Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.
Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.
Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”
Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.
Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.
Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…
όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…
(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).
Και πήγαμε στις θέσεις μας…
…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.
Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…
…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.
Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.
Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.
Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :
Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.
Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.
Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε
Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂
Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.
Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.
Να λοιπόν μια καλή ιδέα για την Παρασκευή 23 Μαΐου. Ο Γιώργος – Πλάτωνας Περλέρος, απόφοιτος της Σχολής μας, έχει αναλάβει την Θεατρική ομάδα της Σχολής μας εδώ και δύο χρόνια. Μας προσκαλεί την Παρασκευή 23 Μαΐου στο χολ της Σχολής μας για να δούμε την φετινή δουλειά τους.
Μέσα από την πρόσκληση έχετε όλες ςτις απαραίτητες πληροφορίες. Προσέξτε όμως… Συνήθως οι παραστάσεις μας είναι “sold out” οπότε κανονίστε να είστε έγκαιρα στο σχολείο
Αντιγράφω από την Εισαγωγή της μετάφρασης :
«Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, που αποτελούν τέσσερα διακριτά πεδία αναφοράς, συμπλέκονται στο Όνειρο: ο κόσμος της αρχαίας μυθολογίας (Θησέας και Ιππολύτη), ο κόσμος των τεσσάρων εραστών – που, μολονότι χαρακτηριστικά αναγεννησιακός στους τρόπους και τα ήθη της ερωτικής επικοινωνίας, παρουσιάζεται άχρονος και καθολικός –, ο κόσμος των ξωτικών, όπως αναδύεται από τη μεσαιωνική καταγωγή του και τις λαϊκές παραδόσεις της αγγλικής υπαίθρου· και ο κόσμος των μαστόρων, η ελισαβετιανή κοινωνία των τεχνιτών της επαρχίας, όπως θα τους είχε γνωρίσει από κοντά ο Σαίξπηρ στο γενέθλιο Στράτφορντ.»
Και από την πρόσκληση του Γιώργου ο οποίος μας λέει :
Καταπιαστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς με το Όνειρο, όπως κάθε θεατρίνος οφείλει να κάνει. Δανειζόμενος τη διασκευή του Έκτορα Λυγίζου – που μας την παραχώρησε και τον ευχαριστούμε θερμά – επέμεινα στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, που, αν και απαιτητική, είναι τόσο ποιητική που σε μαγνητίζει. Τελικά, τα παιδιά αποδείχθηκαν έτοιμα να φτάσουν – και να ξεπεράσουν – κάθε πήχη που θα τους θέσεις. Παρόλα αυτά, όπως σε κάθε εξωσχολική (ίσως και σχολική) δραστηριότητα, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός· αλλά, όπως θα πει ο Πουκ στο τέλος του έργου:
Αξιότιμο κοινό,συγχωρήστε μας γι’ αυτό,κι ασφαλώς – λόγω τιμής –θα βελτιωθούμε εμείς.
Άρα τι μένει να κάνουμε; Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να είμαστε στη Σχολή, έγκαιρα, ώστε να τους καμαρώσουμε.
Είναι 2025, και φροντίζουμε οι μαθητές μας να βρίσκουν το τρόπο να εκφραστούν όπως αυτοί μπορούν καλύτερα.
Με εικαστικό και χορευτικό υπόβαθρο, υποστηριζόμενη καλλιτέχνης του Chisenhale Dance Space και Free Space Artist στο Studio Wayne McGregor. Το χορογραφικό της έργο έχει υποστηριχθεί από το Arts Council England (Υπουργείο Πολιτισμού Αγγλίας) και άλλους δημόσιους φορείς της Αγγλίας.…(Περισσότερα στον σύνδεσμο)
Προχθές (8 Μαΐου) πήραν μια συνέντευξη από την Χλόη, τόσο για την τελευταία της δουλειά όσο και γενικότερα για την δουλειά της. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μπορείτε ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ.
...Το πιο πρόσφατο έργο της, το «The Space Cadet», είναι μια πρωτοποριακή παράσταση που συνδυάζει στοιχεία από την εκπαίδευση αστροναυτών, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό και τη χιπ χοπ κουλτούρα. Η παράσταση έχει παρουσιαστεί σε εμβληματικούς χώρους όπως το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση και βραβεία….
