Η Χαρά Μαραντίδου, απόφοιτος της Σχολής μας, αρχιτέκτων και όχι μόνο, συμμετείχε ενεργά στο πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και της ΑΜΚΕ “Με άλλα μάτια” που σκοπό έχει να δώσει πρόσβαση στο μουσείο σε άτομα με προβλήματα όρασης. Το θέμα δεν είναι μόνο η πρόσβαση στο χώρο αλλά και η πρόσβαση στα εκθέματα και στις πληροφορίες που τα συνοδεύουν.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρουσίαση αυτού του προγράμματος στο βίντεο που ακολουθεί :
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας βοηθούν ο κόσμος μας να γίνει καλύτερος για όλους.
Η Σοφία Μαυραγάνη, απόφοιτος της Σχολής μας, χορογράφος, παρουσιάζει την καινούργια της παράσταση : A-Live
Αντιγράφω από την συνέντευξή της στο NEWS 24/7
Επιθυμείς ακατόρθωτα πράγματα” λέει η Ισμήνη στην Αντιγόνη στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή. Η Αντιγόνη ως διαπολιτισμικό ερώτημα για το δίκαιο και την ενσώματη αντίσταση είναι η αφορμή για τη δημιουργία του έργου. Πώς επανερχόμαστε στην Αντιγόνη όταν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για αυτή κι ενδεχομένως χωρίς αυτή;
Το “A Live” της Σοφίας Μαυραγάνη – που θα παρουσιαστεί για 4 μόνο βραδιές σε 4 διαφορετικούς χώρους: ένα παραδοσιακό καφενείο, ένα στούντιο νυχιών, ένα ανοιχτό υδραγωγείο και ένα αμφιθέατρο- τροφοδοτείται από πεδία θεωρίας, πράξης, κειμενικότητας, ήχου και σωματικότητας και κινείται στα όρια της συναυλίας, της διάλεξης και της παράστασης χορού.
Είναι μια νέα προσέγγιση στο χορό. Συνεχίζω την αντιγραφή αποσπασμάτων :
“Η έμπνευση για τη δημιουργία του “A Live” είναι οι ιδέες και τα ερωτήματα που θέτουν οι: Αθηνά Αθανασίου, Αν Κάρσον, Φρεντ Μότεν, Τζούντιθ Μπάτλερ, Τζίνα Πολίτη, και Έλενα Τζελέπη, με αφορμή την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Από το εύρος των αναζητήσεων που συνδέονται με την Αντιγόνη ειδικά, αλλά και τα αρχαία κείμενα γενικά έχουμε εστιάσει στα ερωτήματα που αφορούν στην έννοια του δικαίου, του κανόνα, του νόμου, της αντίστασης, της αμφισβήτησης και της δυνατότητας για αλλαγή. Παράλληλα με τη θεματική του έργου, η πρόκληση σε καλλιτεχνικό επίπεδο είναι η αναζήτηση του τρόπου που ο ακαδημαϊκός λόγος διεισδύει σε μια παράσταση χορού. Πώς χορογραφούνται οι λέξεις; Ποιος είναι ο ήχος και η σωματικότητά τους; Μια παράδοξη, παράξενη εξίσωση στα όρια του ακατόρθωτου. Στο νέο συλλογικό και ζωντανό κείμενο που δημιουργείται πρωταγωνιστούν οι ιδέες. Δεν ακούμε ποτέ κανένα γνωστό όνομα κάποιας γνωστής ή άγνωστης τραγωδίας, αλλά πολλές σκέψεις και προβληματισμούς σχετικά με την Α. Είναι δηλαδή μια παράσταση, διάλεξη, συναυλία για την Α, με την Α. Η Α ζωντανά. Η Α λάιβ. Α Live. Alive” αναφέρει στο NEWS 24/7 η Σοφία Μαυραγάνη.
Μια καλή ιδέα για μια άλλη προσέγγιση στο χορό. Όλη η συνέντευξη μαζί με χρήσιμες πληροφορίες για να παρακολουθησετε την εκδήλωση μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Είναι 2022 και οι μαθητές μας ανοίγουν δικούς τους δρόμους στην τέχνη.
Με αφορμή την παράσταση που δόθηκε τον Μάιο και είχε σαν θέμα την Μαρίκα Νίνου ο Γιάννος Περλέγκας δίνει μια συνέντευξη στις “Κασσέτες” του Μελωδία.
