Πραγματοποιήθηκε προχθές Πέμπτη 11 Δεκέμβρη στην Ελληνογαλλική Σχολή, η Ημέρα καριέρας. Η σχολή μας υποδέχτηκε γονείς, απόφοιτους της σχολής μας και φίλους που θα ήθελαν να μιλήσουν στους σημερινούς μας μαθητές για τα επαγγέλματά τους .
Οι μαθητές της Γ Γυμνασίου της Α και Β Λυκείου υποδέχτηκαν τους ομιλητές στις τάξεις τους, οι οποίοι μετά από μια μικρή εισαγωγή για την δουλειά τους δέχτηκαν ερωτήσεις από τους μαθητές.
Το τεράστιο παζλ των ομιλιών και των παρουσιάσεων, συντόνισε η κ Γρανέτα Καρατζά, (φιλόλογος της Σχολής μας με μεταπτυχιακές σπουδές στον Επαγγελματικό Προσανατολισμό). Μαζί της ήταν και η κ Κατερίνα Καραμπίνα (Φιλόλογος – Υποδιευθύντρια Λυκείου της Σχολής ) που μαζί με τον γράφοντα, φροντίσαμε για την διαθεσιμότητα των αιθουσών.
Οι ομιλητές αφηνοντας για λίγο την δουλειά τους και τις υποχρεώσεις τους, ήρθαν στο σχολείο μας και μιλησαν στους μαθητές μας όχι τόσο για τα τυπικά προσόντα τους επαγγέλματος τους, όσο για τα ουσιαστικά, αλλά και μικρά μυστικά της δουλειάς τους. Ο ενθουσιασμός από τους ομιλητές ήταν φανερός αλλά και η θετική διάθεση των μαθητών που με ερωτήσεις αλλά και ιδέες – μερικές φορές – έκαναν την συζήτηση πιο ενδιαφέρουσα.
Η εκδήλωση αποτελεί μια από τις κεντρικές εκδηλώσεις της Σχολής μας και υποστηρίζεται όπως κάθε χρόνο από το σύνολο των καθηγητών, οι οποίοι με την παρουσία τους φροντίζουν να διευκολύνουν όσο γίνεται περισσότερο τους ομιλητές. Όπως πάντα αναφέρω, την κρυφή δύναμη της Σχολής μας, τους μαθητές μας οι οποίοι σαςν εθελοντές είχαν αναλάβει τον χρόνο, τις ενημερώσεις και τις μετακινήσεις των ομιλητών. Όπως κάθε χρόνο η συμβολή τους ήταν καθοριστική.
Και φυσικά δεν τελειώσαμε…Το Σάββατο 31 Γενάρη θα γίνει το εκπαιδευτικό Πανόραμα. Θα είναι θεμαστικά πάνελ (τραπέζια) με κοινό μαθητές που ενδιαφέρονται για τις σπουδές των ομιλητών σε κάθε τραπέζι. Εδώ γίνεται προσπάθεια οι ομιλητές να είναι απόφοιτοι της Σχολής μας. Οπότε όσοι ενδιαφέρεστε και θα θέλατε να μιλήσετε, επικοινωνείστε με το σχολείο για περισσότερες πληροφορίες. Ο χρόνος είναι περιορισμένος (αν βάλουμε και τα Χριστούγεννα που έχουμε διακοπές).
Είναι 2025 και φροντίζουμε να δίνουμε στους μαθητές μας όλα τα δεδομένα, για να μπορέσουν να πάρουν σημαντικές αποφάσεις.
Η Χαρά Μαραντίδου, απόφοιτος της Σχολής μας έβγαλε το καινούργιο της βιβλίο και μας καλή στην παρουσίαση του
Η Χαρά Μαραντίδου γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ της Αθήνας (2000). Αφού εργάστηκε στην AREP στο Παρίσι, συνεργάστηκε με τους KLMF architects το 2002. Το 2003 συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα αποφοιτώντας το 2007. Συμμετέχει σε εκθέσεις με εγκαταστάσεις και καλλιτεχνικά βιβλία. Το 2007 ξεκίνησε τη συνεργασία της με την KLAB architecture αναλαμβάνοντας την εικαστική επιμέλεια των αρχιτεκτονικών έργων και συνεχίζοντας την έρευνά της για την ανάδειξη διαύλων επικοινωνίας μεταξύ αρχιτεκτονικής και τέχνης. (Από την παρουσίαση του βιβλίου στον ΕΥΡΙΠΙΔΗ).
