Η Βιολόγος της Σχολής μας κ Καραβιώτη Σοφία μας πληροφόρησε για την πρόοδο του παλιού μας μαθητή Κωστή Γκολέμη και μας ενημερώνει.
Ο απόφοιτος του σχολείου μας Κωστής Γκολέμης μας έκανε ιδιαίτερα υπερήφανους για τη φοιτητική του πορεία. Το Τμήμα Βιολογίας του Ε.Κ.Π.Α. θα του απονείμει βραβείο, που θεσμοθετήθηκε στη μνήμη του φοιτητή Ορέστη-Κωνσταντίνου Μυλωνάκη, για την άριστη επίδοσή του στο πρώτο έτος σπουδών του. Είναι για μας πολύ μεγάλη συγκίνηση να βλέπουμε τους μαθητές μας να προοδεύουν και να ανταμοίβονται για τις προσπάθειές τους. Εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας στον αγαπημένο μας μαθητή Κωστή.
Εμείς με την σειρά μας να του ευχηθούμε να έχει πάντα επιτυχίες και καλή πρόοδο και φυσικά όπως πάντοτε λέω…”να μαθαίνουμε νέα του”.
Ακολουθεί η απόφαση της Σχολής Θετικών Επιστημών – Τμήμα Βιολογίας του ΕΚΠΑ που σπουδάζει ο Κωστής.
Η απόφαση της Σχολής Θετικών Επιστημών – Τμήμα Βιολογίας που αφορά τον Κωστή
Ο Βασίλης Δημητρούλιας, απόφοιτος της Σχολής μας σε μια χορταστική συνέντευξη με ξεναγεί στην πορεία του στην αρχιτεκτονική και στον επιχειρηματικό χώρο μέσα από τα ξενοδοχεία.
Μια πορεία που συνδυάζει πάρα πολλά, από αρχιτεκτονική, ακαδημαΙκή πορείά, έρευνα, επιχειρηματικότητα. Μπορείτε να την διαβάσετε στον σύνδεσμο που ακολουθεί.
Η Λένια Ζαφειροπούλου, απόφοιτος της σχολής μας και λυρική τρ;αγουδίστρια, ποιήτρια και μεταφράστρια. Μια από τις τελευταίες δραστηριότητες της είναι το web radio της ΕΡΤ όπου μπορούμε να την ακούσουμε.
Το βιογραφικό της μπορείτε να το δείτε στην προσωπική της σελίδα στον παρακάτω σύνδεσμο :
Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ σχετικά με την εκπομπή της.
Φωτιά εκπομπή 1η
Η θεωρία για τα τέσσερα στοιχεία, φωτιά, αέρα, νερό και γη περνώντας από την Αρχαία Ελλάδα στην Ευρώπη, κυριαρχεί στη σκέψη και την τέχνη της, ακόμα κι όταν η σύγχρονη χημεία αρχίζει σιγά-σιγά να την απαρνείται. Σε τέσσερις εκπομπές για τα στοιχεία και τις τέχνες τους, θα δούμε τη φωτιά ως τελετουργικό μέσον για την προσέγγιση της θεότητας αλλά και ως στοιχείο των δαιμόνων. Θα δούμε το νερό ως αγαπημένο όχημα του Ρομαντισμού, τους ανέμους ως εμμονή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ και τη γη ως φιλοσοφικό πεδίο στην αυγή του 20ού αιώνα. Μαζί μας ο Δημήτρης Προύσαλης θα μας αφηγηθεί σύντομες ιστορίες από την Ινδία, την Αυστραλία και την Αιθιοπία: Μια γεύση από κουλτούρες που στέκονται απέναντι στη φύση χωρίς την ανταγωνιστική και κατακτητική διάθεση του δικού μας πολιτισμού.
Η χρονιά που ξεκινάει είναι σημαντική για την Σχολή μας. Είναι η τεσσαρακοστή χρονιά και με το που τελειώνει κλείνουμε τα σαράντα.
Εδώ χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας.
Ανοίξτε τα συρτάρια, βγάλτε τα κουτιά και τα λευκώματα και βρείτε υλικό. Τι ψάχνουμε. Φωτογραφίας από τα πρώτα χρόνια της Σχολής, ακόμα και από την κατασκευή της, φωτογραφίες από τα χρόνια της στο Γαλλικό Ινστιτούτο, βίντεο (αν και σπάνια), φωτογραφίες από εκδρομές, γιορτές, δασκάλους δραστηριότητυες, σχολικές γιορτές και ότι άλλο έχει να κάνει με την ιστορία της Σχολής.
