Blog

Ο Βασίλης Παπαγεωργίου απόφοιτος της Σχολής μας, είναι εικαστικός και εκθέτη τη δουλειά του στη Galery CALIRRHOE.

Αντιγράφω ένα σύντομο βιογραφικό του Βασίλη :

Ο Βασίλης Παπαγεωργίου (γεν. 1991) είναι εικαστικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2014) και το μεταπτυχιακό του στις Καλές Τέχνες στο St. Luca School of Arts στις Βρυξέλλες (2016). Το 2018 έλαβε μέρος στο 1ο Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος της ARTWORKS. Το 2016 υπήρξε φιλοξενούμενος καλλιτέχνης στo Rupert Residency στο Βίλνιους της Λιθουανίας και το 2015 στο Camden Arts Centre στο Λονδίνο. Μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει την δουλειά του σε επτά ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, στο Μιλάνο, στις Βρυξέλλες και στην Αμβέρσα, ενώ έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων: ”The Same River Twice: Contemporary Art in Athens”, σε επιμέλεια της Margot Norton και της Natalie Bell, σε διοργάνωση του New Museum και του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα (2019), ”Flashing and Flashing” σε επιμέλεια Il Colorificio στο ΜΑΧΧΙ Μuseum στη Ρώμη (2019), «Αστερισμoί στο χώμα», σε επιμέλεια Ειρήνης Καλλιγά και Φάνη Καφαντάρη, σε διοργάνωση του Οργανισμού ΝΕΟΝ στην Αρχαιολογική Συλλογή Κουφονησίου (2018), ”Abracadabra”, σε επιμέλεια Lucrezia Calabro Visconti στη Διεθνή Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Μόσχας (2018). Είναι συνιδρυτής του ‘’Enterprise Projects’’, έναν ανεξάρτητο χώρο τέχνης που λειτουργεί από τον Σεπτέμβριο 2015 στην Αθήνα.

Λεπτομέρειες για την έκθεσή του μπορείτε να διαβάσετε εδώ. και φυσικά όταν πάτε στην έκθεση που είναι μέχρι τι; 11 Ιουλίου, να του δώσετε χαιρετίσματα.

Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας εκφράζονται μέσα από την τέχνη τους.

Ο Ανδρέας Λουκάκος, απόφοιτος της Σχολής μας είναι σκηνοθέτης.

Έχει παρουσιάσει πολλές δουλειές και η τελευταία του είναι “Το Δίκτυο” στην ΕΡΤ. Με αφορμή αυτή του την δουλειά, έχει δώσει μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο PROVOCATEUR από όπου αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό κομμάτι που χαρακτηρίζει και την ανήσυχη φύση του Ανδρέα.

Και τέλος, γιατί έγινες σκηνοθέτης;

Γιατί αν δεν έβρισκα να κάνω κάτι που μου αρέσει πολύ δεν θα ηρεμούσα. Ξεκίνησα να σπουδάζω αρχιτεκτονική στην Αγγλία όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά και ζοριζόμουν πολύ. Κάποια στιγμή γράφτηκα σε ένα μάθημα φωτογραφίας και πρώτη φορά ένιωσα κάτι να με τραβάει τόσο πολύ. Και μετά από μερικές άγρυπνες νύχτες κατέληξα στο ότι θέλω να ασχοληθώ με την εικόνα, περισσότερο όμως με την κινούμενη απ΄ότι με τη στατική. Και σαφώς μέσα από αυτήν, με τον άνθρωπο και όλα αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που αγάπησα και ασχολήθηκα με το ντοκιμαντέρ. Και πράγματι, η δουλειά αυτή με πήγε σε τρομερά μέρη και μου γνώρισε απίστευτους ανθρώπους. Από το ψυχιατρείο της Λέρου, στις φαβέλες της Βενεζουέλας και από τις φυλακές της Ζυρίχης σε ένα ταξίδι δέκα ημερών με ένα τάνκερ στη Μεσόγειο, νιώθω πολλές φορές ότι χρωστάω πολλά σε εκείνες τις άγρυπνες νύχτες και στο ότι πάντα ένιωθα την ανάγκη να ασχολούμαι με πράγματα που μου δίνουν ευχαρίστηση, είτε αυτό έχει να κάνει με την προσωπική είτε με την επαγγελματική μου ζωή.