Και συνεχίζουμε…
Η φράση ‘Τhe Space Cadet’ στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης ή αυτός που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Στο έργο ακολουθούμε έναν μοναχικό αστροναύτη σε ένα ταξίδι απόδρασης και επιστροφής από τη Γη, λειτουργώντας ως αλληγορία για την προσωπική και συλλογική μας αναζήτηση μέσα σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού του ανθρώπου με την εξέλιξη της τεχνολογίας.…
Μια σημαντική ερώτηση:
Τι το ιδιαίτερο έχει η παράσταση και γιατί να έρθει κάποιος να την δει.
Χλόη Αλιγιάννη: Στην παράστασή μας συνδυάζονται πάρα πολλοί κόσμοι και στοιχεία: σύγχρονος χορός με τη hip hop κουλτούρα, την αστροφυσική, τα εικαστικά, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τον ήχο και την μουσική. Έχει δημιουργηθεί έτσι ένα θέαμα πολύχρωμο, για όλες τις ηλικίες, το οποίο από μεριάς μας έχει εμπλουτιστεί με μπόλικη δημιουργική ειλικρίνεια και διάθεση σύνδεσης και επικοινωνίας με το κοινό. Ένα ταξίδι με ανοιχτές εικόνες που ακροβατεί μεταξύ της φαντασίας και του πραγματικού, με στιγμές που κλείνουν το μάτι τόσο στην επιστημονική φαντασία όσο και στην επιστήμη, την ιστορία και την ζωή μας σήμερα.… (Η πλήρης συνέντευξη με πολλά στοιχεία τόσο της παράστασης όσο και για τα μελλοντικά σχέδια της Χλόης, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο)
Η ταυτότητα της παράστασης :
Σχετικά με την παρασταση αλλά και την ομάδα : Third Planet μπορείτε να διαβάσετε στον σχετικό σύνδεσμο στο LinkedIn: Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα…
Η ομάδα Third Planet μας προσκαλεί σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στο δέος και την ησυχία του διαστήματος, γεφυρώνοντας τον σύγχρονο χορό, την χιπ χοπ κουτλούρα, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τα εικαστικά. Σε μια εποχή τεχνολογικών ζυμώσεων, συλλογικής αβεβαιότητας και συνεχούς αναζήτησης ταυτότητας, το έργο κάνει ένα μεγάλο zoom out από τη βοή της σύγχρονης Γης, και ακολουθεί έναν μοναχικό ταξιδιώτη-αστροναύτη στο ταξίδι (δια)φυγής και επαναφοράς του σε αυτήν.
Στον ενδιάμεσο χωροχρόνο μεταξύ αφετηρίας και προορισμού, σε συνεχή μετάβαση, ο αστροναύτης ακροβατεί σε κόσμους και συνθήκες, αναζητώντας το σημείο τομής δύο ταξιδιών. Τόσο του συλλογικού – με τη μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας στραμμένη στην τεχνολογία και τα άστρα κοιτώντας τη θέση της στο σύμπαν, όσο και του ατομικού ταξιδιού που αφορά στην εσωτερική, προσωπική αναζήτηση του «ανήκειν» και την εύθραυστη σχέση με τη φύση, το «σπίτι», το σώμα μας, τη Γη….
Στον σύνδεσμο υπάρχουν αναλυτικά τα χαρακτηριστικά της εκδήλωσης, των συντελεστών, αλλά και λεπτομέρειες από αυτά που δεν φαίνονται. Αξίζει λοιπόν να “μελετήσετε” πριν πάτε στην παράσταση.
Λοιπόν; 17 και 18 Μαΐου αλλά προσοχή στις ώρες της παράστασης… 9.00 και 10.00 το βράδυ αντίστοιχα. Μη τα μπερδέψετε…
Και μη ξεχνάτε, να βρείτε την Χλόη και να της δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας εκφράζονται όπως μόνο αυτοί ξέρουν, μέσα από την τέχνη τους.
