Για τον Κώστα έχω ξαναγράψει : Ξεκίνησε πριν περίπου τρία χρόνια να στήνει την χορωδία του και μας είχε καλέσει να πάρουμε μέρος. Πέρασε ο καιρός και τώρα μας καλεί να τους ακούσουμε στο Ωδείο Αθηνών
Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να πάμε νωρίς – νωρίς να κλείσουμε θέσεις γιατί είναι λίγες (165 για κάθε παράσταση).
Λεπτομέρειες για την παράσταση αλλά και για να κλείσετε θέση μπορείτε να ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ. Οπότε αν τελικά βρεθείτε στην παράσταση μη ξεχάσετε να βρείτε τον Κώστα και να του δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και τα βράδια μας ομορφαίνουν μέσα από τη δουλειά των παλιών μας μαθητών.
Και έτσι φτάσαμε στην καινούργια ημέρα σταδιοδρομίας.
Μια μοναδική ευκαιρία για να σας δούμε.
Στην ημέρα καριέρας, για ένα πρωινό ενημερώνετε τους μαθητές μας για την επαγγελματική σας εμπειρία. Είναι σημαντικό για τους μαθητές μας να ακούσουν “από πρώτο χέρι” ποια είναι τα τυπικα προσόντα, αλλά και τα ουσιαστικά προσόντα για την δουλειά σας. Να πάρουν μια μικρή ιδέα από την επαγγελματική πραγματικότητα εξω από τον χώρο του σχολείου. Και για εμάς δεν υπάρχει καλύτερο από το να είστε εσείς, οι παλιοί μας μαθητές, αυτοί που θα μιλήσουν στους σημερινούς μαθητές μας.
Αντιγράφω από το site της Σχολής :
Συγκεκριμένα, οι ομιλητές θα κληθούν να παρουσιάσουν το αντικείμενό τους σε τμήματα μαθητών της Γ’ Γυμνασίου, της Α΄ και Β΄ Λυκείου. Κάθε τμήμα αποτελείται από περίπου 25 μαθητές, και η διάρκεια κάθε ομιλίας είναι 20–25 λεπτά. Συνήθως, κάθε συμμετέχων/ουσα μιλά σε έως τρεις τάξεις, ώστε να αποφεύγεται η κόπωση. Συνολικά, επομένως, θα χρειαστεί να αφιερώσετε εκείνη την ημέρα περίπου δύο ώρες.
Δεν είναι απαραίτητο να προετοιμάσετε παρουσίαση· ωστόσο, αν το επιθυμείτε, κάθε αίθουσα διαθέτει υπολογιστή, σύνδεση στο διαδίκτυο, ηχεία και προτζέκτορα.
Στηριζόμαστε στο παράδειγμά σας για τους σημερινούς μαθητές μας και θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα αν συμπληρώνατε τη φόρμα συμμετοχής που θα βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο έως τις 14 Νοεμβρίου.
Για τον Χάρη έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Είναι όπως λέμε Technica Artist. Προσπάθησα στην προηγούμενη εγγραφή να δώσω την ερμηνεία του όρου και δείγμα δουλειάς του.
Αφορμή για την εγγραφή αυτή, δίνει η κυκλοφορία ενός παιγνιδιού στα τέλη Αυγούστου που είναι ο Χάρης “πίσω” από την δημιουργία των γραφικών.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ο Χάρης έχοντας τελειώσει το τμήμα Πληροφορικής και Επικοινωνιών του ΕΚΠΑ ασχολήθηκε πολλά χρόνια (πριν καν ολοκληρώσει τις σπουδές του με το UNITY, ένα πρόγραμμα δημιουργίας (όχι ακριβώς δημιουργία, μάλλον εργαλείο θα έλγα για να δημιουργήσεις) ηλεκτρονικά παιγνίδια. Σαν τριτοετής είχε ένα δίωρα (Τρίτες 3.00-5.00 ) που δίδασκε στους συμφοιτητές του που ήθελαν το πρόγραμμα, μέσα στο ΕΚΠΑ.