Η αλήθεια είναι ότι η Χαρά είναι πολλά περισσότερα από αυτά που γράφει το βιβλίο. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να πει κανείς. Είναι ένα “ανήσυχο, αεικίνητο μυαλό που ψάχνει συνέχεια για προκλήσεις, νέες ιδέες, για σκέψη και για δημιουργία”.
Μια καλή ευκαιρία για μια απογευματινή βόλτα την άλλη Πέμπτη.
Τι είναι όμως αυτό το βιβλίο… (από την παρουσίαση του βιβλίου…απόσπασμα)
Έχω φωνή Κάποιες φορές είναι μέσα στο κεφάλι μου με προσέχει με ενθαρρύνει με προβληματίζει με κοροϊδεύει με μαλώνει με συγχαίρει Άλλες φορές, μέσα στο κεφάλι μου κάνει διάλογο…
Φροντίστε λοιπόν τις δουλειές σας και κανονίστε να είστε εκεί και φυσικά να δώσετε χαιρετίσματα στην Χαρά. Εμείς απλά να ευχηθούμε “καλοτάξιδο” και να περιμένουμε την καινούργια της δημιουργία.
Είναι 2025 και οι παλιοί΄μας μαθητές φροντίζουν να προσθέτουν το “δικό τους λιθαράκι” στο να κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο.
Αλήθεια πόσο καλά γνωρίζουμε την Αθήνα μας; Σε ένα καθημερινό περίπατο στην Αθήνα, στον πεζόδρομο της Ακρόπολης, γνωρίζουμε τι βλέπουμε; Μάλλον λίγα. Κάποιοι ίσως θα ρωτήσουν και γιατί να ξέρω; Δενξέρω αν είμαι περίεργος εγώ, αλλά όταν βλέπω την περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, θέλω να ξέρω τι βλέπω. Μάλλον περίεργος είμαι…ή δεινόσαυρος.
Ας τα πάρουμε απότην αρχή. Σήμερα η Α και Β Λυκείου, σε συνεργασία με το μουσείο Ηρακλειδών, ακολούθησαν το πρόγραμμα του Αρχαιολογικού και του Βυζαντινού περιπάτου αντίστοιχα. Όμως αν δεν είστε σχολείο και θα θέλατε να γνωρίσετε καλύτερα την Αθήνα υπάρχουν οργανωμένες περιηγήσεις τόσο δωρεάν (από τον Δήμο Αθηναίων ή άλλους φορείς), όσο και από κάποια μουσεία. Βέβαια πάντα υπάρχει και το διαδίκτυο με πληροφορίες τόσο σε κείμενο όσο και βίντεο από περιηγήσεις.