Το Βραβείο “Δημήτρης Χορν” – ένα επαμειβόμενο έπαθλο με ισχυρό συμβολισμό – αποτελεί τον σταυρό που φορούσε ο ίδιος ο Δημήτρης Χορν και συνοδεύεται από περγαμηνή. Θεσμοθετήθηκε από τον Σταμάτη Φασουλή και χρηματοδοτείται από τον Γιάννη Χορν. Απονέμεται ετησίως για την κορυφαία ερμηνεία νέου άνδρα ηθοποιού κατά την προηγούμενη θεατρική περίοδο, περνώντας από χέρι σε χέρι κάθε χρόνο.
Για την περίοδο 2023-24 στους υποψηφίους είναι και ο Γιώργος.
Αντιγράφω από το διαδίκτυο :
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα. Η Βαΐτσα, η Αγόρω και η Κατερίνα. Ο Μιχάλης, ο Μανούσος και ο Πλάτωνας. Αγάπες και καμάρια. Από τα τρία αυτά πλάσματα, ο ένας τους, ο Πλάτωνας με την Κατερίνα του, είναι υποψήφιος για τα φετινά βραβεία Χορν. Ως δημιουργός αυτής της δουλειάς, θα πω ότι η συγκεκριμένη υποψηφιότητα είναι κατόρθωμα και των τριών τους, το να υπάρξει δηλαδή υποψήφιος νεαρός άνδρας ηθοποιός σε ρόλο μιας ηλικιωμένης γυναίκας με μάσκα σε μια παράσταση με τόσο έντονο το χορικό στοιχείο, είναι συλλογικό κατόρθωμα. Ως Κωνσταντίνος, το χαίρομαι διπλά για τον πρόσθετο λόγο ότι ξέρω πολύ καλά πως και ο ίδιος το βλέπει ακριβώς έτσι και αυτό με κάνει να είμαι ευτυχής για/με τους ανθρώπους που επιλέγουμε να διανύουμε μαζί τα χιλιόμετρα των δικών μας μαραθωνίων . Όλ@ μας είμαστε μαζί σου Γιώργος Πλάτωνας Περλέρος. (από τον Κωνσταντίνο Ντέλλα)
Σε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στο ελληνικό θέατρο και το νέο υποκριτικό ταλέντο, θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19 Μαΐου 2025, στις 19:00, η κοινή απονομή των Βραβείων “Δημήτρης Χορν” και “Μελίνα Μερκούρη”. Η εκδήλωση θα φιλοξενηθεί στο ιστορικό θέατρο “Δημήτρης Χορν” (Αμερικής 10), με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Μια καλή ιδέα για την άλλη Δευτέρα. Άλλωστε νομίζω ότι ο Γιώργος ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα ήθελε να έχει μια καλή “κερκίδα” από κάτω. Και μόνο το γεγονός της υποψηφιότητας, ανεξαρτήτως τελικής έκβασης, είναι αναγνώριση της δουλειάς οπου κάνει ο Γιώργος.
Ο Γιώργος τα τελευταία χρόνια σκηνοθετεί την θεατρική ομάδα της Σχολής μας και μας προσκαλεί στο τέλος του Μάη στην θεατρική παράσταση που θα γίνει. Αλλά αυτό αργότερα, μόλις θα έχω περισσότερες πληροφορίες.
Μπορείτε να διαβάσετε μια περυσινή συνέντευξη του Γιώργου ΕΔΩ για τα σχέδια του.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας διακρίνονται για αυτό που κάνουν, γιατί απλά αγαπούν αυτό που κάνουν.
Ο Σπύρος – Στέφανος απόφοιτος της Σχολής μας είναι φοιτητής της ΣΕΜΦΕ. Η αγάπη του για το θέατρο βρήκε διέξοδο στην Θεατρική ομάδα της Ιατρικής Αθηνών. Εκεί με τους φίλους και συναδέλφους δημιούργησαν μια ομάδα και όλοι μαζί προχώρησαν στο στήσιμο του έργου.
Η ΚΟΥΖΙΝΑ (με ανάποδο Κ) είναι :
...Ένα χωνευτήρι. Μια μηχανή που ανακυκλώνει τους ανθρώπους που καταλήγουν εκεί από όλες τις βόλτες της κοινωνίας. Τους αναμασά, τους χωνεύει και τους φτύνει πίσω κάθε μέρα για να ξεκινήσουν τη βάρδια….
