνες τις άγρυπνες νύχτες και στο ότι πάντα ένιωθα την ανάγκη να ασχολούμαι με πράγματα που μου δίνουν ευχαρίστηση, είτε αυτό έχει να κάνει με την προσωπική είτε με την επαγγελματική μου ζωή.
Αν θέλετε να διαβάσετε όλη την συνέντευξη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
Να θέλετε να δείτε επεισόδια από “Το Δίκτυο”, μπορείτε να τα βρείτε στο ERTFLIX.
Είναι 2022 και οι μαθητές μας καταγράφουν την ιστορία του κόσμου, με τον δικό τους τρόπο.
Οι Μπάμπης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας και Στράτος Γκρίντζαλης, απόφοιτοι της Σχολής μας αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια, τους Ραστ Χιτζάζ. Από τα σχολικά τους χρόνια, αγάπησαν το ρεμπέτικο. Όπως μας λένε από μια παλιότερη συνέντευξη στο “MEGA STORIES”.
Τα μέλη του συγκροτήματος “Ραστ Χιτζάζ” μίλησαν στην εκπομπή MEGA STORIES για την αγάπη τους για τα ρεμπέτικα και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι αυτό το είδος της μουσικής.
«Παίζουμε ρεμπέτικο από το 1996. Αγαπάμε ένα είδος μουσικής και ταυτοχρόνως προσπαθούμε να το ξαναζούμε κάθε φορά με κάποιον τρόπο κάθε φορά από την αρχή με τις συναντήσεις μας» σημείωσε ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός του συγκροτήματος «Ραστ Χιτζάζ» Γιάννος Περλέγκας.
«Τα παιδιά πολύ πρόσφατα με συμπεριέλαβαν στην ομάδα τους, εδώ και 1,5 χρόνο και είμαι πανευτυχής. Από τότε που μπήκα και πρακτικά σε αυτό και μαθαίνω καινούρια τραγούδια, βλέπω ότι υπάρχει πολύ βαθιά τρυφερότητα μέσα σ’ αυτό τον πόνο και τόση ευαισθησία που είναι σαν να φάρμακο, ακόμα και αν λέγονται τα πιο σκληρά πράγματα» πρόσθεσε η Ηρώ Μπέζου, ηθοποιός και τραγουδίστρια των «Ραστ Χιτζάζ».
«Εγώ δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ήταν αυτό που με έκανε –ας πούμε- να μπλέξω. Το σίγουρο είναι ότι τώρα έχει γίνει τρόπος ζωής και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ούτε χωρίς να ακούω ρεμπέτικα, ούτε χωρίς να παίζω ρεμπέτικα, πόσο μάλλον με τους φίλους μου» συμπλήρωσε ο μουσικολόγος και μουσικός των «Ραστ Χιτζάζ», Μπάμπης Παπαδημητρίου.
«Έχει αυτή την εκκλησιαστική λειτουργία το συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Θέλει ένα κόπο, είτε χορέψεις, είτε κάτσεις να ακούσεις, να μην εκτονώνεις συνέχεια κάτι για προσωπικό σου λογαριασμό, να μπεις σε μια πιο κοινοτική λειτουργία του πως παίζεται η μουσική» τόνισε ο Γιάννος Περλέγκας για το στοιχείο που κάνει το συγκριμένο είδος ξεχωριστό, συμπληρώνοντας πως «η εικόνα του πάλκου, μιας ταπεινής σχέσης με το τραγούδι, όπου και οι συνθέτες και οι τραγουδιστές ήταν μαζί καθισμένοι, είχε μια άλλη ιεροτελεστία σε σχέση με το τραγούδι».
Ο Στράτος αριστερά και ο Στέφανος δεξιά, τα δύο μπουζούκια.
«Νομίζω ότι με έναν τρόπο συνδεόμαστε και με αυτό, μια πιο τελετουργική λειτουργία του τραγουδιού, παρά μια χρήση του τραγουδιού για να φανεί κάποιος» κατέληξε ο μουσικός των «Ραστ Χιτζάζ».
Μπορείτε να δείτε αναλυτικά την συνέντευξή τους στην εκπομπή “Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα” στον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΔΩ.
Την συνέντευξη τους στο MEGA STORIES μπορείτε να τη ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ.
Εδώ που τα λέμε όμως τίποτα δεν αξίζει σαν τα ΜΠΡΙΖΟΛΑΚΙΑ…
…από κάθε άποψη αξίζει. Και φυσικά άμα πάτε θα δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας τραγουδάνε ρεμπέτικα, όπως μόνο αυτοί ξέρουν.