Σήμερα λοιπόν με τον φόβο κάποιου ρίσκου – λόγω καιρού – οργανώσαμε την περιήγηση. Ευτυχώς ο καιρός μας βγήκε ιδανικός : με συννεφια, λίγο ζεστός, με αρκετή υγρασία αλλά όχι υπερβολική, ότι πρέπει για περπάτημα. Ξεκινήσαμε λοιπόν και μπήκαμε στην περιοχή γύρω από την αρχαία αγορά, με ελεύθερη πρόσβαση, και περπατήσαμε τον χωματόδρομο ανάμεσα στην Ακρόπολη και την Αρχαία Αγορά. Στην σκιά της Ακρόπολης λοιπόν, μεταφερθήκαμε δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν, όπου στην αρχαία αγορά, οι Αθηναίοι πολίτες, περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους, κάνοντας περίπατο, συζητώντας, φιλοσοφώντας και αποφασίζοντας. Ωραίες εποχές. Είδαμε από μακριά δυστυχώς, την Στοά του Αττάλου, τον Ναό του Ηφαίστου, τον λόφο της Πνύκας, απέναντι, και φυσικά όσους από τους ναούς στην Ακρόπολη φαίνονταν από τον πεζόδρομο. Δυστυχώς αυτοί οι χώροι δεν είναι πλέον δωρεάν προσβάσιμοι κάθε μέρα για τους Έλληνες όπως ήταν κάποτε. Από ότι είδα, μπορεί κάποιος την πρώτη και την τρίτη Κυριακή κάθε μήνα από 1η Νοέμβρη μέχρι και 31 Μάρτη να επισκεφτεί αυτούς τους χώρους, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις, ειδικότερα που μπορείτε ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ. Μια πολύ καλή ιδέα για μια κυριακάτικη βόλτα. Ελπίζω μόνο η εγκύκλιος να είναι εν ισχύ γιατί δεν είδα κάποια ημερομηνία.
Ας επανέλθουμε στον περίπατο…
Σταθήκαμε στον δρόμο των Παναθηναίων, βλέποντας τον ανηφορικό δρόμο, φανταστήκαμε την πομπή των Αθηναίων, μεταφέροντας το πέπλο της Αθηνάς για το δεκαπεντάμετρο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Και μετά ήρθαμε στο σήμερα και κατηφορίσαμε για τους “Αέρηδες” …
… όπου μάθαμε τι σημαίνει υδραυλικό ρολόι και γιατί λέγονται αέρηδες…
Η ξεναγός μας, παραστατικότατη, μας έβαλε “μέσα στην Ρωμαϊκή αγορά” περιγράφοντας μας πως δημιουργήθηκε αρκετά χρόνια μετά την αρχαία αγορά.
Φτάνοντας στην πύλη της “Αρχηγέτιδος Αθηνάς” βγάλαμε και την καθιερωμένη ομαδική φωτογραφία, …
Κάπως έτσι έκλεισε ο περίπατος, επιστρέφοντας από Ανδριανού στο Μουσείο όπου είχαμε τον χρόνο, να αχαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το “αττικό φως” και να δούμε την Ακρόπολη να μας χαιρετάει.
Πραγματικά μια ωραία ιδέα. Αν το συνδυάσεις και τις παροχές δωρεάν πρόσβασης, πιστεύω ότι θα άξιζε ένας περίπατος. Προσωπικά έχω εντυπωσιαστεί από τον Κεραμεικό αλλά και την Αρχαία Αγορά με το μουσείο της. Επίσης μια βόλτα στο Θέατρο του Διονύσου, το θεωρούμενο πρώτο θέατρο της αρχαιότητος, με τον περίπατο των Αθηναίων, τις Χορηγίες. Σκεφτείτε να βγείτε βόλτα στον περίπατο, στη σκιά της Ακρόπολης, όπως οι Αρχαίοι Έλληνες πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Μετά τα Αναφιώτικα, μοναδικά – για όσο υπάρχουν, μια και δεν επτρέπεται καμία παρέμβαση στον χώρο και οι κληρονομικοί ιδιοκτήτες, δεν μπορούν να κάνουν καμία παρέμβαση. Μια βόλτα στα Αναφιώτικα, είναι είναι ταξίδι στο χώρο και τον χρόνο… Στην Ανάφη του προηγούμενου αιώνα. Μπορώ να γράφω ώρες… για του Ψυρρή, για το Δίπορτο, για την περιοχή γύρω από την Αγία Ειρήνη, την Καπνικαρέα…. και και και…Τόσα μέρη που περιμένουν να τα γνωρίσουμε. Πάρτε λοιπόν τους φίλους σας, τα παιδιά σας, ή και μόνοι σας, και οργανώστε έναν περίπατο. Δείτε στον χάρτη τα σημεία αναφοράς και ψάξτε βρείτε για να μάθετε τι θα δείτε. Μη το ψάχνετε εκείνη τη στιγμή θα βαρεθείτε και θα το αφήσετε. Να πάτε “διαβασμένοι”.