Στην παράσταση συμμετείχε η ομάδα των Ραστ Χιτζατζ αλλά και η Πίνα Κούλογλου (ή Μαρία Κούλογλου όπως την λέγαμε στο σχολείο) σαν βοηθός σκηνοθέτη.
Να δούμε δυο λόγια για την παράσταση όπως εμφανιζόταν στην παρουσίαση :
Η αρμένικης καταγωγής Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε εκατό χρόνια πριν, το 1922, πάνω σε ένα καράβι με το οποίο φυγαδεύτηκαν πρόσφυγες από την καιόμενη Σμύρνη. Πέθανε μόλις το 1957. Μετά τον Εμφύλιο, σε μια Ελλάδα που αναζητούσε ταυτότητα αλλά και εκτόνωση, η Μαρίκα Νίνου υπήρξε μια από τις λίγες γυναίκες που διεκδίκησαν και κατέκτησαν τη θέση τους στο ανδροκρατούμενο ρεμπέτικο πάλκο. Μέσα στα επτά χρόνια της καριέρας της ως λαϊκής τραγουδίστριας, η Νίνου πρόλαβε όχι μόνο να συνεργαστεί με σπουδαίους συνθέτες και να πει αξέχαστα τραγούδια -από τα «Καβουράκια» και την «Ταμπακιέρα» μέχρι το «Τί σήμερα τί αύριο τί τώρα» – αλλά και να δημιουργήσει έναν ολόκληρο μύθο γύρω από την ερμηνευτική ικανότητα και τη μνημειώδη σκηνική της παρουσία, που ήταν πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού της εποχής. Όμως και η συνεργασία της με τον Βασίλη Τσιτσάνη μυθοποιήθηκε όσο καμμιά άλλη, συμβάλλοντας στη γέννηση ενός πρώιμου “star system” που χτίστηκε σιγά-σιγά μέσα από τις ρεκλάμες, τις ειδήσεις και τις φήμες στις «κοσμικές» στήλες των εφημερίδων, τις μαρκίζες έξω από τις κοσμικές ταβέρνες. Η ελληνική κοινωνία άλλαζε και μαζί άλλαζαν και οι κανόνες του παιχνιδιού στο πάλκο, στη δισκογραφία, στο ίδιο το λαϊκό τραγούδι.
Είναι ωραίο να βλέπεις ότι οι παλιοί σου μαθητές εξακολουθούνε να βρίσκονται και να συνεργάζονται δίνοντας όμορφα αποτελέσματα, τιμώντας μορφές της τέχνης που άφησαν το ανεξίτηλο ίχνος τους. Εμείς για μια ακόμα φορά θα κάνουμε διακριτικά στο πλάι, καμαρώνοντας και περιμένοντας την επόμενη κίνησή τους.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας τιμούν τους ανθρώπους της τέχνης.
Οι Μπάμπης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας και Στράτος Γκρίντζαλης, απόφοιτοι της Σχολής μας αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια, τους Ραστ Χιτζάζ. Από τα σχολικά τους χρόνια, αγάπησαν το ρεμπέτικο. Όπως μας λένε από μια παλιότερη συνέντευξη στο “MEGA STORIES”.
Τα μέλη του συγκροτήματος “Ραστ Χιτζάζ” μίλησαν στην εκπομπή MEGA STORIES για την αγάπη τους για τα ρεμπέτικα και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι αυτό το είδος της μουσικής.
«Παίζουμε ρεμπέτικο από το 1996. Αγαπάμε ένα είδος μουσικής και ταυτοχρόνως προσπαθούμε να το ξαναζούμε κάθε φορά με κάποιον τρόπο κάθε φορά από την αρχή με τις συναντήσεις μας» σημείωσε ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός του συγκροτήματος «Ραστ Χιτζάζ» Γιάννος Περλέγκας.
«Τα παιδιά πολύ πρόσφατα με συμπεριέλαβαν στην ομάδα τους, εδώ και 1,5 χρόνο και είμαι πανευτυχής. Από τότε που μπήκα και πρακτικά σε αυτό και μαθαίνω καινούρια τραγούδια, βλέπω ότι υπάρχει πολύ βαθιά τρυφερότητα μέσα σ’ αυτό τον πόνο και τόση ευαισθησία που είναι σαν να φάρμακο, ακόμα και αν λέγονται τα πιο σκληρά πράγματα» πρόσθεσε η Ηρώ Μπέζου, ηθοποιός και τραγουδίστρια των «Ραστ Χιτζάζ».
