Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο 42ος Αυθεντικός Μαραθώνιος σήμερα. Είπαμε φέτος να πάμε εθελοντές, κάπως πιο οργανωμένα. Δηλωθήκαμε, δώδεκα μαθητές και εγώ και δώσαμε ραντεβού στις 9.00 το πρωί, ώρα εκκίνησης του Μαραθώνιου στον Τύμβο, εμείς στήναμε τραπέζια (θα καταλάβετε σε λίγο).

Εγώ ξεκίνησα “μετά φόβου Θεού” από το σπίτι μου γύρω στις 8.15 για μια διαδρομή 20-25 λεπτών για να φτάσω εγκαιρα. Φοβόμουν τις μονοδρομήσεις και τις παρακαμπτήριες αν και με σκούτερ, υπάρχει μια ευελιξία. Και φτάνω στη Μεσογείων. Η ομορφότερη Μεσογείων ever: ΑΔΕΙΑ, πιο άδεια δεν γίνεται. Μόνος μου, εντελώς. Σε όλη τη διαδρομή ΚΑΝΕΙΣ. Έπρεπε να βγάλω βίντεο αλλά δεν είχα τα μέσα. (ήθελα εν κινήσει βλέπετε, όχι σε στάση…) Και έτσι έφτασα σε είκοσι λεπτά. Παρκάρω δίπλα – κυριολεκτικά – και πάω στον χώρο συγκέντρωσης όπου στήναμε τραπέζια…

Η εγκατάσταση είχε απόλα : Εμάς με τα νερά, δίπλα γιατρούς με απινιδωτές και κρεβάτι για τις πρώτες βοήθειες (από ότι εξήγησε ο γιατρός, έχει ανηφόρα ερχόμενοι και ζορίζονται, αλλά εμείς είμαστε σε κατηφόρα, οπότε ξεφεύγουν και τα δίνουν όλα, και αν κάποιος έχει προδιάθεση, εκεί είναι οι κατάλληλες συνθήκες – ευτυχώς ο γιατρός δεν είχε δουλειά σήμερα). Δίπλα όμως που ήταν οι φυσιοθεραπευτές, είχαν πολύ δουλειά. Μια σχετικά μεγάλη ομάδα – καμιά δεκαριά – με τρία κρεβάτια, ξεκινούσαν από το απλό ψέκασμα στα πόδια και αν χρειαστεί λίγο μασάζ, μέχρι διατάσεις στο κρεβάτι – για τα πιο σοβαρά. Ένας δρομέας μετά από το αρχικό ψέκασμα, σαν να έπαθε τράβηγμα, δεν ξέρω του γύρισε το πόδι και έμεινε ακίνητος και έπεφτε. Με το ζόρι τον κρατήσαν όρθιο και τον ξαπλώσαν για να τον φροντίσουν. Κάποια στιγμή έφυγε – δεν τον είδα. Έναν άλλο τον είδα με την χρυσαφιά ισοθερμική κουβέρτα, τυλιγμένο μέχρι τον λαιμό και τους γιατρούς από πάνω του. Και αυτός σε κάποια φάση έφυγε. Ήρωες οι φυσιοθεραπευτές. Δίπλα ήταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ με τους αναβάτες σε ετοιμότητα και μετά πάλι νερά και ισοτονικά μπροστά. Νομίζω ότι από άποψη οργάνωσης ήταν άψογα. Όλα στην ώρα τους έτοιμα και τακτοποιημένα.

Και ξεκίνησε ο αγώνας και κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πρώτος…

Μία ώρα και σαράντα λεπτά για τα πρώτα τριάντα χιλιόμετρα. 2Ω 20 λ 10 δ για το σύνολο ο Παναγιώτης Καραΐσκος. Μπράβο!!!