Αν είστε εκπαιδευτικοί έχω να προτείνω δύο προγράμματα…”της Πλάκας”.
Το πρώτο το έτρεξα το 1998 και ήταν διαθεματικό (πολύ της μόδας τότε…). Ένα τμήμα είχε χωριστεί σε ομάδες. Μία πήγε στην Δημοτική Βιβλιοθήκη στην Αθηνάς, και έψαξε βιβλιογραφικά για την περιοχή. (εννοείται μετά από συνεννόηση). Η άλλη ομάδα η Φωτογραφική, προφανώς απαθανάτιζε κτίρια στη Πλάκα και η τρίτη της συνέντευξης, κυκλοφορούσε και προσπαθούσε να πάρει πληροφορίες από κατοίκους που έβρισκε για την Πλάκα. Είχαμε φτιάξει κάποιες τυποποιημένες ερωτήσεις που κάνανε. Μετά όλες οι ομάδες μαζεύτηκαν, τα βάλανε κάτω και κάνανε την “εργασία της Πλάκας”. Σε άλλες εποχές, χειρόγραφη, με φωτοτυπίες, η εμπειρία έμεινε σε εμένα και τους μαθητές της εποχής. Μπορεί να προσαρμοστεί όμως στα σημερινά δεδομένα.
Το δεύτερο είναι ο “περίπατος της Πλάκας”. Ξεκινάει από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός και την Πύλη του Ανδριανού. Το μυστικο΄σε αυτή είναι σε κάθε σημείο, να έχουν ανάθεση ένας ή δύο μαθητές να πούνε δύο λόγια για το τι βλέπουμε. Αρχίζω την καταγραφή με βάση την σειρά επίσκεψης :
Πύλη Ανδριανού – Στήλοι Ολυμπίου Διός / 2. Θέατρο Διονύσου – Χορηγίες – Περίπατος Αθηναίων – Χορηγικό μνημείο Λυσικράτους / 3. Ωδείο Περικλέους – Ναός Αγίου Γεωργίου – Αλεξανδρινού / 4. Αναφιώτικά – Μαρμάρινη στήλη για τον Κουκίδη / 5. Εξώστης Αναφιώτικα – Τοπόσημα της Αθήνας / 6. Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών / 7. Ρωμαϊκή Αγορά – Αέρηδες / 8. Μητρόπολη και Ναός Αγίου Ελευθερίου.
Εκεί έκλεινε ο κύκλος. Διάρκεια περίπου 2 ώρες περπάτημα. Μετά είχαμε ελεύθερο χρόνο για καφεδάκι και ξανά ραντεβού στην Μητρόπολη, όπου πηγαίναμε Φιλελλήνων γι ανα πάρουμε το πούλμαν και επιστροφή.
Σίγουρα μια γεμάτη μέρα, η σημερινή.
Είναι 2025 και φροντίζουμε να είμαστε σε επαφή με τις ρίζες μας και να μαθαίνουμε για τον χώρο που ζούμε και μεγαλώνουμε.
Με αφορμή την παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, φιλοξενήσαμε στη Σχολή μας την Πρέσβη της Γαλλίας στην Ελλάδα κυρία Laurence Auer, και την κυρία Diane Roeser, Γενική Πρόξενο της Γαλλίας στην Αθήνα.
Στη βιβλιοθήκη μας έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω στο θέμα της βίας κατά των γυναικών, στην οποία συμμετείχαν μαθητές της Β και Γ λυκείου Ελληνικού και Γαλλικού τομέα. Σκοπός της συνάντησης ήταν η ευαισθητοποίηση των νέων στα θέματα της βίας κατά των γυναικών και σε θέματα ισότητας των δύο φύλων.
Ακολούθησε μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση ανάμεσα στους μαθητές, την Πρέσβη και την Γενική Πρόξενο και επισημάνθηκε ο ρόλος της εκπαίδευσης και του σχολείου στην μείωση της βίας όποιας μορφής, σε όποιον συνάνθρωπό μας.