«Εγώ δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ήταν αυτό που με έκανε –ας πούμε- να μπλέξω. Το σίγουρο είναι ότι τώρα έχει γίνει τρόπος ζωής και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ούτε χωρίς να ακούω ρεμπέτικα, ούτε χωρίς να παίζω ρεμπέτικα, πόσο μάλλον με τους φίλους μου» συμπλήρωσε ο μουσικολόγος και μουσικός των «Ραστ Χιτζάζ», Μπάμπης Παπαδημητρίου.
«Έχει αυτή την εκκλησιαστική λειτουργία το συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Θέλει ένα κόπο, είτε χορέψεις, είτε κάτσεις να ακούσεις, να μην εκτονώνεις συνέχεια κάτι για προσωπικό σου λογαριασμό, να μπεις σε μια πιο κοινοτική λειτουργία του πως παίζεται η μουσική» τόνισε ο Γιάννος Περλέγκας για το στοιχείο που κάνει το συγκριμένο είδος ξεχωριστό, συμπληρώνοντας πως «η εικόνα του πάλκου, μιας ταπεινής σχέσης με το τραγούδι, όπου και οι συνθέτες και οι τραγουδιστές ήταν μαζί καθισμένοι, είχε μια άλλη ιεροτελεστία σε σχέση με το τραγούδι».
Ο Στράτος αριστερά και ο Στέφανος δεξιά, τα δύο μπουζούκια.
«Νομίζω ότι με έναν τρόπο συνδεόμαστε και με αυτό, μια πιο τελετουργική λειτουργία του τραγουδιού, παρά μια χρήση του τραγουδιού για να φανεί κάποιος» κατέληξε ο μουσικός των «Ραστ Χιτζάζ».
Μπορείτε να δείτε αναλυτικά την συνέντευξή τους στην εκπομπή “Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα” στον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΔΩ.
Την συνέντευξη τους στο MEGA STORIES μπορείτε να τη ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ.
Εδώ που τα λέμε όμως τίποτα δεν αξίζει σαν τα ΜΠΡΙΖΟΛΑΚΙΑ…
…από κάθε άποψη αξίζει. Και φυσικά άμα πάτε θα δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας τραγουδάνε ρεμπέτικα, όπως μόνο αυτοί ξέρουν.
Η Λόλα και ο Παναγιώτης είναι απόφοιτοι της Σχολής μας. Η αγάπη τους για την μουσική φάνηκε από νωρίς με αποτέλεσμα να αποτελούν σταθερές συμμετοχές στις εκδηλώσεις της Σχολής που είχαν μουσική. Και να τώρα που βρίσκονται μαζί στην μουσική σκηνή.
Αντιγράφω ένα σύντομο βιογραφικό για την Λόλα :
Η Λόλα Γιαννοπούλου γεννήθηκε στο Βέλγιο στις 17 Νοεμβρίου του 1985, όπου και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Είναι τραγουδίστρια, πιανίστα, συνθέτρια και καθηγήτρια φωνητικής. Έχει σπουδάσει Jazz πιάνο, ενορχήστρωση, σύνθεση και φωνητική στο κολέγιο Ecole Alta στο Παρίσι, όπου και παρακολούθησε σεμινάρια διδασκαλίας φωνητικής και τραγουδιού. Επίσης σπούδασε μουσική κινηματογράφου και σύνθεση / ενορχήστρωση soundtrack arragement στο Πανεπιστήμιο Paris 8 στο Saint Denis της Γαλλίας. Έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως τον Χάρρυ Κλυνν, τον Μανώλη Μητσιά, τον Δημήτρη Καρρά, τον Σπύρο Γραμμένο, την Αρετή Κετιμέ κ.ά.
Ο Γιώτης Παρασκευαΐδης κιθαρίστας και συνθέτης ακολουθεί την δική του πορεία με μεγάλη συμμετοχή σε πολλές μουσικές δουλειές.
Σε μια λίγο παλιότερη δουλειά της Λόλας βρήκα την δουλειά και των δυο και σας την παρουσιάζω.