Ναι αλλά είχαμε και δικούς μας δρομείς…

Ο Πάνος ο Μπουρλής, ο Βιολόγος μας. Τι να πω. Σταθερότατος από την αρχή. Με ταχύτητα από 4,33 μέχρι 4,45 λεπτά ανα χιλιόμετρο από την αρχή μέχρι το τέλος. τερμάτισε σε 3Ω 14 λ 56δ. Τον περίμενα και ήμουν έτοιμος…νόμιζα. Μόλις άκουσα τα παιδιά να φωνάζουν και να χειροκροτάνε, λέω εδώ είμαι… και χράπ…

Νάτος…Άνεση… Αυτά παθαίνεις όταν βλέπεις τον Μαραθώνιο από το σκόπευτρο της μηχανής, Δεν έχεις την γενική εικόνα. Πάλι καλά που πρόλαβα. Άντε και του χρόνου (νομίζω ότι ήδη ήταν καλύτερος από πρόπερσι που τον είχα ξαναδει, ο χρόνος. Θα μας πει).

Δεν τελειώσαμε όμως…επόμενος ο Διονύσης ο Ντάσιος, παλιός μας μαθητής… Ξανά τα ίδια… τον περιμένω και ξαφνικά τον βλέπω να έρχεται κατά πάνω μου… πέφτει στην αγκαλιά μου… τον ακούω να λέει κάτι του τύπου έχω πεθάνει, δεν αντέχω… κάτι τέτοιο. Εν τω μεταξύ ήταν σαν να κρατούσα μια στήλη νερό…έλιωνε… Κουράγιο Διονύση του λέω… και με ένα χτύπημα στην πλάτη του λέω να συνεχίσει… και συνέχισε και τερμάτισε…3Ω 54λ 22δ. Δεν πρόλαβα να βγάλω φωτό. Και συνεχίζουμε

Με είχε πιάσει η μέση μου από την ορθοστασία και είχα πάει απέναντι στο πεζουλάκι να κάτσω, και ξαφνικά ακούω… Κύριε Αλισαβάκη, Καπόπουλος… και πέρασε ο Κωστής. Σηκώνω τη μηχανή και…

…νάτος. Τερμάτισε 3Ω 57λ 32δ τρία λεπτά πίσω από τον Διονύση.

Δεν μπόρεσα καθόλου να δω επίσης τον Μάνο τον Μίχα. Πάλι δεν τον πέτυχα. Πάντως τερμάτισε κάνοντας το 3 στα 3 με 5Ω 16λ 28δ. Πάμε για του χρόνου Μάνο.

Και πάμε στον τελευταίο της παρέας…Ντέιβιντ Καραχάλιος… Δεν τον είδα καθόλου. Τον παρακολουθούσα στην εφαρμογή, έφτασε στα 29,5 χλμ, λέω έρχεται. Και ξαφνικά εμφανίζεται μια ομάδα με σφυρίχτρες να κατηφορίζει προς το “τριάντα”. Λογικά κάπου εκεί ήταν και ο Ντέιβιντ. Παρά το γεγονός ότι είχα βγει μπροστά – δίπλα στον γιατρό, δεν τον είδα. Μετά τον είδα στο 31 χλμ να απομακρύνεται. Δεν πειράζει Ντέιβιντ, το κρατάμε για του χρόνου. Τερμάτισε 5Ω 55λ 49λ.

Ένα ατελείωτο ποτάμι…

Αυτά για τους δρομείς… Και πάμε στους εθελοντές. ήταν από τρία σχολεία και το δικό μας. Σύνολο περίπου εξήντα παιδιά. Ίσως ό,τι καλύτερο για τον αγώνα. Δεν σταματήσανε να τους φωνάζουνε μπράβο και να τους εμψυχώνουνε.

Ξεκινήσαμε χαλαρά και ήρεμα…

…και ανέβαινε συνέχεια…

Γελαστά, χαρούμενα πρόσωπα, να τους καλωσορίζουν και να τους προσφέρουν το τόσο πολύτιμο νερό.

Ήρθαν και οι φίλοι μας να βοηθήσουν…

( Η έκφραση του Γιάννου “είναι όλα τα λεφτά”… Ζούσαν κάθε στιγμή.

Κάποια στιγμή τα μπουκάλια στον δρόμο γίνανε πολλά και έπρεπε να μαζευτούν. Μας είπαν ότι δίνονται σε ιδρύματα που τα αξιοποιούν με ένα οικονομικό όφελος. Έτσι οι μαθητές μας άρχισαν να τα μαζεύουν γιατί υπήρχε κίνδυνος να τα πατήσει κάποιος δρομέας και να πέσει.