Αν θέλετε να διαβάσετε όλη την συνέντευξη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Να θέλετε να δείτε επεισόδια από “Το Δίκτυο”, μπορείτε να τα βρείτε στο ERTFLIX.

Είναι 2022 και οι μαθητές μας καταγράφουν την ιστορία του κόσμου, με τον δικό τους τρόπο.

Η Καρολίνα Πηλού, απόφοιτος της Σχολής μας κάνει καριέρα στην Νέα Υόρκη. Στο βίντεο που ακολουθεί δίνει συνέντευξη για την επίδραση που είχε η πανδημία στην μουσική και στις παραστάσεις.

Η συνέντευξη είναι στα αγγλικά και αν σας διευκολύνει βάζετε αγγλικούς υπότιτλους.

Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας είναι σε όλο τον κόσμο.

Ο Στέφανος Ρόκος απόφοιτος της Σχολής μας με αφορμή την έκθεσή του “Δύο Ναοί που παρουσιάστηκε στις αρχές του Μάη, έδωσε μια συνέντευξη στην Τζένη Μελιτά στην ΕΡΤ.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την συνέντευξη εδώ :

Είναι 2022 και περιμένουμε την επόμενη κίνηση του Στέφανου.

Η Χαρά Μαραντίδου, απόφοιτος της Σχολής μας, αρχιτέκτων και όχι μόνο, συμμετείχε ενεργά στο πρόγραμμα του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης και της ΑΜΚΕ “Με άλλα μάτια” που σκοπό έχει να δώσει πρόσβαση στο μουσείο σε άτομα με προβλήματα όρασης. Το θέμα δεν είναι μόνο η πρόσβαση στο χώρο αλλά και η πρόσβαση στα εκθέματα και στις πληροφορίες που τα συνοδεύουν.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρουσίαση αυτού του προγράμματος στο βίντεο που ακολουθεί :

Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας βοηθούν ο κόσμος μας να γίνει καλύτερος για όλους.

Η Σοφία Μαυραγάνη, απόφοιτος της Σχολής μας, χορογράφος, παρουσιάζει την καινούργια της παράσταση : A-Live

Αντιγράφω από την συνέντευξή της στο NEWS 24/7

Επιθυμείς ακατόρθωτα πράγματα” λέει η Ισμήνη στην Αντιγόνη στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή. Η Αντιγόνη ως διαπολιτισμικό ερώτημα για το δίκαιο και την ενσώματη αντίσταση είναι η αφορμή για τη δημιουργία του έργου. Πώς επανερχόμαστε στην Αντιγόνη όταν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για αυτή κι ενδεχομένως χωρίς αυτή;

Το “A Live” της Σοφίας Μαυραγάνη – που θα παρουσιαστεί για 4 μόνο βραδιές σε 4 διαφορετικούς χώρους: ένα παραδοσιακό καφενείο, ένα στούντιο νυχιών, ένα ανοιχτό υδραγωγείο και ένα αμφιθέατρο- τροφοδοτείται από πεδία θεωρίας, πράξης, κειμενικότητας, ήχου και σωματικότητας και κινείται στα όρια της συναυλίας, της διάλεξης και της παράστασης χορού.

Είναι μια νέα προσέγγιση στο χορό. Συνεχίζω την αντιγραφή αποσπασμάτων :