Μελετώντας τους συντελεστές βλέπουμε την συμμετοχή του Γιώτη:
Με μεγάλη μας χαρά τους βλέπουμε να προχωράνε και αφήνουμε την μουσική τους να μας ταξιδεύει.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας συνεργ΄΄αζονται και κάνουν μέσα από τα τραγούδια τους ομορφότερο τον κόσμο μας.
Ο Ν΄΄ικος Μερτζάνος, απόφοιτος της σχολής μας, τραγουδοποιός και ερμηνευτής δίνει μια χορταστική συνέντευξη στο Magic Me από όπου και η φωτογραφία.
Αντιγράφω από την συνέντευξη ένα απόσπασμα :
Ο Νίκος Μερτζάνος θεωρείται και είναι ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς και ερμηνευτές της γενιάς του. Είναι ένας άνθρωπος με ήθος, πηγαίο ταλέντο και στη ψυχή… παιδί. Ένα παιδί που θέλει να βλέπει το Φως, να παίζει με τα χρώματα και τις νότες και να παράγει νέους τόπους έμπνευσης για όλες και όλους εμάς με αυτό που ξέρει να κάνει τόσο καλά: Να δημιουργεί, να γράφει, να τραγουδά!
Μπορείτε να ακούσετε τον Νίκο να τραγουδά εδώ :
ή να τον αναζητήσετε στο διαδίκτυο όπου υπάρχουν πολλά τραγούδια του.
Η Εύα Κοτανίδη, μετά την μεγάλη επιτυχία που είχε τον Δεκέμβρη η παράσταση : Δαλιδά. Τραγουδώντας μέχρι το τέλος” επανέρχεται με την παράσταση στα τέλη του Μάρτη.
Μπορείτε να δείτε τα στοιχεία των νέων παραστάσεων ΕΔΩ. Οι παραστάσεις είναι από Δευτέρα 28 Μαρτίου μέχρι και τις 31 Μαρτίου.
Μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη της Εύας που αφορά τις παραστάσεις ου Δεκέμβρη μεν αλλά δεν έχει κάποια διαφορά.
Αντιγράφω ένα απόσπασμα :
«Κινήθηκε σε όλη της τη ζωή από το φως στο σκοτάδι και έζησε μέσα στις τραγικές αντιφάσεις της. Ερμήνευε τραγούδια που οι στίχοι τους ήταν κυριολεκτικά ρόλοι. Και μπορεί η φήμη και η δόξα να έπεφταν στα πόδια της, χαρίζοντάς της όλα όσα επιθυμούν οι κοινοί θνητοί, παρ’ όλα αυτά ένα μαύρο φεγγάρι σκίαζε το είναι της, βυθίζοντάς την σε απανωτές καταθλίψεις». Η Εύα Κοτανίδη διάβασε και μελέτησε εξοντωτικά τη ζωή της Dalida. Εφημερίδες, περιοδικά, συνεντεύξεις, ντοκιμαντέρ και φυσικά απανωτές ακροάσεις. Στην παράσταση η μεταμόρφωσή της σε Yolanda Christina Gigliotti (κατά κόσμο Dalida) θα συμβεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε το κοινό μέσω των τραγουδιών και των προσωπικών εξομολογήσεων να μυηθεί σε έναν απολογισμό ζωής και καριέρας, προκειμένου να αποκατασταθεί όλη η αλήθεια. Η Dalida μας ξανασυστήνεται και η Κοτανίδη ξεδιπλώνει τη διττή της φύση που την ταλαιπώρησε, την απογείωσε καλλιτεχνικά αλλά και την εξουθένωσε.
Η Χαρά Μαραντίδου είναι αρχιτέκτων εικαστικός και όχι μόνο… Κάποια στιγμή την ρώτησα : τελικά τι είσαι και η απάντηση ήταν ότι κάποια στιγμή την είχε ρωτήσει και ο γιός της και εκεί πραγματικά δυσκολεύτηκε να περιγράψει όλα όσα κάνει.
Προσωπικά έχω χάσει τη μπάλα προσπαθώντας να παρακολουθήσω όλα όσα έχει κάνει. Έξω από την συμμετοχή της σε κάποια κτίσματα, όπως το κυκλικό φαρμακείο, την έχω δει να είναι εικονογράφος σε βιβλία, να γράφει βιβλία, να σχεδιάζει τα προγράμματα του φεστιβάλ Αθηνών, να φτιάχνει τις “μουσειοβαλίτσες” ή κάπως έτσι… Δεν μπορώ να τα θυμηθώ όλα.