Τελειώνοντας το τρίτο έτος πήρε ένα ERASMUS στο Πανεπιστήμιο του ULSTER στην Βόρεια Ιρλανδία…
…πιο βόρεια δεν έχει. Μετά πέφτεις στην Βόρεια Θάλασσα. Όταν το ρώτησα γιατί εκεί από όλα τα άλλα…και η απάντηση τα έλεγε όλα…”Ήταν το μόνο Πανεπιστήμιο που είχε UNITY στο εαρινό του – σχήμα λόγου – πρόγραμμα”. Έτσι καθυστέρησε ένα χρόνο το πτυχίο του και γύρισε κατευχαριστημένος. ‘Ηταν αυτό που ήθελε.
Προχώρησε στον κλάδο του και έδωσε τον Οκτώβρη του 2021, μια χορταστική συνέντευξη του (50 λεπτά) για την δουλειά του (στα Αγγλικά), και την πορεία του, μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ. Και πάμε στην τελευταία δουλειά του…
Εδώ το κεντρικό πρόσωπο είναι ένας βοσκός, που σκοπό έχει να μαζέψει χαμένα ζώα και να τα οδηγήσει μέσα από διάφορους κινδύνους στο νέο τους σπίτι. Θα μου πείτε “απλοϊκό σενάριο”. Πιθανόν θα σας πω, αλλά επειδή είχα εσωτερική ενημέρωση εντυπωσιάστηκα από την δουλειά που έκρυβε από “πίσω”, αυτά που δεν φαίνονται.
Τα χόρτα, η κίνηση, οι σκιές ( το θέμα που έχει απασχολήσει τον Χάρη πολλά χρόνια τώρα ), το περιβάλλον και όλα αυτά, κρύβουν τον Χάρη στο πληκτρολόγιο.
Για να καταλάβετε τι έννοώ με το “φωτισμούς και σκιές” δείτε λίγο αυτό το στιγμιότυπο.
Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς κάνεις εσύ, απλά μου είπε…”φτιάχνω το πρόγραμμα για να κάνουν οι καλλιτέχνες – δημιουργοί του προγράμματος αυτά που θέλουν”. ΟΚ !!!! Δηλαδή; (εκεί εγώ να μάθω..) Τους ρωτάω τι θελουν; ΠΧ περίπατο μέσα σε χορτάρι…
ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να μπορέσουν να “φτιάξουν χορτάρι”. Τι άλλο θέλουν; Χιόνι και συννεφιασμένη μέρα να μην έχει σκιές… ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να βγάλει αυτό που θέλουν…
ή βόλτα στην ομχλη και την χιονοθύελα… Μισό το έχω… Νάτο…
Μπορείτε να δείτε σε βίντεο, έναν πλήρη κύκλο του παιγνιδιού σε όλες τις φάσεις του που κατέγραψε ένας παίκτης και ανέβασε ΕΔΩ όπου μπορείτε να δείτε όλες τις φάσεις και όλα τα περιβάλλοντα που εξελίσσεται το πρόγραμμα.
Και για του λόγου το αληθές, στους τίτλους τέλους, ο Technical Artist…
Στην ιστοσελίδα του ΕΔΩ μπορείτε να δείτε παραδείγματα της δουλειάς του σε αντικείμενα φωτοσκιάσεις, κίνηση.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να περιμένουμε με αγωνια την καινούργια του δουλειά, για να δούμε τι άλλο μπορεί να κάνει…
Είναι 2025, και ο κόσμος αλλάζει, και στα ηλεκτρονικά παιγνίδια είναι ο Χάρης αυτός που κάνει τις αλλαγές.
Και κάπως έτσι έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το είδαμε όλοι, το μάθαμε όλοι. Ο Διονύσης της νιότης μου με την συννεφούλα, δεν είναι μαζί μας. Πόσες φορές – δεν θυμάμαι – τραγούδησα το “μια θάλασσα μικρή” σε ρομαντικές στιγμές ή δεν ταυτίστηκα με τις “Δημοσθένους λέξεις” και ας μην ήξερα τότε την ιστορία του, σε άλλες φάσεις. Σίγουρα το “δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά” ήταν πολλές φορές στα ακούσματά μου και τόσα άλλα. Ποτέ δεν έμαθα τίτλους, απλά από τους στίχους αυτός που μου έμενε αντιστοιχούσε στο τραγούδι και την μελωδία.