“Η έμπνευση για τη δημιουργία του “A Live” είναι οι ιδέες και τα ερωτήματα που θέτουν οι: Αθηνά Αθανασίου, Αν Κάρσον, Φρεντ Μότεν, Τζούντιθ Μπάτλερ, Τζίνα Πολίτη, και Έλενα Τζελέπη, με αφορμή την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Από το εύρος των αναζητήσεων που συνδέονται με την Αντιγόνη ειδικά, αλλά και τα αρχαία κείμενα γενικά έχουμε εστιάσει στα ερωτήματα που αφορούν στην έννοια του δικαίου, του κανόνα, του νόμου, της αντίστασης, της αμφισβήτησης και της δυνατότητας για αλλαγή. Παράλληλα με τη θεματική του έργου, η πρόκληση σε καλλιτεχνικό επίπεδο είναι η αναζήτηση του τρόπου που ο ακαδημαϊκός λόγος διεισδύει σε μια παράσταση χορού. Πώς χορογραφούνται οι λέξεις; Ποιος είναι ο ήχος και η σωματικότητά τους; Μια παράδοξη, παράξενη εξίσωση στα όρια του ακατόρθωτου. Στο νέο συλλογικό και ζωντανό κείμενο που δημιουργείται πρωταγωνιστούν οι ιδέες. Δεν ακούμε ποτέ κανένα γνωστό όνομα κάποιας γνωστής ή άγνωστης τραγωδίας, αλλά πολλές σκέψεις και προβληματισμούς σχετικά με την Α. Είναι δηλαδή μια παράσταση, διάλεξη, συναυλία για την Α, με την Α. Η Α ζωντανά. Η Α λάιβ. Α Live. Alive” αναφέρει στο NEWS 24/7 η Σοφία Μαυραγάνη.

Μια καλή ιδέα για μια άλλη προσέγγιση στο χορό. Όλη η συνέντευξη μαζί με χρήσιμες πληροφορίες για να παρακολουθησετε την εκδήλωση μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Είναι 2022 και οι μαθητές μας ανοίγουν δικούς τους δρόμους στην τέχνη.

Η Σοφία Γεωργοπούλου απόφοιτος της Σχολής μας, χαράζει την δική της πορεία, στον χώρο της άρσης βαρών κερδίζοντας την μια διάκριση μετά την άλλη…

Αντιγράφουμε από την ανακοίνωση της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής:

Η Σοφία Γεωργοπούλου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ζετέ στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Άρσης Βαρών που διεξάγεται στην Αλβανία. Αγωνίστηκε στην κατηγορία των 59κ. και στο αρασέ σήκωσε 94κ. και κατέκτησε την τρίτη θέση. Μπράβο

Μπορείτε να δείτε την προσπάθεια που χάρισε το μετάλλιο στη Σοφία, βλέποντας το βίντεο εδώ.

Η Σοφία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό την πορεία της στην άρση βαρών και χαράζει τον δικό της δρόμο. Αντιγράφουμε από τον σχετικό τύπο σε παλιότερους αγώνες :

Με 4 νέα πανελλήνια ρεκόρ νέων γυναικών και 1 πανελλήνιο ρεκόρ γυναικών από την αθλήτρια μας Sophia Georgopoulou ολοκληρώθηκε στην Αθήνα το πρωτάθλημα επίλεκτων αθλητών! Η αθλήτρια του Κρόνου Σερρών βρέθηκε σε καλή μέρα και έκανε 5 έγκυρες προσπάθειες και ισάριθμα πανελλήνια ρεκορ!!Στην κίνηση του αρασέ οι προσπάθειες της ήταν όλες έγκυρες καταρρίπτοντας το ρεκόρ νέων Γυναικών με 93 kg και στη τρίτη προσπάθεια με 96 kg κατέρριψε το ρεκόρ Γυναικών. Στην κίνηση του ζετέ είχε δύο έγκυρες προσπάθειες, η πρώτη στα 105kg.Η δεύτερη προσπάθεια αποτελεί νέο πανελλήνιο ρεκόρ νέων γυναικών με 111 kgΕνώ στην τρίτη προσπάθεια στα 117kg η αθλήτρια μας προσπάθησε να σπάσει το ρεκόρ αλλά δεν τα κατάφερε. Με σύνολο 207 kg να αποτελεί νέο ρεκόρ νέων γυναικών και με την δεύτερη καλύτερη επίδοση στη γενική κατάταξη του αγώνα η αθλήτρια έδειξε να είναι έτοιμη για τον επόμενο μεγάλο στόχο τής, το ευρωπαϊκό ανδρών γυναικών που θα γίνει στην Αλβανία στις 25-5-εως 5-6-2022. Συγχαρητήρια Σοφία και κάθε σου στόχος να γίνει πραγματικότητα!!