και κάνανε καλή δουλειά…

και μετά μοίραζαν νερά από την αριστερή πλευρά σε αυτούς πού ήταν συνήθως με καρότσια και δεν μπορούσαν να πλησιάσουν δεξιά για να πάρουν νερό, όπως η Σωτηρία.

Τι να πω…μόνο περηφάνεια και καμάρι. Μπράβο σε όλους τους εθελοντές και τους φίλους τους.

Ήταν μαζί μας και οι αυριανοί εθελοντές.

Κάπως έτσι ο 42ος Μαραθώνιος πέρασε στην ιστορία. Πάω πάνω από δέκα χρόνια στον Μαραθώνιο, αλλά αυτό που έζησα σήμερα, ήταν μοναδικό. Μια μοναδική εμπειρία, που σίγουρα αξίζει να επαναληφθεί.

Είναι 2025 και συμμετείχαμε στον 42ο Αυθεντικό Μαραθώνιο με τον δικό μας τρόπο…και θα το ξανακάνουμε.

Και έτσι φτάσαμε στην καινούργια ημέρα σταδιοδρομίας.

Μια μοναδική ευκαιρία για να σας δούμε.

Στην ημέρα καριέρας, για ένα πρωινό ενημερώνετε τους μαθητές μας για την επαγγελματική σας εμπειρία. Είναι σημαντικό για τους μαθητές μας να ακούσουν “από πρώτο χέρι” ποια είναι τα τυπικα προσόντα, αλλά και τα ουσιαστικά προσόντα για την δουλειά σας. Να πάρουν μια μικρή ιδέα από την επαγγελματική πραγματικότητα εξω από τον χώρο του σχολείου. Και για εμάς δεν υπάρχει καλύτερο από το να είστε εσείς, οι παλιοί μας μαθητές, αυτοί που θα μιλήσουν στους σημερινούς μαθητές μας.

Αντιγράφω από το site της Σχολής :

Συγκεκριμένα, οι ομιλητές θα κληθούν να παρουσιάσουν το αντικείμενό τους σε τμήματα μαθητών της Γ’ Γυμνασίου, της Α΄ και Β΄ Λυκείου. Κάθε τμήμα αποτελείται από περίπου 25 μαθητές, και η διάρκεια κάθε ομιλίας είναι 20–25 λεπτά. Συνήθως, κάθε συμμετέχων/ουσα μιλά σε έως τρεις τάξεις, ώστε να αποφεύγεται η κόπωση. Συνολικά, επομένως, θα χρειαστεί να αφιερώσετε εκείνη την ημέρα περίπου δύο ώρες.

Δεν είναι απαραίτητο να προετοιμάσετε παρουσίαση· ωστόσο, αν το επιθυμείτε, κάθε αίθουσα διαθέτει υπολογιστή, σύνδεση στο διαδίκτυο, ηχεία και προτζέκτορα.

Στηριζόμαστε στο παράδειγμά σας για τους σημερινούς μαθητές μας και θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα αν συμπληρώνατε τη φόρμα συμμετοχής που θα βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο έως τις 14 Νοεμβρίου.

Εδώ είναι ο σύνδεσμος για να δηλώσετε συμμετοχή : ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Σας περιμένουμε με μεγάλη χαρά να σας υποδεχτούμε. Μη ξεχνάτε :

ΠΕΜΠΤΗ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2025 – ΗΜΕΡΑ ΚΑΡΙΕΡΑΣ

Κανονίστε τις υποχρεώσεις σας και ελάτε να σας δούμε και να τα πούμε.

Είναι 2025 και περιμένουμε με ανυπομονησία τους παλιούς μας μαθητές να γυρίσουν στο σχολείο και να μιλήσουν στους μαθητές μας.

Την Κυριακή 9 του Νοέμβρη γίνεται ο 42ος Αυθεντικός Μαραθώνιος. Και φυσικά θα είμαστε εκεί. Εσείς;

Για να γίνω πιο ξεκάθαρος. Κάθε χρόνο, εκεί κάπου κοντά στο σχολείο, στη Μεσογείων, αμέσως μετά την ανισόπεδη, στο ξεκίνημα της κατηφόρας όπως το λένε οι δρομείς, μαζευόμαστε να ενισχύσουμε να χειροκροτήσουμε και να εμψυχώσουμε τους δρομείς.