Όσοι το 1981 που ήρθε στην Αγία Παρασκευή είσασταν πρωτάκι ή δευτεράκια, είναι μάλλον βέβαιο ότι ο μπαμπάς – συνήθως- ή και η μαμά, κυκλοφορούσαν με μια φωτογραφική μηχανή στο σχολείο και φωτογράφιζαν τα πάντα αλλά κυρίως εσάς.
Η πιο συνηθισμένη κρυψώνα είναι εκείνο το κουτί από πουκάμισο΄η το κουτί παπουτσιών που είναι κρυμμένο μέσα στη ντουλάπα και βγαίνει μόνο τυχαία, οπότε ξεχειλίζουν οι αναμνήσεις.
Άρα : 1. Επίσκεψη στο πατρικό
2. Ζητάμε φωτογραφίες από το σχολείο.
3 Περνάμε ένα υπέροχο απόγευμα με αναμνήσεις (εννοείται)
4. Διαλέγουμε το υλικό και το στέλνουμε : communication@lfh.gr
Δηλώνετε όνομα, χρονιά αποφοίτησης και στοιχεία επικοινωνίας….
Μη ξεχνάτε… Πάμε για τα σαράντα. Και θέλει δουλειά….
Από το Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ του 92 όπου έλεγε τη μοίρα
Αυτές είναι οι ειδήσεις που δεν θέλω ποτέ μα ποτέ να γράφω. Δυστυχώς όμως συμβαίνουν.
Ο Αλέκος ξεκίνησε χθες για το μεγάλο ταξίδι. Όσοι επιθυμούν να πούμε ένα τελευταίο αντίο στον Αλέκο, η κηδεία είναι αύριο Πέμπτη 3 Σεπτέμβρη 12.00 στον Αγ. Σεραφείμ στην Παλαιά Πεντέλη.
Μπορώ να τον θυμηθώ να τραγουδάει με την βαθιά φωνή του κάτι που απολαμβάναμε όποτε είχαμε ευκαιρία..
Στη πρώτη μουσική βραδιά στο Γαλλικό Ινστιτούτο.
Στο ταξίδι στην Αράχοβα σε ντουέτο με την Αριάδνη Λουκάκου
Αλλά ήταν γνωστός και για τις πλάκες του.
Όπως εδώ που πειράζει τον Πάνο Δεριζιώτη στη ταράτσα.
Χθες ανακοινώθηκαν οι βάσεις και μαζί με αυτές οι σχολές στις οποίες πέτυχαν οι μαθητές μας.. Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο άρθρο οι βαθμοί αν και φαίνονταν μικροί όταν ανακοινώθηκαν, τελικά με την διακύμανση των βάσεων ήταν υπεραρκετοί ώστε οι μαθητές μας να πετύχουν εκεί που ήθελαν.
Να αναφέρουμε για μια ακόμα φορά την πρωτιά της Νικολέτας Σίνου στην Ιατρική Αθηνών και να δούμε συνολικά τα ποσοστά ανά κατηγορίες σχολών.
Για να το δούμε και σαν εικόνα :
Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές μας και τους ευχόμαστε καλή πρόοδο στο νέο τους ξεκίνημα στις σπουδές τους.
Συγχαρητήρια επίσης σε όλους τους συναδέλφους που φέτος, κάτω από πρωτόγνωρες και – σίγουρα – περίεργες συνθήκες, μπόρεσαν και υποστήριξαν με τον καλύτερο τρόπο τους μαθητές μας και τους έφεραν κοντά στα όνειρά τους.
Η επεξεργασία των αποτελεσμάτων έγινε από τον κ Σαλβάνο Βαγγέλη, μαθηματικό της Σχολής μας.
Τέλειωσε η φετινή χρονιά. Μια χρονιά περίεργη, πρωτόγνωρη, δύσκολη, με αποφάσεις σε θέματα που αγνοούσαμε ότι υπάρχουν, με καραντίνα, με περιορισμούς στη κίνηση, με διαδικτυακά μαθήματα, με διαδικτυακές συνεδριάσεις… Πολλά καινούργια πράγματα.
Όταν έκλεισαν τα σχολεία, ξαφνικά το σχολείο “άδειασε”. Υπήρχε μια εκκωφαντική ησυχία στο χώρο. Εμείς – οι διευθυντές – έπρεπε να είμαστε στο σχολείο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Εμείς δεν κινδυνεύαμε ή ήμασταν αναλώσιμοι. Κάθε μέρα η ίδια περίεργη αίσθηση… του τεράστιου άδειου χώρου. Χωρίς τους 2000 μαθητές, τους 150 καθηγητές, όλους τους ανθρώπους που είναι το σχολείο και ησυχία…πολλή ησυχία αλλά και πολύ ησυχία.
