Ετικέτα: ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΝΤΕΛΑΚΡΟΥΑ

Για τον Χάρη έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Είναι όπως λέμε Technica Artist. Προσπάθησα στην προηγούμενη εγγραφή να δώσω την ερμηνεία του όρου και δείγμα δουλειάς του.

Αφορμή για την εγγραφή αυτή, δίνει η κυκλοφορία ενός παιγνιδιού στα τέλη Αυγούστου που είναι ο Χάρης “πίσω” από την δημιουργία των γραφικών.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Ο Χάρης έχοντας τελειώσει το τμήμα Πληροφορικής και Επικοινωνιών του ΕΚΠΑ ασχολήθηκε πολλά χρόνια (πριν καν ολοκληρώσει τις σπουδές του με το UNITY, ένα πρόγραμμα δημιουργίας (όχι ακριβώς δημιουργία, μάλλον εργαλείο θα έλγα για να δημιουργήσεις) ηλεκτρονικά παιγνίδια. Σαν τριτοετής είχε ένα δίωρα (Τρίτες 3.00-5.00 ) που δίδασκε στους συμφοιτητές του που ήθελαν το πρόγραμμα, μέσα στο ΕΚΠΑ.

Τελειώνοντας το τρίτο έτος πήρε ένα ERASMUS στο Πανεπιστήμιο του ULSTER στην Βόρεια Ιρλανδία…

…πιο βόρεια δεν έχει. Μετά πέφτεις στην Βόρεια Θάλασσα. Όταν το ρώτησα γιατί εκεί από όλα τα άλλα…και η απάντηση τα έλεγε όλα…”Ήταν το μόνο Πανεπιστήμιο που είχε UNITY στο εαρινό του – σχήμα λόγου – πρόγραμμα”. Έτσι καθυστέρησε ένα χρόνο το πτυχίο του και γύρισε κατευχαριστημένος. ‘Ηταν αυτό που ήθελε.

Προχώρησε στον κλάδο του και έδωσε τον Οκτώβρη του 2021, μια χορταστική συνέντευξη του (50 λεπτά) για την δουλειά του (στα Αγγλικά), και την πορεία του, μπορείτε να την δείτε ΕΔΩ. Και πάμε στην τελευταία δουλειά του…

Εδώ το κεντρικό πρόσωπο είναι ένας βοσκός, που σκοπό έχει να μαζέψει χαμένα ζώα και να τα οδηγήσει μέσα από διάφορους κινδύνους στο νέο τους σπίτι. Θα μου πείτε “απλοϊκό σενάριο”. Πιθανόν θα σας πω, αλλά επειδή είχα εσωτερική ενημέρωση εντυπωσιάστηκα από την δουλειά που έκρυβε από “πίσω”, αυτά που δεν φαίνονται.

Τα χόρτα, η κίνηση, οι σκιές ( το θέμα που έχει απασχολήσει τον Χάρη πολλά χρόνια τώρα ), το περιβάλλον και όλα αυτά, κρύβουν τον Χάρη στο πληκτρολόγιο.

Για να καταλάβετε τι έννοώ με το “φωτισμούς και σκιές” δείτε λίγο αυτό το στιγμιότυπο.

Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς κάνεις εσύ, απλά μου είπε…”φτιάχνω το πρόγραμμα για να κάνουν οι καλλιτέχνες – δημιουργοί του προγράμματος αυτά που θέλουν”. ΟΚ !!!! Δηλαδή; (εκεί εγώ να μάθω..) Τους ρωτάω τι θελουν; ΠΧ περίπατο μέσα σε χορτάρι…

ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να μπορέσουν να “φτιάξουν χορτάρι”. Τι άλλο θέλουν; Χιόνι και συννεφιασμένη μέρα να μην έχει σκιές… ΟΚ ρυθμίζω το πρόγραμμα ώστε να βγάλει αυτό που θέλουν…

ή βόλτα στην ομχλη και την χιονοθύελα… Μισό το έχω… Νάτο…

Μπορείτε να δείτε σε βίντεο, έναν πλήρη κύκλο του παιγνιδιού σε όλες τις φάσεις του που κατέγραψε ένας παίκτης και ανέβασε ΕΔΩ όπου μπορείτε να δείτε όλες τις φάσεις και όλα τα περιβάλλοντα που εξελίσσεται το πρόγραμμα.