Είναι 2025 και το σχολείο μας προωθεί και έμπρακτα υποστηρίζει τον σεβασμό, την ισότητα και την ασφάλεια για όλους τόσο μέσα στην μαθητική κοινότητα όσο και αύριο στην κοινωνία.
ΥΓ : Το κείμενο και το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από την επίσημη ιστεσελίδα της Σχολής όπου μπορείτε να ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ μαζί με περισσότερο φωτογραφικό υλικό.
Για τον Κώστα έχω ξαναγράψει : Ξεκίνησε πριν περίπου τρία χρόνια να στήνει την χορωδία του και μας είχε καλέσει να πάρουμε μέρος. Πέρασε ο καιρός και τώρα μας καλεί να τους ακούσουμε στο Ωδείο Αθηνών
Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να πάμε νωρίς – νωρίς να κλείσουμε θέσεις γιατί είναι λίγες (165 για κάθε παράσταση).
Λεπτομέρειες για την παράσταση αλλά και για να κλείσετε θέση μπορείτε να ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ. Οπότε αν τελικά βρεθείτε στην παράσταση μη ξεχάσετε να βρείτε τον Κώστα και να του δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και τα βράδια μας ομορφαίνουν μέσα από τη δουλειά των παλιών μας μαθητών.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η Γ Λυκείου της Σχολής μας ετοίμασε την γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Έχει καθιερωθεί η γιορτή να οργανώνεται από τους μαθητές, σε όλες της τις φάσεις, με ιστορική αναδρομή, θεατρικές αναπαραστάσεις, χορευτικά, δίνοντας κάθε χρονιά με ένα μοναδικό τρόπο το νόημα του Πολυτεχνείου, μεταφέροντας το έτσι και στους νεώτερους μαθητές.
Μερικά αποσπάσματα από την φετεινή γιορτή.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, η γιορτή ήταν μια μοναδική εμπειρία.
Είναι 2025 και όπως κάθε χρονο οι μαθητές μας θυμούνται και τιμούν το Πολυτεχνείο με μοναδικό τρόπο.
Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.
Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.
Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”
Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγινε η Βραδιά του Ερευνητή. Το Σάββατο 27 του μήνα στην μεγάλη πλατεία μπροστά από την κεντρική βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου, συγκεντρώθηκαν από Πανεπιστήμια Ερευνητικά Κέντρα, ερευνητές, που μας παρουσίασαν τις έρευνές τους.
Βρεθήκαμε με δεκαπέντε μαθητές μας οι κ Καραβιώτη και κ Μπουρλής μαζί με εμένα, και αρχίσαμε την περιήγηση. Πολύ σύντομα οι μαθητές μας “ψάχνοντας” εξερεύνησαν την έκθση και βρεθηκαμε στο σημείο συνάντησης πριν την αναχώρηση.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είχε “άπειρο κόσμο”. Μας έλειψε ένας χάρτης μια και είχε πάρα πολλά περίπτερα με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων έρευνας.
Σίγουρα ο χώρος ήταν πολύ καλύτερος από το Πολυτεχνείο στην Στουρνάρη πιο άνετος και με μεγαλύτερη δυνατότητα υποδοχής κόσμου. Είχε ανοικτή πρόσβαση και επίσης πολλούς χώρους για παρκάρισμα, που έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς γονείς να επισκεφτούν τον χώρο.
Σίγουρα δώσαμε ραντεβού για του χρόνου, με ένα χάρτη και ίσωςκαι μια ζακέτα (είχε πολύ δροσιά).
Είμαστε βέβαιοι ότι η επίσκεψη αυτή έδωσε στους μαθητές μας αφορμή για σκέψη και προβληματισμό σχετικά με την έρευνα και τις τάσεις που αναπτύσοονται.
Είναι 2025 και πάντα δίνουμε στους μαθητές μας αφορμές για σκέψη και προβληματισμό .
Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.
Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…
όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…
(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).
Και πήγαμε στις θέσεις μας…
…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.
Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…
…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.
Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.
Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.
Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :
Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.
Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.
Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε
Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂
Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.
Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.
Πέρασε ο καιρός… γράψαμε διαγωνίσματα, διορθώθηκαν, περάστηκαν οι βαθμοί, βγήκαν τα αποτελέσματα και δώσαμε και βαθμούς…Είδαμε τους γονείς, και τους μαθητές μας και δώσαμε “ραντεβού τον Σεπτέμβρη”, όπως λέγανε παλιότερα οι χειμερινοι κινηματογράφοι.
Μια εκδήλωση που οριοθετεί το τέλος της σχολικής χρονιάς είναι το “Ποτάκι για το τέλος της χρονιάς” (Pot de fin d’annee).
Μια εκδήλωση κεντρική για τη σχολή, που όλο το προσωπικό είναι προσκεκλημένο. Σε όποια θέση και αν βίσκονται. Βρισκόμαστε όλοι μαζί και κυρίως γνωριζόμαστε και μιλάμε μια και συνήθως το καθημερινό τρέξιμο δεν αφήνει πολλά περιθώρια.
Χαρίζουμε το πλατύτερό μα χαμόγελο για τον φωτογράφο…
…ο οποίος μας βγήκε και ζημιάρης μια και στην προσπάθεια του για να βγάλει τις καλύτερες φωτογραφίες, έριξε ένα ποτήρι στην πίστα… και έπρεπε να επανορθώσει.
Ο γενικός διευθυντής κ Miguel Tesson κάνει ένα πολύ σύντομο απολογισμό της χρονιάς,
Στη συνέχεια αποχαιρετάμε τους συναδέλφους που αποχωρούν, είτε λόγω συνταξιοδότησης, είτε λόγω μετάθεσης…
Ευχές, ευχές, ευχές, από όλους και για όλους…
Αλλά κυρίως παρέα, κουβέντα γέλια, και ανεμελιά, χωρίς κουδούνια και την κλασσική “τσάντα πλάτη” του καθηγητή, να παίρνουμε τον δρόμο για την τάξη…
Άμα είσαι καθηγητής Φιλοσοφίας…φαίνεται.
Σε πολλές περιπτώσεις, συνάδελφοι χαιρέτησαν τους αποχωρούντες με δυο λόγια, άλλοτε συγκινητικά, άλλοτε με αστείες καταστάσεις….
Οι υπόλοιποι παρακολουθούμε την εκδήλωση,
Η βραδιά τελειώνει εννοείται αργά το βράδυ, και όχι το απογευματάκι, όπως είναι τώρα. Ένας πλούσιος μπουφές, που αντέχει με συνεχείς ανανεώσεις μέχρι το τέλος της ημέρας, και χορό, πολύ χορό…Όλων των ειδών τους χορούς…
Ο Παναγιώτης φροντίζει για αυτό, από νωρίς το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ και από ότι λέγανε οι παρόντες, κάθε χρονιά γίνεται και καλύτερος και φέτος τα είχε δώσει όλα…μέχρι που του τα χάλασε ο μπαμπάς του…Όταν ακουμπώντας το κινητό μου στο τραπέζι, κούνησα κάποια καλώδια και αποσυνδέθηκαν μερικά κομμάτια… Αλλά δεν πειράζει. Μπήκε το πλαν Β σε λειτουργία, με διαδικτυακή μουσική και έτσι φτάσαμε σε μμ ώρες (μεταμεσονύκτιες ώρες) χορεύοντας.
Φεύγοντας δεν μπόρεσα να μην απαθανατίσω, το σχολείο σε μια κατάσταση, που σπάνια βρίσκεται, ήρεμο, γαλήνιο, χωρίς παιδιά και με πολύ όμορφο φωτισμό.
Και κάπως έτσι η σχολική χρονιά 2024-25 φτάνει προς το τέλος της… Αλλά δεν τελείωσε ακόμα.
Είναι 2025 και μια ακόμα σχολική χρονιά, κλείνει, αφήνοντας δεκάδες αναμνήσεις, αφήνοντας την θέση της για την επόμενη…