Μετά το σχολείο άνοιξε, οι μαθητές επανήλθαν αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Πάλι το σχολείο έδειχνε “υποτονικό” και άδειο.
Και φτάνουμε στην αποφοίτηση. Μακριά μακριά, μισοί στο τραπέζι από ότι συνήθως, σερβίρισμα από το προσωπικό του κέτερινγκ με μάσκες, γάντια και πίσω από πλεξιγκλάς, όλα όπως έπρεπε.
Όπως κάθε φορά έγινε η μεταμόρφωση. Οι μαθητές μας πλέον φεύγουν από το σχολείο. Και ξεκινούν τον δικό τους δρόμο. Φαίνεται περίεργο αλλά η σύγκριση με το άδειο σχολείο ήταν αναπόφευκτη. Γελαστά πρόσωπα, πειράγματα, κίνηση, βαβούρα απέναντι σε άδειους διαδρόμους, κενές αίθουσες, κλειστά παράθυρα…
Έτσι όταν τους μιλούσα και από την μια μεριά τους είχα μπροστά μου γελαστούς, χαρούμενος, ένα μελίσσι πολύχρωμο και ζωντανό και από την άλλη σκέφτηκα το άδειο σχολείο, συγκινήθηκα. Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ το πόσο άχαρη ήταν η μισή φετινή χρονιά. Και δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ τελικά τι είναι το σχολείο. Δεν ξέρω τι ακριβώς “φταίει”. Τα 34 χρόνια στην εκπαίδευση, τα 32 χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο, τα 30 χρόνια σε αυτό το σχολείο ή οι 29 αποφοιτήσεις. Κάθε φορά το ίδιο… τα παιδιά φεύγουν και μένουμε εμείς… Το σχολείο αδειάζει και το προετοιμάζουμε για την επόμενη σειρά μαθητών. Κάθε φορά η ίδια συγκίνηση. Η αίσθηση ότι φεύγουν και εσύ μένεις…ανασκουμπώνεσαι και προχωράς.
Όταν πάνω στη σκηνή τους δίνεις το αναμνηστικό (χωρίς αγκαλιές φέτος) και σου λένε εκείνο το “ευχαριστώ, ευχαριστώ για όλα”, εκεί πραγματικά καταλαβαίνεις τι “δουλειά” κάνεις. Αυτό είναι αυτό που λέω ότι, το να είσαι καθηγητής έχει πολλά “πράγματα” που αξίζουν όσο δεν φαντάζεσαι. Όταν βλέπεις τους μαθητές σου να έρχονται τρέχοντας να σε χαιρετήσουν, είναι η καλύτερη επιβράβευση για την πορεία σου.
Και έτσι η φωλιά άδειασε. Φέτος το είδαμε νωρίτερα από ότι συνήθως,και το βιώσαμε πολύ πιο έντονα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όμως ξέρουμε ότι οι μαθητές μας ξεκίνησαν την επόμενη φάση στο ταξίδι της γνώσης. Κάποιοι θα χαράξουν δικούς τους δρόμους που θα ακολουθήσουν άλλοι. Κοιτάζοντας πίσω τους απόφοιτούς μας είναι κάτι που έχει γίνει πολλές φορές. Κάποιοι θα προχωρήσουν σε αυτό που ονειρεύονται και “δεν θα δουλέψουν ποτέ” γιατί απλά θα κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Πάντα το κοινό σημείο αναφοράς, για όλους θα είναι το σχολείο. Το οποίο ανεξάρτητα από τα πρόσωπα, είναι εκεί. Και θα είναι για όποιον θέλει να επιστρέψει.
Έχω το προνόμιο, με λίγους ακόμα συναδέλφους, να γνωρίζω όλους τους απόφοιτους του Ελληνικού τομέα από το 1992 και μετά και να είμαι ακόμα στο σχολείο. Θα πω κάτι που λέω πάντα : ¨είμαστε παντού” και όποτε έχει χρειαστεί να γίνει κάτι σχετικά με το σχολείο, πάντα υπάρχουν απόφοιτοι δίπλα μας.
Έτσι η 29η σειρά αποφοίτων της Ελληνογαλλικής Σχολής Ευγένιος Ντελακρουά είναι γεγονός. Κυρίες και κύριοι απόφοιτοι του 2020 καλή συνέχεια.
Είναι 2020 (για να μη ξεχνάμε την χρονοσφραγίδα για τα σαραντάχρονα).