Πολλά αφιερώματα, πολύς Σαββόπουλος, πολλές μνήμες, στη τηλεόραση. Όμως ο καθένας μας έχει τον Σαββόπουλο στην καρδιά του, συνδεδεμένο με γεγονότα, συναισθήματα, εμπειρίες. Ανάμεσα στα αφιερώματα ξεχώρισα αυτό :
Εδώ στους συντελεστές ξεχώρισα στην σκηνοθεσία και το μοντάζ, τον Ανδρέα τον Λουκάκο. Για τον Ανδρέα έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Στην αρχισυνταξία βλέπουμε την αδελφή του την Αριάδνη.
Για την Αριάδνη δεν έτυχε μέχρι στιγμής αλλά (αντιγράφω από το Andro του επίσης απόφοιτου μας Κίμωνα Φραγκάκη) έχουμε ένα σύντομο βιογραφικό : Η Αριάδνη Λουκάκου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κοινωνιολογία στη Γαλλία και κινηματογράφο στην Αμερική. Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο θέατρο και σε περιοδικά ως δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ. Της αρέσουν τα ταξίδια, αλλά φοβάται τα αεροπλάνα.
(Η φωτογραφία από το Athens Voice και μια συνέντευξη της Αριάδνης πάνω στο personal tour-ing στην Αθήνα. )
Έτσι λοιπόν η Αριάδνη στην αρχισυνταξία και ο Ανδρέας στην σκηνοθεσία και το μοντάζ, ήταν πίσω από το ντοκυμαντέρ “Σαββόπουλος loooong play” που παρουσιάστηκε στον SKAI.
Το ντοκυμαντέρ μπορείτε να το δείτε στην επίσημη σελίδα του ΣΚΑΙ και ο σύνδεσμος είναι ΕΔΩ και παρουσιάστηκε στις 22 του Οκτώβρη. Στον σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε και άλλα αφιερώματα στον Διονύση.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας μέσα από την δουλειά τους φροντίζουν να θυμόμαστε πάντα.
Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.
Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.
Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”
Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.
Αυτά είναι τα δύσκολα… Πάντα αυτές οι εγγραφές είναι οι χειρότερές μου, αυτή πολύ περισσότερο.
Ο Νώντας απόφοιτος της Σχολής μας (2023) ξεκίνησε νωρίς για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να πουν κάτι, σε μια τέτοια περίπτωση. Δεν ξέρω αν μπορείς να πεις κάτι και τι είναι αυτό, στους γονείς του και στους κοντινούς του ανθρώπους.
Εμείς θα θυμόμαστε τον Νώντα στους διαδρόμους, στην τάξη στην ταράτσα, στην σχολική του καθημερινότητα, όπως τον γνωρίσαμε. Αεικίνητο, να κάνει πλάκα, να γελάει, να φωνάζει με τους συμμαθητές του.
Πραγματικά δύσκολα πράγματα…
Θα πω θερμά συλλυπητήρια στους γονείς του γιατί απλά δεν ξέρω τι άλλο να πω. Η σκέψη μας είναι μαζί τους αν και δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να βοηθήσει κάπως σε μια τέτοια περίπτωση.
Σταματάω εδώ…
Όσοι επιθυμούν να παρευρεθούν στη κηδεία του Νώντα, θα γίνει την Δευτέρα 18 Αυγούστου στο Α Νεκροταφείο στις 12.00 το μεσημέρι.
Είναι 2025 και η πραγματικότητα, δυστυχώς είναι σκληρή και μας προσγειώνει απότομα.
ΥΓ : Η παραπάνω εγγραφή έγινε μετά από συνεννόηση με την οικογένεια.
Η αποφοίτηση είναι από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις της Σχολής και είναι η τελευταία εκδήλωση που αφορά τους καινούργιους τελειόφοιτους που σε κάποιες ώρες περνάνε στους απόφοιτους. Ξεκινώντας από το 1992 στην πρώτη αποφοίτηση του Ελληνικού τμήματος, προχθές είχαμε την τριακοστή τέταρτη αποφοίτηση. Χονδρικά περίπου δυόμιση χιλιάδες απόφοιτοι (από 80 άτομα κάθε χρονιά περίπου).
Η εκδήλωση γίνεται τα τελευταία χρόνια στο γήπεδο, που προσφέρει την απαραίτητη επιφάνεια, να δεχτεί πεντακόσια άτομα, που είναι συνήθως ο κόσμος που παίρνει μέρος στην εκδήλωση.