Ναι αλλά φέτος θα είναι διαφορετικά. Δηλαδή θα είμαστε εκεί αλλά οργανωμένα. Στον “σταθμό ανεφοδιασμού, με νερό αναψυκτικό, και υγειονομικό σταθμό”. Οι εθελοντές θα είναι μαθητές μας και “κατα τα ειοθώτα” θα είμαι και εγώ. Πάνοπλος με τη φωτογραφική μου μηχανή να απαθανατίσω το γεγονός αλλά και όλους εσάς.

Άρα, όσοι τρέχετε, στείλτε μου τον αριθμό συμμετοχής σας για να σας παρακολουθούμε από την εφαρμογή και να φωνάξουμε ακόμα δυνατότερα, όταν περνάτε. Όσοι δεν τρέχετε, φροντίστε να είστε εκεί μαζί μας για να φτιάξουμε μια ωραία κερκίδα και να ενισχύσουμε όλους όσους τρέχουν. Να αναζητήσουμε γνωστούς και φίλους για ένα μπράβο παραπάνω.

Μια ωραία ιδέα, για να σας δούμε και να περάσουμε παρέα το πρωινό του αυθεντικού Μαραθώνιου… (μόνο να μας κάνει καλό καιρό…) Λοιπόν;

Περιμένω τις συμμετοχές σας, είτε με φυσική παρουσία, είτε να μου στείλετε τον αριθμό συμμετοχής (και να μου πείτε αν θέλετε να κοινποιήσω ποιοι θα τρέξετε) για να σας αναζητήσουμε.

Που θα είμαστε; Μα φυσικά στο τριακοστό χιλιόμετρο, αμέσως μετά τον Σταυρό. Κουράγιο μόνο εικοσιδύο και κάτι ψιλά χιλιόμετρα θα μένουν μετά μέχρι τον τερματισμό και είναι κατηφόρα…

ΑΚΥΡΟ ΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ

Μετά από ενημέρωση θα είμαστε στη Λεωφόρο Μαραθώνος 75 μπροστά στο FAST FOOD 24ΩΡΟ :

Είναι πριν την βύθιση στον ανισόπεδο κομβο του Σταυρού περίπου δύο χιλιόμετρα πριν το σχολείο, που είμασταν συνήθως. Οπότε κανονίστε να είστε εκεί.

Είναι 2025 και στηρίζουμε έμπρακτα των Αυθεντικό Μαραθώνιο.

Για τον Χάρη έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Είναι όπως λέμε Technica Artist. Προσπάθησα στην προηγούμενη εγγραφή να δώσω την ερμηνεία του όρου και δείγμα δουλειάς του.

Αφορμή για την εγγραφή αυτή, δίνει η κυκλοφορία ενός παιγνιδιού στα τέλη Αυγούστου που είναι ο Χάρης “πίσω” από την δημιουργία των γραφικών.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Ο Χάρης έχοντας τελειώσει το τμήμα Πληροφορικής και Επικοινωνιών του ΕΚΠΑ ασχολήθηκε πολλά χρόνια (πριν καν ολοκληρώσει τις σπουδές του με το UNITY, ένα πρόγραμμα δημιουργίας (όχι ακριβώς δημιουργία, μάλλον εργαλείο θα έλγα για να δημιουργήσεις) ηλεκτρονικά παιγνίδια. Σαν τριτοετής είχε ένα δίωρα (Τρίτες 3.00-5.00 ) που δίδασκε στους συμφοιτητές του που ήθελαν το πρόγραμμα, μέσα στο ΕΚΠΑ.

Τελειώνοντας το τρίτο έτος πήρε ένα ERASMUS στο Πανεπιστήμιο του ULSTER στην Βόρεια Ιρλανδία…

…πιο βόρεια δεν έχει. Μετά πέφτεις στην Βόρεια Θάλασσα. Όταν το ρώτησα γιατί εκεί από όλα τα άλλα…και η απάντηση τα έλεγε όλα…”Ήταν το μόνο Πανεπιστήμιο που είχε UNITY στο εαρινό του – σχήμα λόγου – πρόγραμμα”. Έτσι καθυστέρησε ένα χρόνο το πτυχίο του και γύρισε κατευχαριστημένος. ‘Ηταν αυτό που ήθελε.