Και για του λόγου το αληθές, στους τίτλους τέλους, ο Technical Artist…

Στην ιστοσελίδα του ΕΔΩ μπορείτε να δείτε παραδείγματα της δουλειάς του σε αντικείμενα φωτοσκιάσεις, κίνηση.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να περιμένουμε με αγωνια την καινούργια του δουλειά, για να δούμε τι άλλο μπορεί να κάνει…

Είναι 2025, και ο κόσμος αλλάζει, και στα ηλεκτρονικά παιγνίδια είναι ο Χάρης αυτός που κάνει τις αλλαγές.

Και κάπως έτσι έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το είδαμε όλοι, το μάθαμε όλοι. Ο Διονύσης της νιότης μου με την συννεφούλα, δεν είναι μαζί μας. Πόσες φορές – δεν θυμάμαι – τραγούδησα το “μια θάλασσα μικρή” σε ρομαντικές στιγμές ή δεν ταυτίστηκα με τις “Δημοσθένους λέξεις” και ας μην ήξερα τότε την ιστορία του, σε άλλες φάσεις. Σίγουρα το “δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά” ήταν πολλές φορές στα ακούσματά μου και τόσα άλλα. Ποτέ δεν έμαθα τίτλους, απλά από τους στίχους αυτός που μου έμενε αντιστοιχούσε στο τραγούδι και την μελωδία.

Πολλά αφιερώματα, πολύς Σαββόπουλος, πολλές μνήμες, στη τηλεόραση. Όμως ο καθένας μας έχει τον Σαββόπουλο στην καρδιά του, συνδεδεμένο με γεγονότα, συναισθήματα, εμπειρίες. Ανάμεσα στα αφιερώματα ξεχώρισα αυτό :

Εδώ στους συντελεστές ξεχώρισα στην σκηνοθεσία και το μοντάζ, τον Ανδρέα τον Λουκάκο. Για τον Ανδρέα έχω ξαναγράψει ΕΔΩ. Στην αρχισυνταξία βλέπουμε την αδελφή του την Αριάδνη.

Για την Αριάδνη δεν έτυχε μέχρι στιγμής αλλά (αντιγράφω από το Andro του επίσης απόφοιτου μας Κίμωνα Φραγκάκη) έχουμε ένα σύντομο βιογραφικό : Η Αριάδνη Λουκάκου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κοινωνιολογία στη Γαλλία και κινηματογράφο στην Αμερική. Έχει δουλέψει στην τηλεόραση, στο θέατρο και σε περιοδικά ως δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ. Της αρέσουν τα ταξίδια, αλλά φοβάται τα αεροπλάνα.

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/zoi/empeiria/to-hmerologio-mias-ksepesmenis-astis/ ] Στον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε δείγμα της δουλειάς της κάτω από τον τίτλο “Το ημερολόγιο μιας ξεπεσμένης αστής”.

(Η φωτογραφία από το Athens Voice και μια συνέντευξη της Αριάδνης πάνω στο personal tour-ing στην Αθήνα. )

Έτσι λοιπόν η Αριάδνη στην αρχισυνταξία και ο Ανδρέας στην σκηνοθεσία και το μοντάζ, ήταν πίσω από το ντοκυμαντέρ “Σαββόπουλος loooong play” που παρουσιάστηκε στον SKAI.

Το ντοκυμαντέρ μπορείτε να το δείτε στην επίσημη σελίδα του ΣΚΑΙ και ο σύνδεσμος είναι ΕΔΩ και παρουσιάστηκε στις 22 του Οκτώβρη. Στον σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε και άλλα αφιερώματα στον Διονύση.

Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας μέσα από την δουλειά τους φροντίζουν να θυμόμαστε πάντα.

Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.

Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.

Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”

Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.

Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.

Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγινε η Βραδιά του Ερευνητή. Το Σάββατο 27 του μήνα στην μεγάλη πλατεία μπροστά από την κεντρική βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου, συγκεντρώθηκαν από Πανεπιστήμια Ερευνητικά Κέντρα, ερευνητές, που μας παρουσίασαν τις έρευνές τους.

Βρεθήκαμε με δεκαπέντε μαθητές μας οι κ Καραβιώτη και κ Μπουρλής μαζί με εμένα, και αρχίσαμε την περιήγηση. Πολύ σύντομα οι μαθητές μας “ψάχνοντας” εξερεύνησαν την έκθση και βρεθηκαμε στο σημείο συνάντησης πριν την αναχώρηση.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είχε “άπειρο κόσμο”. Μας έλειψε ένας χάρτης μια και είχε πάρα πολλά περίπτερα με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων έρευνας.

Σίγουρα ο χώρος ήταν πολύ καλύτερος από το Πολυτεχνείο στην Στουρνάρη πιο άνετος και με μεγαλύτερη δυνατότητα υποδοχής κόσμου. Είχε ανοικτή πρόσβαση και επίσης πολλούς χώρους για παρκάρισμα, που έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς γονείς να επισκεφτούν τον χώρο.

Σίγουρα δώσαμε ραντεβού για του χρόνου, με ένα χάρτη και ίσωςκαι μια ζακέτα (είχε πολύ δροσιά).

Είμαστε βέβαιοι ότι η επίσκεψη αυτή έδωσε στους μαθητές μας αφορμή για σκέψη και προβληματισμό σχετικά με την έρευνα και τις τάσεις που αναπτύσοονται.

Είναι 2025 και πάντα δίνουμε στους μαθητές μας αφορμές για σκέψη και προβληματισμό .

Σήμερα δεχτήκαμε τους μαθητές μας ξεκινώντας την καινούργια σχολική χρονιά. Το πρωί στην είσοδο ο κ Γενικός Διευθυντής κ Miguel Tesson, υποδέχτηκε τους μαθητές στο σχολείο

Η μέρα ξεκίνησε με τους υπεύθυνος καθηγητές να μιλάνε στα τμήματά τους και να τους ενημερώνουν για τον τρόπο λειτουργίας, της Σχολής, τα σημεία, που πρέπει να γνωρίζουν και τις αλλαγές που υπάρχουν στο Λυκειο από το Γυμνάσιο (στην Α Λυκείου) και τον γενικό προγραμματισμό της χρονιάς.

Ακολούθησε ο Αγιασμός των μαθητών

και στην συνέχεια τους μαθητές καλωσορισε ο κ Γενικός Διευθυντής.

Στη συνέχεια ακολουθήσαμε το πρόγραμμα και ξεκινήσαμε την καινούργια σχολική χρονιά.

Είναι 2025 και μόλις ξεκίνησε η καινούργια σχολική χρονιά.

Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Επιστρέψαμε στο σχολείο. Από χθες βράδυ, ψάξαμε, βρήκαμε την τσάντα, τα κλειδιά, τους μαρκαδόρους, τα απαραίτητα της σχολικής καθημερινότητας μας και ξεκινήσαμε λίγο πιο αργά από ότι συνήθως, μια και σήμερα ξεκινήσαμε κατά τις εννιά το πρωί.

Μαζευτήκαμε στο χολ….

Ο Γενικός Διευθυντής της Ελληνογαλλικής Σχολής “Ευγένιος Ντελακρουά” κ Miguel Tesson, παρουσίασε τα περυσινά αποτελέσματα της Σχολής στο Baccaleaureat, και καλοσώρισε τους νέους συναδέλφους που ήρθαν φέτος στην Σχολή.

Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο κ Αλέξανδρος Βασιλικός Πρόεδρος της Επιτροπής Γονεϊκής Διαχείρισης της Σχολής, που μας καλωσόρισε και είπε δυο λόγια για την Επιτροπή και τον ρόλο της.

Ακολούθως η κ Σαββινίδου παρουσίασε τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων της Σχολής, μας όπου όλοι οι μαθητές μας περάσανε σε πανεπιστημιακές σχολές.

Σχετικα΄με τις Σπουδές στη Γαλλία, σχολιάστηκε ότι 42 μαθητές έκαναν τα ντοσιέ τους για σπουδές στη Γαλλία έγιναν όλοι δεκτοί σε Πανεπιστημιακές Σχολές της επιλογής τους, και τελικά μετά τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών, δώδεκα επέλεξαν να σπουδάσουν στη Γαλλία.

Στη συνέχεια η Οικονομική Διευθύντρια κ Imbaud μίλησε για την ανακαινιση του σχολείου τόσο στην κτιριακή όσο και στην υλικοτεχνική υποδομή.

Αφού ολοκληρώθηκαν οι ομιλίες όλων των μελών της Διευθυντικής ομάδας κάναμε την εναρκτήρια συνεδρίαση και αύριο περιμένουμε τα παιδιά μας για πρώτη μέρα σχολείο…

Ναι…νωρίς νωρίς. Αλλά αυτά αύριο.

Είναι 2025 και μια ακόμα σχολική χρονιά ξεκινάει.

Αυτά είναι τα δύσκολα… Πάντα αυτές οι εγγραφές είναι οι χειρότερές μου, αυτή πολύ περισσότερο.

Ο Νώντας απόφοιτος της Σχολής μας (2023) ξεκίνησε νωρίς για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να πουν κάτι, σε μια τέτοια περίπτωση. Δεν ξέρω αν μπορείς να πεις κάτι και τι είναι αυτό, στους γονείς του και στους κοντινούς του ανθρώπους.

Εμείς θα θυμόμαστε τον Νώντα στους διαδρόμους, στην τάξη στην ταράτσα, στην σχολική του καθημερινότητα, όπως τον γνωρίσαμε. Αεικίνητο, να κάνει πλάκα, να γελάει, να φωνάζει με τους συμμαθητές του.

Πραγματικά δύσκολα πράγματα…

Θα πω θερμά συλλυπητήρια στους γονείς του γιατί απλά δεν ξέρω τι άλλο να πω. Η σκέψη μας είναι μαζί τους αν και δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να βοηθήσει κάπως σε μια τέτοια περίπτωση.

Σταματάω εδώ…

Όσοι επιθυμούν να παρευρεθούν στη κηδεία του Νώντα, θα γίνει την Δευτέρα 18 Αυγούστου στο Α Νεκροταφείο στις 12.00 το μεσημέρι.

Είναι 2025 και η πραγματικότητα, δυστυχώς είναι σκληρή και μας προσγειώνει απότομα.

ΥΓ : Η παραπάνω εγγραφή έγινε μετά από συνεννόηση με την οικογένεια.

Το σχολείο έκλεισε…δηλαδή δεν έκλεισε, απλά δεν έχει μαθητές. Έχει εκείνη την περίεργη εικόνα του κορωνοϊού με τους αδειους διαδρόμους, την εκκωφαντική ησυχία, την έλλειψη κίνησης… αυτή την εξωπραγματική εικόνα.