Η οργάνωση ξεκινάει από νωρίς, και το αποτέλεσμα είναι προϊόν συνεργασίας μαθητών, διεύθυνσης του σχολείου και γονέων. Έβαλα πρώτα τους μαθητές, γιατί μια ομάδα μαθητών τρέχει όλη την εκδήλωση και πιστέψτε με δεν είναι κάτι απλό.
Από την στιγμη που θα βγει ο σκελετός, αρχίζει το “κυνήγι”. Να έρθουν φωτό των μαθητών, να γραφούν κείμενα, να επιλεγούν τραγούδια, να μετρηθούν χρόνοι, να γίνει η “ροή” τη γιορτής. Να μπουν τα μουσικά διαλείμματα, να επιλεγούν τα τραγούδια, να γίνουν πρόβες, τόσο εκτός σχολείου αλλά σίγουρα και “επί τόπου” στον χώρο της εκδηλωσης. Και μετά, το μενού, να υπολογιστούν μερίδες, ποτά, τα πάντα. Εννοείται ότι κάποιο κέτερινγκ τα αναλαμβάνει, αλλά και αυτά δεν γίνονται μόνα τους. Κουραστήκατε νομίζω και μόνο που τα διαβάσατε… Και όμως κάθε χρονιά ο πήχυς ανεβαίνει και ψηλότερα. Και όλοι φεύγουμε έχοντας μια γλυκιά ανάμνηση από το πέρασμα και αυτής της χρονιάς από το σχολείο.
Αρκετά όμως. Ας δούμε την φετεινή αποφοίτηση.
Από την προηγούμενη μέρα που στήθηκαν τα μηχανήματα, ξεκίνησαν οι πρόβες. Όλοι οι μαθητές βρέθηκαν στο χώρο…
Αναμονή για την πρόβα αλλά και δοκιμές ήχου…
Και έτσι φτάσαμε στην αποφοίτηση…
Ο χώρος έχει μεταμορφωθεί. Έχουν μπει τα τραπέζια, και έχει γεμίσει κόσμο…
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλίες…
…του Miguel Tesson γενικού Διευθυντή της Σχολής
Τις ομιλίες έκλεισε η κ Σαββινίδου, Διευθύντρια του Λυκείου, η οποία έκανε ειδική αναφορά στα πολύ καλά αποτελέσματα της Σχολής, που είχαν βγει την Πέμπτη το πρωί.
Ακολούθησε ο μπουφές και μετά οι μαθητές πήραν τα αποφοιτήρια από συναδέλφους και με μουσική υπόκρουσή επιλογής τους, μαζί με ένα αναμνηστικό της χρονιάς τους. Οι συμμαθητές τους σε ένα μικρό κείμενο, είπαν “δυο λόγια” από τον χαρακτήρα, τις πλάκες, τη ζωή τους στο σχολείο.
Ακολούθησε η ροή της εκδήλωσης, με μουσικά διαλείμματα με τραγούδια….
όπου οι μαθητές μας καταχειροκροτήθηκαν.
Όταν ολοκληρώθηκε η γιορτή, η βραδιά έκλεισε με χορούς…
…όπου όλοι μαζί χαρέψαμε μικροί – μεγάλοι.
Και κάπως έτσι η τριακοστή τέταρτη αποφοίτηση, περνάει στην ιστορία. Εμείς συνεχίζουμε μετά την ανάπαυλα του καλοκαιριού, όπου θα ανασυγκροτηθούμε και όπως λέμε, έχουμε ραντεβού τον Σεπτέμβρη με τους καινούργιος τελειόφοιτους και μελλοντικούς απόφοιτους του 2025-26.
Είναι 2025 και η φετεινή χρονιά τελείωσε με επιτυχίες με χορούς και με τραγούδια, όπως έπρεπε άλλωστε.
Αφορμή ήταν ο πόλεμος την Ουκρανίας, όπου ο Γιάννης ήταν ανταποκριτής και μπορείτε να το ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ.
Πέρασε ο καιρό και ο Γιάννης προχώρησε και η δουλειά του έγινε ευρύτερα γνωστή και αναγνωρίστηκε. Έτσι στις 23 Μαΐου βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο “ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ”. Διαβάζουμε σχετικά :
Το Βραβείο «ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ» που αφορά το Αστυνομικό, Δικαστικό και Ελεύθερο Ρεπορτάζ απονεμήθηκε στον Γιάννη Σουλιώτη, για την αντικειμενική και αυστηρή τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας κατά την κάλυψη του αστυνομικού ρεπορτάζ, στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και τον Ραδιοτηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΙ».