Προχώρησε στον κλάδο του και έδωσε τον Οκτώβρη του 2021, μια χορταστική συνέντευξη του (50 λεπτά) για την δουλειά του (στα Αγγλικά), και την πορεία του, μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ. Και πάμε στην τελευταία δουλειά του…

Εδώ το κεντρικό πρόσωπο είναι ένας βοσκός, που σκοπό έχει να μαζέψει χαμένα ζώα και να τα οδηγήσει μέσα από διάφορους κινδύνους στο νέο τους σπίτι. Θα μου πείτε “απλοϊκό σενάριο”. Πιθανόν θα σας πω, αλλά επειδή είχα εσωτερική ενημέρωση εντυπωσιάστηκα από την δουλειά που έκρυβε από “πίσω”, αυτά που δεν φαίνονται.

Τα χόρτα, η κίνηση, οι σκιές ( το θέμα που έχει απασχολήσει τον Χάρη πολλά χρόνια τώρα ), το περιβάλλον και όλα αυτά, κρύβουν τον Χάρη στο πληκτρολόγιο.

Για να καταλάβετε τι έννοώ με το “φωτισμούς και σκιές” δείτε λίγο αυτό το στιγμιότυπο.

Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς κάνεις εσύ, απλά μου είπε…”φτιάχνω το πρόγραμμα για να κάνουν οι καλλιτέχνες – δημιουργοί του προγράμματος αυτά που θέλουν”. ΟΚ !!!! Δηλαδή; (εκεί εγώ να μάθω..) Τους ρωτάω τι θελουν; ΠΧ περίπατο μέσα σε χορτάρι…

ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να μπορέσουν να “φτιάξουν χορτάρι”. Τι άλλο θέλουν; Χιόνι και συννεφιασμένη μέρα να μην έχει σκιές… ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να βγάλει αυτό που θέλουν…

ή βόλτα στην ομχλη και την χιονοθύελα… Μισό το έχω… Νάτο…

Μπορείτε να δείτε σε βίντεο, έναν πλήρη κύκλο του παιγνιδιού σε όλες τις φάσεις του που κατέγραψε ένας παίκτης και ανέβασε ΕΔΩ όπου μπορείτε να δείτε όλες τις φάσεις και όλα τα περιβάλλοντα που εξελίσσεται το πρόγραμμα.

Και για του λόγου το αληθές, στους τίτλους τέλους, ο Technical Artist…

Στην ιστοσελίδα του ΕΔΩ μπορείτε να δείτε παραδείγματα της δουλειάς του σε αντικείμενα φωτοσκιάσεις, κίνηση.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να περιμένουμε με αγωνια την καινούργια του δουλειά, για να δούμε τι άλλο μπορεί να κάνει…

Είναι 2025, και ο κόσμος αλλάζει, και στα ηλεκτρονικά παιγνίδια είναι ο Χάρης αυτός που κάνει τις αλλαγές.

Και κάπως έτσι έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το είδαμε όλοι, το μάθαμε όλοι. Ο Διονύσης της νιότης μου με την συννεφούλα, δεν είναι μαζί μας. Πόσες φορές – δεν θυμάμαι – τραγούδησα το “μια θάλασσα μικρή” σε ρομαντικές στιγμές ή δεν ταυτίστηκα με τις “Δημοσθένους λέξεις” και ας μην ήξερα τότε την ιστορία του, σε άλλες φάσεις. Σίγουρα το “δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά” ήταν πολλές φορές στα ακούσματά μου και τόσα άλλα. Ποτέ δεν έμαθα τίτλους, απλά από τους στίχους αυτός που μου έμενε αντιστοιχούσε στο τραγούδι και την μελωδία.

Πολλά αφιερώματα, πολύς Σαββόπουλος, πολλές μνήμες, στη τηλεόραση. Όμως ο καθένας μας έχει τον Σαββόπουλο στην καρδιά του, συνδεδεμένο με γεγονότα, συναισθήματα, εμπειρίες. Ανάμεσα στα αφιερώματα ξεχώρισα αυτό :

Εδώ στους συντελεστές ξεχώρισα στην σκηνοθεσία και το μοντάζ, τον Ανδρέα τον Λουκάκο. Για τον Ανδρέα έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Στην αρχισυνταξία βλέπουμε την αδελφή του την Αριάδνη.