Όλο τον Ιούλιο το σχολείο ανακαινίζεται. Μπορεί και να μην το αναγνωρίσουμε όταν το δούμε…λέμε τώρα. Ένα σχολείο που όταν χτίστηκε (το 1981 άνοιξε τις πόρτες του στους μαθητές), ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Με βιοκλιματικό προσανατολισμό, συστήματα φυσικού αερισμού και ανακύκλωσης του αέρα, με κλιμακοστάσια φαρδιά αλλά μελετημένα έτσι ώστε να λειτουργούν “σαν καμινάδες” μεταφέροντας σε όλους τους ορόφους φρέσκο αέρα. (Τα σκαλιά δεν είναι κλειστά, και αν ανοίξουν οι πόρτες της ταράτσας, δημιουργείται φυσική ροή φρέσκου αέρα σε όλους τους ορόφους, από την είσοδο αλλά και όπου υπάρχει άνοιγμα σε κάτω οροφους). Κανάλι φυσικού αερισμού σε κάθε αίθουσα και ανοίγματα πίσω από τα σώματα του καλοριφέρ για συνεχή εισαγωγή φρέσκου αέρα. Πολλές καινοτομίες αλλά “πενηνταρίζει” πια και θέλει την φροντίδα του.

Φυσικά δεν είναι μόνο το κτιριακό, αλλά και οι υποδομές που θα αλλάξουν/βελτιωθούν. Νέοι διαδραστικοί πίνακες, αντικαστάσταση υπολογιστών, θρανίων, καρεκλών… Ότι χρειάζεται δηλαδή για ένα καινούργιο ξεκίνημα τον Σεπτέμβρη.

Και εμείς περνάμε σε καλοκαιρινή διάθεση…

…και πιάνουμε τα νησιά…

…να κάνουμε κανένα μπανάκι…

…να δούμε καμία ανατολή… (ναι ανατολή είναι)

…ή απλά να αράξουμε…

Όλο το καλοκαίρι με όλες τις αποχρώσεις του μπλέ σε μια φωτό…

(Εντάξει είναι λίγο στραβός ο γυαλός αλλά δεν πειράζει… 😉 )

Αλλά έχουμε και το νου μας… Το Υπουργείο ήδη έδωσε νέο βιβλίο Χημείας για του χρόνου (μην αγχώνεστε απλά κόλλησε τα δύο τεύχη), μας έδωσε την ύλη για του χρόνου, (Ελέγξτε για τυχόν αλλαγές), και σε κάποια φάση όλο και κάτι καινούργιο θα σταλεί.

Αν προκύψει κάτι καινούργιο θα ενημερώσω σχετικά. Προς το παρόν προετοιμαζόμαστε για την επόμενη χρονιά.

Είνια 2025 και είμαστε σε φάση ανασυγκρότησης για την επόμενη σχολική χρονιά.

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πήραμε τις βαθμολογίες μας. Ο Βαγγέλης Σαλβάνος και η Κλαίρη Σιάκκα, μαθηματικοί της Σχολής μας, έκαναν τα ραβδογράμματα που θα δείτε. Οι κόκκινες στήλες αντιστοιχούν στη Σχολή μας, ενώ η γαλάζια είναι το Πανελλαδικό αντίστοιχο. Νομίζω ότι η σύγκριση είναι προφανής.

Ας δούμε τα ραβδογράμματα ανά κατεύθυνση:

Για μια ακόμα χρονιά, το ποσοστά της Σχολής μας είναι σημαντικά μεγαλύτερα των αντίστοιχων Πανελλαδικών, δείγμα της προσήλωσής μας στην σωστή και μεθοδική δουλειά, που στόχο έχει να φέρει τους μαθητές μας “πιο κοντά στα όνειρά τους”.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συναδέλφους, μια και τέτοια αποτελέσματα δεν είναι απλά αποτελέσματα της Γ Λυκείου αλλά μιας συνολικής πορείας, και φυσικά σε όλους τους μαθητές μας, που θα μπορέσουν από τον Σεπτέμβρη που έρχεται να συνεχισουν όπως αυτό θέλουν τις σπουδές τους.

Είναι 2025 και για μια ακόμα χρονιά “ξεφύγαμε πολύ μπροστά” από τα Πανελλαδικά αποτελέσματα.

Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.

Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…

όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…

(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).

Και πήγαμε στις θέσεις μας…

…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.

Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…

…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.

Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.

Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.

Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :

Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.

Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.

Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε

Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂

Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.

Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.