Σας κίνησε την περιέργεια; Δείτε και την αφίσα…
Έχει τις απαραίτητες πληροφορίες, ημερομηνίες, ώρες, τηλέφωνα επικοινωνίας τα πάντα…
Αντιγράφω από το Δελτίο Τύπου :
Στην ꓘΟΥΖΙИA μας θα σας σερβίρουμε αγάπη, αλλά και μίσος. Αλληλεγγύη, αλλά και ρατσισμό. Ταξικές ανισότητες και εργασιακή εκμετάλλευση. Όνειρα για μια ζωή μακριά από τα τηγάνια και τις κοτολέτες, αλλά και χαστούκια της ωμής πραγματικότητας. Ετοιμαστείτε να γευτείτε τον ρεαλισμό αυτής της ανθρωποφαγικής και ταυτόχρονα κανονικοποιημένης καθημερινότητας με μια εσάνς ονείρου και μια επίγευση ανεκπλήρωτου έρωτα.
Θα θέλατε να κάνετε κράτηση;
Αν η απάντηση είναι ΝΑΙ, ορίστε η ταυτότητα της παράστασης :
Για 8 παραστάσεις στο Kukaracha Theaterspace, Κορίνθου 9, Κολωνός (Μετρό Μεταξουργείο) 3-4 & 6-11 Μαίου Ώρα Έναρξης 20:30 Προσέλευση 20 λεπτά πριν την έναρξη της παράστασης
Είσοδος Ελεύθερη Θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης με ελεύθερη συνεισφορά
Λόγω περιορισμένης διαθεσιμότητας, για κρατήσεις μπορείτε να απευθυνθείτε στα τηλέφωνα: 6948578736 6946081238
Η Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, ηθοποιός απόφοιτος της Σχολής μας, μας καλεί στην παράσταση “Ήταν η κακιά η (Χ)ώρα”. Μια έκφραση που ακούμε πολύ συχνά όταν θέλουμε να πούμε ότι κάτι έγινε τυχαία, και δεν μπορούσαμε να το ελέγξουμε, απλά έτυχε. “Ήταν η κακιά η ώρα” λέμε.
Όπως διαβάζουμε από την παρουσίαση της παράστασης από το all4fun.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 συγκρούεται μετωπικά με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503, αφήνοντας πίσω της 57 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
Δύο χρόνια μετά, με την ανάληψη ευθυνών να παραμένει σε εκκρεμότητα και τις οικογένειες να ζητούν δικαιοσύνη για τους αγαπημένους τους, μια ομάδα νέων ηθοποιών, ύστερα από πολύμηνη έρευνα συζητήσεων με συγγενείς των θυμάτων και επιζώντες, επιχειρεί να επικοινωνήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα εκείνων που έμειναν πίσω και να εξετάσει τα αναπάντητα ερωτήματα που γεννήθηκαν εκείνο το μοιραίο βράδυ.
Το «Ήταν η κακιά η (X)ώρα» είναι μια περίεργη συνθήκη αυτή που ήρθε με την παράσταση αυτή. Θα ήθελα να μην είχαμε λόγο να την κάνουμε. Αλλά έχουμε και θα την κάνουμε κι ευτυχώς με άξιους ανθρώπους και συντελεστές. Θα πρότεινα να την δουν οι θεατές για να μην ξεχάσουμε. Θα πρότεινα να την δουν για να συνεχίσει αυτή η ροή τέτοιων δράσεων μέχρι να έρθει μια δικαίωση.
Στην συνέντευξη αυτή μιλάει τόσο για την συγκεκριμένη παράσταση όσο και για τα σχέδια της για το μέλλον. Η παράσταση ξεκίνησε χθες 16 Μαρτίου και θα παρουσιαστεί για τέσσερις παραστάσεις ακόμα. Η ταυτότητα της παράστασης είναι παρακάτω :
Η πρεμιέρα της παράστασης θα πραγματοποιηθεί στις 16 Μαρτίου στο Θέατρο 104, στο Γκάζι κάθε Κυριακή και για 5 μόνο παραστάσεις. Ώρα έναρξης 21:15
Η Δάφνη Καφετζή, απόφοιτος της Σχολής μας είναι μουσικός, ηθοποιός και ψυχολόγος, με πλούσια εμπειρία σε παραστάσεις θεάτρου για παιδιά και ενήλικες καθώς και πολύχρονη εμπειρία στο θέατρο στην εκπαίδευση. (όπως μας λέει η ίδια στο δελτίο τύπου). Μαζί με την Βίκυ Καλπάκα (ηθοποιό – θεατροπαιδαγωγό) ιδρύσαν την Θεατρική Ομάδα ΒιΔα.