Για την Αριάδνη δεν έτυχε μέχρι στιγμής αλλά (αντιγράφω από το Andro του επίσης απόφοιτου μας Κίμωνα Φραγκάκη) έχουμε ένα σύντομο βιογραφικό : Η Αριάδνη Λουκάκου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κοινωνιολογία στη Γαλλία και κινηματογράφο στην Αμερική. Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο θέατρο και σε περιοδικά ως δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ. Της αρέσουν τα ταξίδια, αλλά φοβάται τα αεροπλάνα.

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/zoi/empeiria/to-hmerologio-mias-ksepesmenis-astis/ ] Στον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε δείγμα της δουλειάς της κάτω από τον τίτλο “Το ημερολόγιο μιας ξεπεσμένης αστής”.

(Η φωτογραφία από το Athens Voice και μια συνέντευξη της Αριάδνης πάνω στο personal tour-ing στην Αθήνα. )

Έτσι λοιπόν η Αριάδνη στην αρχισυνταξία και ο Ανδρέας στην σκηνοθεσία και το μοντάζ, ήταν πίσω από το ντοκυμαντέρ “Σαββόπουλος loooong play” που παρουσιάστηκε στον SKAI.

Το ντοκυμαντέρ μπορείτε να το δείτε στην επίσημη σελίδα του ΣΚΑΙ και ο σύνδεσμος είναι ΕΔΩ και παρουσιάστηκε στις 22 του Οκτώβρη. Στον σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε και άλλα αφιερώματα στον Διονύση.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας μέσα από την δουλειά τους φροντίζουν να θυμόμαστε πάντα.

Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.

Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.

Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”

Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.

Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.

Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγινε η Βραδιά του Ερευνητή. Το Σάββατο 27 του μήνα στην μεγάλη πλατεία μπροστά από την κεντρική βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου, συγκεντρώθηκαν από Πανεπιστήμια Ερευνητικά Κέντρα, ερευνητές, που μας παρουσίασαν τις έρευνές τους.

Βρεθήκαμε με δεκαπέντε μαθητές μας οι κ Καραβιώτη και κ Μπουρλής μαζί με εμένα, και αρχίσαμε την περιήγηση. Πολύ σύντομα οι μαθητές μας “ψάχνοντας” εξερεύνησαν την έκθση και βρεθηκαμε στο σημείο συνάντησης πριν την αναχώρηση.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είχε “άπειρο κόσμο”. Μας έλειψε ένας χάρτης μια και είχε πάρα πολλά περίπτερα με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων έρευνας.

Σίγουρα ο χώρος ήταν πολύ καλύτερος από το Πολυτεχνείο στην Στουρνάρη πιο άνετος και με μεγαλύτερη δυνατότητα υποδοχής κόσμου. Είχε ανοικτή πρόσβαση και επίσης πολλούς χώρους για παρκάρισμα, που έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς γονείς να επισκεφτούν τον χώρο.

Σίγουρα δώσαμε ραντεβού για του χρόνου, με ένα χάρτη και ίσωςκαι μια ζακέτα (είχε πολύ δροσιά).

Είμαστε βέβαιοι ότι η επίσκεψη αυτή έδωσε στους μαθητές μας αφορμή για σκέψη και προβληματισμό σχετικά με την έρευνα και τις τάσεις που αναπτύσοονται.

Είναι 2025 και πάντα δίνουμε στους μαθητές μας αφορμές για σκέψη και προβληματισμό .

Σήμερα δεχτήκαμε τους μαθητές μας ξεκινώντας την καινούργια σχολική χρονιά. Το πρωί στην είσοδο ο κ Γενικός Διευθυντής κ Miguel Tesson, υποδέχτηκε τους μαθητές στο σχολείο

Η μέρα ξεκίνησε με τους υπεύθυνος καθηγητές να μιλάνε στα τμήματά τους και να τους ενημερώνουν για τον τρόπο λειτουργίας, της Σχολής, τα σημεία, που πρέπει να γνωρίζουν και τις αλλαγές που υπάρχουν στο Λυκειο από το Γυμνάσιο (στην Α Λυκείου) και τον γενικό προγραμματισμό της χρονιάς.