Μπορείτε να δείτε τα βίντεο από τις προσπάθειές της εδώ : Βίντεο 1 – Βίντεο 2 – βίντεο 3 – βίντεο 4.

Εμείς παρακολουθούμε την πορεία της Σοφίας και της ευχόμαστε να ανέβει στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και να ακούσουμε τον Εθνικό μας ύμνο να παίζει για χάρη της.

Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας είναι οι νέοι Άτλαντες που τιμούν διεθνώς τη χώρα μας.

Με αφορμή την παράσταση που δόθηκε τον Μάιο και είχε σαν θέμα την Μαρίκα Νίνου ο Γιάννος Περλέγκας δίνει μια συνέντευξη στις “Κασσέτες” του Μελωδία.

Στην παράσταση συμμετείχε η ομάδα των Ραστ Χιτζατζ αλλά και η Πίνα Κούλογλου (ή Μαρία Κούλογλου όπως την λέγαμε στο σχολείο) σαν βοηθός σκηνοθέτη.

Να δούμε δυο λόγια για την παράσταση όπως εμφανιζόταν στην παρουσίαση :

Η αρμένικης καταγωγής Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε εκατό χρόνια πριν, το 1922, πάνω σε ένα καράβι με το οποίο φυγαδεύτηκαν πρόσφυγες από την καιόμενη Σμύρνη. Πέθανε μόλις το 1957. Μετά τον Εμφύλιο, σε μια Ελλάδα που αναζητούσε ταυτότητα αλλά και εκτόνωση, η Μαρίκα Νίνου υπήρξε  μια από τις λίγες γυναίκες που διεκδίκησαν και κατέκτησαν τη θέση τους στο ανδροκρατούμενο ρεμπέτικο πάλκο. 
Μέσα στα επτά χρόνια της καριέρας της ως λαϊκής τραγουδίστριας, η Νίνου πρόλαβε όχι μόνο να συνεργαστεί με σπουδαίους συνθέτες και να πει αξέχαστα τραγούδια -από τα «Καβουράκια» και την «Ταμπακιέρα» μέχρι το «Τί σήμερα τί αύριο τί τώρα» – αλλά και να δημιουργήσει έναν ολόκληρο μύθο γύρω από την ερμηνευτική ικανότητα και τη μνημειώδη σκηνική της παρουσία, που ήταν πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού της εποχής. Όμως και η συνεργασία της με τον Βασίλη Τσιτσάνη μυθοποιήθηκε όσο καμμιά άλλη, συμβάλλοντας στη γέννηση ενός  πρώιμου “star system” που χτίστηκε σιγά-σιγά μέσα από τις ρεκλάμες, τις ειδήσεις και τις φήμες στις «κοσμικές» στήλες των εφημερίδων, τις μαρκίζες έξω από τις κοσμικές ταβέρνες. Η ελληνική κοινωνία άλλαζε και μαζί άλλαζαν και οι κανόνες του παιχνιδιού στο πάλκο, στη δισκογραφία, στο ίδιο το λαϊκό τραγούδι. 

Μπορείτε να ακούσετε την όλη την συνέντευξη εδώ :

Είναι ωραίο να βλέπεις ότι οι παλιοί σου μαθητές εξακολουθούνε να βρίσκονται και να συνεργάζονται δίνοντας όμορφα αποτελέσματα, τιμώντας μορφές της τέχνης που άφησαν το ανεξίτηλο ίχνος τους. Εμείς για μια ακόμα φορά θα κάνουμε διακριτικά στο πλάι, καμαρώνοντας και περιμένοντας την επόμενη κίνησή τους.

Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας τιμούν τους ανθρώπους της τέχνης.

Ο Περικλής Ρουσάκης δυστυχώς έχασε την μάχη με την επάρατο και ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Η κηδεία του έγινε την Τρίτη που μας πέρασε στο Β Νεκροταφείο Αθηνών.