Μετά από πολλές παιδικές παραστάσεις (κάποιες έχουν φιλοξενηθεί και στην εφημερίδα μας), εγκαινιάζει στο Θέατρο Τζένη Καρέζη την Βρεφική Σκηνή (ναι καλά διαβάσατε, βρεφική σκηνή για παιδάκια από 12 μηνών μέχρι 3 ετών) γιατί πιστεύουν ότι δεν υπάρχει “κάτω” ηλικιακό όριο για να μπορέσει κανείς να παρακολουθήσει θέατρο.
Αντιγράφω από το δελτίο τύπου…
…και ένα βράδυ,το παιδί στριφογυρίζει στο κρεβάτι του. Δεν βρίσκει το ΝτοΝτό! Ψάχνει από δω ψάχνει από κει, πουθενά! Τα κάνει όλα πάνω κάτω, για να τον βρει. Γίνεται αστροναύτης και πάει στον πιο μακρινό άγνωστο πλανήτη. Δεν είναι εκεί.. Παίρνει την πιο βαθιά ανάσα και βουτάει μέσα στο βυθό! Ούτε εκεί… Ψάχνει ανάμεσα στα δέντρα και τα πουλιά, πάλι τίποτα. Και εκεί που νομίζει πως δεν θα τον ξαναβρεί ποτέ, τότε…!
Το δωμάτιο μου είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Ήχοι, χρώματα και σχήματα με καλούν να τα κάνω. Το δωμάτιο μεταμορφώνεται και μαζί του κι εγώ! Γίνομαι αστέρι, ψάρι, λουλούδι, γίνομαι μουσική! Το δωμάτιο μου είναι η φαντασία μου. Είμαι εγώ. (Όλο το δελτίο μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ)
Οι παραστάσεις είναι από 11 Γενάρη μέχρι 8 Φλεβάρη αλλά όχι κάθε μέρα, τα Σάββατα. Μπορείτε να δείτε τις μέρες και ώρες στον παραπάνω σύνδεσμο. Μια καλή ιδέα για θεατρική έξοδο με τα παιδιά…
Ισχύουν τα γνωστά… Όποιος πάει θα αναζητήσει την Δάφνη και θα της δώσει χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας κατεβάζουν τα όρια ηλικίας στο θέατρο.
Η Έλενα, απόφοιτος της Σχολής μας θέλει να λέει ότι είναι “μια απλή ηθοποιός”, κάτι το οποίο μικρή σχέση έχει με την πραγματικότητα. Αντιγράφω ένα μικρό κομμάτι από το βιογραφικό της :
Η Ελένη Σφετσιώρη είναι ηθοποιός, μουσικός, σκηνοθέτις, κειμενογράφος, μεταφράστρια, δραματουργός και ερμηνεύτρια.
Ορίζει τον εαυτό της ως phygital storyteller καθώς δηλώνει πως της αρέσει να πλάθει και να συγκολλεί αισθήσεις με κάθε διαθέσιμο μέσο και για κάθε πιθανή θεματική.
Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Παραστατικών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και αριστούχος του τμήματος Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας με εξειδίκευση στην ηχητική πολυμεσική δημοσιογραφία και αφήγηση του Πανεπιστημίου Goldsmiths του Λονδίνου. Το 2024 ολοκλήρωσε και το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτιστικές Βιομηχανίες: Καλλιτεχνικές, ερευνητικές και παιδαγωγικές εφαρμογές» στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με κατεύθυνση τη Θεατρική Γραφή και Θεατρική Μεταφορά.
Από το 2018 είναι ενεργό μέλος του National Youth Theatre της Μεγάλης Βρετανίας.