Ακολούθησε ο Αγιασμός των μαθητών

και στην συνέχεια τους μαθητές καλωσορισε ο κ Γενικός Διευθυντής.

Στη συνέχεια ακολουθήσαμε το πρόγραμμα και ξεκινήσαμε την καινούργια σχολική χρονιά.

Είναι 2025 και μόλις ξεκίνησε η καινούργια σχολική χρονιά.

Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Επιστρέψαμε στο σχολείο. Από χθες βράδυ, ψάξαμε, βρήκαμε την τσάντα, τα κλειδιά, τους μαρκαδόρους, τα απαραίτητα της σχολικής καθημερινότητας μας και ξεκινήσαμε λίγο πιο αργά από ότι συνήθως, μια και σήμερα ξεκινήσαμε κατά τις εννιά το πρωί.

Μαζευτήκαμε στο χολ….

Ο Γενικός Διευθυντής της Ελληνογαλλικής Σχολής “Ευγένιος Ντελακρουά” κ Miguel Tesson, παρουσίασε τα περυσινά αποτελέσματα της Σχολής στο Baccaleaureat, και καλοσώρισε τους νέους συναδέλφους που ήρθαν φέτος στην Σχολή.

Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο κ Αλέξανδρος Βασιλικός Πρόεδρος της Επιτροπής Γονεϊκής Διαχείρισης της Σχολής, που μας καλωσόρισε και είπε δυο λόγια για την Επιτροπή και τον ρόλο της.

Ακολούθως η κ Σαββινίδου παρουσίασε τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων της Σχολής, μας όπου όλοι οι μαθητές μας περάσανε σε πανεπιστημιακές σχολές.

Σχετικα΄με τις Σπουδές στη Γαλλία, σχολιάστηκε ότι 42 μαθητές έκαναν τα ντοσιέ τους για σπουδές στη Γαλλία έγιναν όλοι δεκτοί σε Πανεπιστημιακές Σχολές της επιλογής τους, και τελικά μετά τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών, δώδεκα επέλεξαν να σπουδάσουν στη Γαλλία.

Στη συνέχεια η Οικονομική Διευθύντρια κ Imbaud μίλησε για την ανακαινιση του σχολείου τόσο στην κτιριακή όσο και στην υλικοτεχνική υποδομή.

Αφού ολοκληρώθηκαν οι ομιλίες όλων των μελών της Διευθυντικής ομάδας κάναμε την εναρκτήρια συνεδρίαση και αύριο περιμένουμε τα παιδιά μας για πρώτη μέρα σχολείο…

Ναι…νωρίς νωρίς. Αλλά αυτά αύριο.

Είναι 2025 και μια ακόμα σχολική χρονιά ξεκινάει.

Αυτά είναι τα δύσκολα… Πάντα αυτές οι εγγραφές είναι οι χειρότερές μου, αυτή πολύ περισσότερο.

Ο Νώντας απόφοιτος της Σχολής μας (2023) ξεκίνησε νωρίς για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να πουν κάτι, σε μια τέτοια περίπτωση. Δεν ξέρω αν μπορείς να πεις κάτι και τι είναι αυτό, στους γονείς του και στους κοντινούς του ανθρώπους.

Εμείς θα θυμόμαστε τον Νώντα στους διαδρόμους, στην τάξη στην ταράτσα, στην σχολική του καθημερινότητα, όπως τον γνωρίσαμε. Αεικίνητο, να κάνει πλάκα, να γελάει, να φωνάζει με τους συμμαθητές του.

Πραγματικά δύσκολα πράγματα…

Θα πω θερμά συλλυπητήρια στους γονείς του γιατί απλά δεν ξέρω τι άλλο να πω. Η σκέψη μας είναι μαζί τους αν και δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να βοηθήσει κάπως σε μια τέτοια περίπτωση.

Σταματάω εδώ…

Όσοι επιθυμούν να παρευρεθούν στη κηδεία του Νώντα, θα γίνει την Δευτέρα 18 Αυγούστου στο Α Νεκροταφείο στις 12.00 το μεσημέρι.

Είναι 2025 και η πραγματικότητα, δυστυχώς είναι σκληρή και μας προσγειώνει απότομα.

ΥΓ : Η παραπάνω εγγραφή έγινε μετά από συνεννόηση με την οικογένεια.