Η βράβευση έγινε στο Ζάππειο, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας.
Αναλυτικά για την εκδήλωση και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό (από όπου και η φωτογραφία) μπορείτε να δείτε στην iefhmerida στον σύνδεσμο.
Επίσης μπορείτε να δείτε το σχετικό βίντεο στον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΔΩ
Εμείς να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας στον Γιάννη, να του ευχηθούμε να συνεχίσει να διακρίνεται στη δουλειά του και να συνεχίσει να μαζεύει διακρίσεις.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας αναγνωρίζονται στη δουλειά τους δίνοντας μια άλλη διάσταση σε αυτό που κάνουν.
Να λοιπόν μια καλή ιδέα για την Παρασκευή 23 Μαΐου. Ο Γιώργος – Πλάτωνας Περλέρος, απόφοιτος της Σχολής μας, έχει αναλάβει την Θεατρική ομάδα της Σχολής μας εδώ και δύο χρόνια. Μας προσκαλεί την Παρασκευή 23 Μαΐου στο χολ της Σχολής μας για να δούμε την φετινή δουλειά τους.
Μέσα από την πρόσκληση έχετε όλες ςτις απαραίτητες πληροφορίες. Προσέξτε όμως… Συνήθως οι παραστάσεις μας είναι “sold out” οπότε κανονίστε να είστε έγκαιρα στο σχολείο
Αντιγράφω από την Εισαγωγή της μετάφρασης :
«Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, που αποτελούν τέσσερα διακριτά πεδία αναφοράς, συμπλέκονται στο Όνειρο: ο κόσμος της αρχαίας μυθολογίας (Θησέας και Ιππολύτη), ο κόσμος των τεσσάρων εραστών – που, μολονότι χαρακτηριστικά αναγεννησιακός στους τρόπους και τα ήθη της ερωτικής επικοινωνίας, παρουσιάζεται άχρονος και καθολικός –, ο κόσμος των ξωτικών, όπως αναδύεται από τη μεσαιωνική καταγωγή του και τις λαϊκές παραδόσεις της αγγλικής υπαίθρου· και ο κόσμος των μαστόρων, η ελισαβετιανή κοινωνία των τεχνιτών της επαρχίας, όπως θα τους είχε γνωρίσει από κοντά ο Σαίξπηρ στο γενέθλιο Στράτφορντ.»
Και από την πρόσκληση του Γιώργου ο οποίος μας λέει :
Καταπιαστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς με το Όνειρο, όπως κάθε θεατρίνος οφείλει να κάνει. Δανειζόμενος τη διασκευή του Έκτορα Λυγίζου – που μας την παραχώρησε και τον ευχαριστούμε θερμά – επέμεινα στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, που, αν και απαιτητική, είναι τόσο ποιητική που σε μαγνητίζει. Τελικά, τα παιδιά αποδείχθηκαν έτοιμα να φτάσουν – και να ξεπεράσουν – κάθε πήχη που θα τους θέσεις. Παρόλα αυτά, όπως σε κάθε εξωσχολική (ίσως και σχολική) δραστηριότητα, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός· αλλά, όπως θα πει ο Πουκ στο τέλος του έργου:
Αξιότιμο κοινό,συγχωρήστε μας γι’ αυτό,κι ασφαλώς – λόγω τιμής –θα βελτιωθούμε εμείς.
Άρα τι μένει να κάνουμε; Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να είμαστε στη Σχολή, έγκαιρα, ώστε να τους καμαρώσουμε.
Είναι 2025, και φροντίζουμε οι μαθητές μας να βρίσκουν το τρόπο να εκφραστούν όπως αυτοί μπορούν καλύτερα.
Με εικαστικό και χορευτικό υπόβαθρο, υποστηριζόμενη καλλιτέχνης του Chisenhale Dance Space και Free Space Artist στο Studio Wayne McGregor. Το χορογραφικό της έργο έχει υποστηριχθεί από το Arts Council England (Υπουργείο Πολιτισμού Αγγλίας) και άλλους δημόσιους φορείς της Αγγλίας.…(Περισσότερα στον σύνδεσμο)
Προχθές (8 Μαΐου) πήραν μια συνέντευξη από την Χλόη, τόσο για την τελευταία της δουλειά όσο και γενικότερα για την δουλειά της. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μπορείτε ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ.