Αντιγράφω από τις “εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ” ένα σύντομο βιογραφικό.
Η Χαρά Μαραντίδου γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ της Αθήνας (2000). Το 2003 συνέχισε τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα αποφοιτώντας το 2007. Συμμετέχει σε εκθέσεις με εγκαταστάσεις και καλλιτεχνικά βιβλία. Από το 2001 είναι βασικό μέλος της KLAB architecture αναλαμβάνοντας την εικαστική επιμέλεια των αρχιτεκτονικών έργων και συνεχίζοντας την έρευνά της για την ανάδειξη διαύλων επικοινωνίας μεταξύ αρχιτεκτονικής και τέχνης. Από το 2010 ασχολείται κυρίως με τη δημιουργία βιβλίων, το σχεδιασμό χρηστικών αντικειμένων και τις δημιουργικές δράσεις για μικρά παιδιά.
Παρακολουθώντας όμως το βίντεο που υπάρχει στον σύνδεσμο που ακολουθεί,
θα μπορέσετε να να καταλάβετε καλύτερα τι κάνει η Χαρά. Αν βγάλετε κάποιο συμπέρασμα, ευχαρίστως να το μάθω και εγώ.
Αυτό που σίγουρα μπορώ να πω είναι ότι η Χαρά είναι η προσωποποίηση της της δημιουργίας. Κάθε μέρα που περνάει κάτι καινούργιο θα “βγάλει”. Έτσι μετά από τις δηλώσεις της, περιμένουμε κάπου κατά το καλοκαίρι, το δικό της βιβλίο και τότε θα τα ξαναπούμε. Αν θέλετε να δείτε τα βιβλία στα οποία έχει κάνει την εικονογράφηση η Χαρά αλλά και το βιβλίο που έχει γράψει, μπορείτε να τα βρείτε εδώ.
H Θεοδώρα και η Μαργαρίτα, απόφοιτες της Σχολής μας έχοντας την καλλιτεχνική φλέβα, άνοιξαν τους δικούς τους δρόμους στον χώρο της τέχνης.
Η Μαργαρίτα μέσα από την μουσική της.
Η Θεοδώρα μέσα από την σκηνοθεσία.
Δύο διαφορετικοί δρόμοι μέσα στην τέχνη που όμως συναντήθηκαν και έδωσαν μοναδικά αποτελέσματα. Όπως το βίντεο που ακολουθεί.
Είχα την μεγάλη χαρά να ζήσω αυτή την συνεργασία σε μια συναυλία που έδωσε η Μαργαρίτα στον Αγγλικανικό Ναό του Αγίου Παύλου στη Φιλελλήνων, όπου είδα και πολλούς άλλους απόφοιτους της Σχολής μας.
Η μουσική και οι στίχοι στο βίντεο είναι της Μαργαρίτας, για το βίντεο σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία από την Θεοδώρα, επεξεργασία από την Θεοδώρα και την Julia Pamies που έκανε και τις λήψεις. Ένας μεγάλος αριθμός συνεργατών συμμετείχε στην πραγματοποίηση του βίντεο και τα ονόματά τους μπορείτε να τα βρείτε στον σύνδεσμο του βίντεο.
Όμως δεν τελειώσαμε… Έτσι η Μαργαρίτα ήδη ετοιμάζει τον δεύτερο δίσκο της και βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην Αμερική (Νέα Υόρκη) και την Ευρώπη (Ελβετία). Η Θεοδώρα είναι στην άλλη άκρη της Γης (κυριολεκτικά όμως και μια και η Γη δεν έχει άκρες, διαμετρικά αντίθετα… 🙂 ) στη Σιγκαπούρη, όπου ετοιμάζει και θα παρουσιάσει τον Σεπτέμβριο τη Μήδεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα. Είναι σίγουρο ότι όταν και οι δύο είναι έτοιμες, σίγουρα θα δούμε κάτι καινούργια και από τις δυο τους. Οπότε… περιμένουμε.
Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας συνεργάζονται και δημιουργούν.
Μια συνεργασία που κρατάει χρόνια τώρα του Μπάμπη Παπαδημητρίου και του Γιάννου Περλέγκα, μέσα από την μουσική και το θέατρο, δ΄΄ινει καρπούς με την παράσταση “Μαρίκα Νίνου : Σαν άστρο”.