Σπούδασε μονωδία με την Sonja Milenković Theodosiou, κλασική κιθάρα με τον Ευάγγελο Μπουντούνη, ανώτερα θεωρητικά και πιάνο με τον Γεώργιο Οικονόμου, Βυζαντινή μουσική με τον Τάσο Φωτόπουλο, Σαντούρι με τον Γεώργιο Χατζηπέτρο και Πολυφωνικό και Δημοτικό τραγούδι με την Νότα Καλτσούνη. Το 2019 το podcast της ¨passe-partout” τιμήθηκε με την 2η θέση στα βραβεία BJTC Awards στο Λονδίνο.
Δεν θα το έλεγα ότι είναι μια απλή ηθοποιός, όπως με πολύ μετριοφροσύνη λέει. Εμένα μου άρεσε ο όρος PHYGITAL STORYTELLER, όρος που ομολογώ δεν τον έχω ξανακούσει. Αλλά η ερμηνεία που ακολουθεί δίνει μια ιδέα περί τίνος πρόκειται. Ίσως είναι και μια εικόνα από το μέλλον. Μ’αρέσει, όσο το PHY (υποθέτω από το PHYSICAL ) είναι το πρώτο συνθετικό.
Η Έλενα μας προσκαλεί στην παράσταση που γίνεται στο…
…στα…
Δίνω και την ταυτότητα της εκδήλωσης :
Νομίζω ότι είναι μια καλή ιδέα για τα Χριστούγεννα. Μπορείτε να δείτε όλες τις σχετικές πληροφορίες και το Δελτίο Τύπου για την παράσταση ΕΔΩ.
Όσοι από εσάς με τα παιδάκια σας αποφασίσετε να παρακολουθήσετε την παράσταση αναζητειστε την Έλενα και δώστε της χαιρετίσματα… είναι η “ΤΖΙΝΑ” η γυναίκα του ΤΖΙΝΙ (από ότι μου είπε).
Είναι 2024 και οι απόφοιτοί μας, μάς υπόσχονται διαφορετικά και όμορφα Χριστούγεννα.
Και ξαφνικά το χολ γέμισε εφευρέτες, καλλιτέχνες και επιστήμονες από άλλες εποχές. Ένα πολύ ωραίο “παιγνίδι” όπου κάποιοι μικροί μαθητές, παρουσίαζαν σύντομα την ιστορία “τους” στους συμμαθητές τους. Είχαν μπροστά τους ένα σύντομο βιογραφικό και φορούσαν τα κατάλληλα ρούχα εποχής ( η εποχή προσφέρεται λόγω αποκριάς και μασκαράδων ) και όποιος ήθελε πήγαινε μπροστά από το συγκεκριμένο άτομο και ζητούσε να μάθει την ιστορία του.
Φυσικά υπήρχαν και “μεγάλοι” που ζητούσαν πληροφορίες, αλλά και τμήματα ολόκληρα…
Πολύ απλή σαν ιδέα αλλά ταυτόχρονα και πολύ όμορφη. Θα μπορούσε να γίνει και θεματική. Δηλαδή να αναλάβουν κάποια παιδιά τις εφευρέσεις….
Εδώ ο Louis Braille λέει την ιστορία του με κλειστά μάτια ψηλαφώντας ένα κείμενο σε μπράιγ. (καλό)
Δίπλα ο Thomas Edison έχοντας το κιτρινισμένο βιβλίο μπροστά του (με τις σημειώσεις του για τις εφευρέσεις του) παρουσιάζει το έργο του. (Όμορφο)
H Mary Smith δίπλα γράφει την αυτοβιογραφία της. Ήταν η πρώτη γυναίκα σκλάβα που έγραψε για τη ζωή της σαν σκλάβα, κάνοντας γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο τι σημαίνει να είσαι σκλάβος. (Εδώ φαίνεται να γράφει μέχρι να την διακόψει κάποιος για να του πει την ιστορία της. Λεπτομέρεια : το πρόσωπο του παιδιού ήταν μαύρο προφανώς με αποκριάτικά χρώματα).
Έτσι εύκολα, γρήγορα, βιωματικά οι μικροί μαθητές μαθαίνουν για πρόσωπα της ιστορίας.
Είναι 2024 και κάνουμε το μάθημα πιο ενδιαφέρον μέσα από ένα “ζωντανό μουσείο”.