...Το πιο πρόσφατο έργο της, το «The Space Cadet», είναι μια πρωτοποριακή παράσταση που συνδυάζει στοιχεία από την εκπαίδευση αστροναυτών, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό και τη χιπ χοπ κουλτούρα. Η παράσταση έχει παρουσιαστεί σε εμβληματικούς χώρους όπως το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση και βραβεία….
Και συνεχίζουμε…
Η φράση ‘Τhe Space Cadet’ στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης ή αυτός που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Στο έργο ακολουθούμε έναν μοναχικό αστροναύτη σε ένα ταξίδι απόδρασης και επιστροφής από τη Γη, λειτουργώντας ως αλληγορία για την προσωπική και συλλογική μας αναζήτηση μέσα σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού του ανθρώπου με την εξέλιξη της τεχνολογίας.…
Μια σημαντική ερώτηση:
Τι το ιδιαίτερο έχει η παράσταση και γιατί να έρθει κάποιος να την δει.
Χλόη Αλιγιάννη: Στην παράστασή μας συνδυάζονται πάρα πολλοί κόσμοι και στοιχεία: σύγχρονος χορός με τη hip hop κουλτούρα, την αστροφυσική, τα εικαστικά, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τον ήχο και την μουσική. Έχει δημιουργηθεί έτσι ένα θέαμα πολύχρωμο, για όλες τις ηλικίες, το οποίο από μεριάς μας έχει εμπλουτιστεί με μπόλικη δημιουργική ειλικρίνεια και διάθεση σύνδεσης και επικοινωνίας με το κοινό. Ένα ταξίδι με ανοιχτές εικόνες που ακροβατεί μεταξύ της φαντασίας και του πραγματικού, με στιγμές που κλείνουν το μάτι τόσο στην επιστημονική φαντασία όσο και στην επιστήμη, την ιστορία και την ζωή μας σήμερα.… (Η πλήρης συνέντευξη με πολλά στοιχεία τόσο της παράστασης όσο και για τα μελλοντικά σχέδια της Χλόης, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο)
Η ταυτότητα της παράστασης :
Σχετικά με την παρασταση αλλά και την ομάδα : Third Planet μπορείτε να διαβάσετε στον σχετικό σύνδεσμο στο LinkedIn: Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα…
Η ομάδα Third Planet μας προσκαλεί σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στο δέος και την ησυχία του διαστήματος, γεφυρώνοντας τον σύγχρονο χορό, την χιπ χοπ κουτλούρα, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τα εικαστικά. Σε μια εποχή τεχνολογικών ζυμώσεων, συλλογικής αβεβαιότητας και συνεχούς αναζήτησης ταυτότητας, το έργο κάνει ένα μεγάλο zoom out από τη βοή της σύγχρονης Γης, και ακολουθεί έναν μοναχικό ταξιδιώτη-αστροναύτη στο ταξίδι (δια)φυγής και επαναφοράς του σε αυτήν.
Στον ενδιάμεσο χωροχρόνο μεταξύ αφετηρίας και προορισμού, σε συνεχή μετάβαση, ο αστροναύτης ακροβατεί σε κόσμους και συνθήκες, αναζητώντας το σημείο τομής δύο ταξιδιών. Τόσο του συλλογικού – με τη μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας στραμμένη στην τεχνολογία και τα άστρα κοιτώντας τη θέση της στο σύμπαν, όσο και του ατομικού ταξιδιού που αφορά στην εσωτερική, προσωπική αναζήτηση του «ανήκειν» και την εύθραυστη σχέση με τη φύση, το «σπίτι», το σώμα μας, τη Γη….
Στον σύνδεσμο υπάρχουν αναλυτικά τα χαρακτηριστικά της εκδήλωσης, των συντελεστών, αλλά και λεπτομέρειες από αυτά που δεν φαίνονται. Αξίζει λοιπόν να “μελετήσετε” πριν πάτε στην παράσταση.
Λοιπόν; 17 και 18 Μαΐου αλλά προσοχή στις ώρες της παράστασης… 9.00 και 10.00 το βράδυ αντίστοιχα. Μη τα μπερδέψετε…
Και μη ξεχνάτε, να βρείτε την Χλόη και να της δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας εκφράζονται όπως μόνο αυτοί ξέρουν, μέσα από την τέχνη τους.