Δύσκολες καταστάσεις, δύσκολα τα λόγια. Το σίγουρο είναι ότι θα ζει για πάντα στις καρδιές μας . Καλό ταξίδι Περικλή.

Οι Μπάμπης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας και Στράτος Γκρίντζαλης, απόφοιτοι της Σχολής μας αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια, τους Ραστ Χιτζάζ. Από τα σχολικά τους χρόνια, αγάπησαν το ρεμπέτικο. Όπως μας λένε από μια παλιότερη συνέντευξη στο “MEGA STORIES”.

Τα μέλη του συγκροτήματος “Ραστ Χιτζάζ” μίλησαν στην εκπομπή MEGA STORIES για την αγάπη τους για τα ρεμπέτικα και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι αυτό το είδος της μουσικής.

«Παίζουμε ρεμπέτικο από το 1996. Αγαπάμε ένα είδος μουσικής και ταυτοχρόνως προσπαθούμε να το ξαναζούμε κάθε φορά με κάποιον τρόπο κάθε φορά από την αρχή με τις συναντήσεις μας» σημείωσε ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός του συγκροτήματος «Ραστ Χιτζάζ» Γιάννος Περλέγκας.

«Τα παιδιά πολύ πρόσφατα με συμπεριέλαβαν στην ομάδα τους, εδώ και 1,5 χρόνο και είμαι πανευτυχής. Από τότε που μπήκα και πρακτικά σε αυτό και μαθαίνω καινούρια τραγούδια, βλέπω ότι υπάρχει πολύ βαθιά τρυφερότητα μέσα σ’ αυτό τον πόνο και τόση ευαισθησία που είναι σαν να φάρμακο, ακόμα και αν λέγονται τα πιο σκληρά πράγματα» πρόσθεσε η Ηρώ Μπέζου, ηθοποιός και τραγουδίστρια των «Ραστ Χιτζάζ».

«Εγώ δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ήταν αυτό που με έκανε –ας πούμε- να μπλέξω. Το σίγουρο είναι ότι τώρα έχει γίνει τρόπος ζωής και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ούτε χωρίς να ακούω ρεμπέτικα, ούτε χωρίς να παίζω ρεμπέτικα, πόσο μάλλον με τους φίλους μου» συμπλήρωσε ο μουσικολόγος και μουσικός των «Ραστ Χιτζάζ», Μπάμπης Παπαδημητρίου.

«Έχει αυτή την εκκλησιαστική λειτουργία το συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Θέλει ένα κόπο, είτε χορέψεις, είτε κάτσεις να ακούσεις, να μην εκτονώνεις συνέχεια κάτι για προσωπικό σου λογαριασμό, να μπεις σε μια πιο κοινοτική λειτουργία του πως παίζεται η μουσική» τόνισε ο Γιάννος Περλέγκας για το στοιχείο που κάνει το συγκριμένο είδος ξεχωριστό, συμπληρώνοντας πως «η εικόνα του πάλκου, μιας ταπεινής σχέσης με το τραγούδι, όπου και οι συνθέτες και οι τραγουδιστές ήταν μαζί καθισμένοι, είχε μια άλλη ιεροτελεστία σε σχέση με το τραγούδι».

«Νομίζω ότι με έναν τρόπο συνδεόμαστε και με αυτό, μια πιο τελετουργική λειτουργία του τραγουδιού, παρά μια χρήση του τραγουδιού για να φανεί κάποιος» κατέληξε ο μουσικός των «Ραστ Χιτζάζ».

Μπορείτε να δείτε αναλυτικά την συνέντευξή τους στην εκπομπή “Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα” στον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΔΩ.

Την συνέντευξη τους στο MEGA STORIES μπορείτε να τη ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ.

Εδώ που τα λέμε όμως τίποτα δεν αξίζει σαν τα ΜΠΡΙΖΟΛΑΚΙΑ…

…από κάθε άποψη αξίζει. Και φυσικά άμα πάτε θα δώσετε χαιρετίσματα.

Είναι 2022 και οι απόφοιτοί μας τραγουδάνε ρεμπέτικα, όπως μόνο αυτοί ξέρουν.