Η Εύα Κοταίδη επιστρέφει με την παράστασή της “Δαλιδά : τραγουδώντας μέχρι το τέλος”.
Έτσι από τις 16 Οκτώβρη και για ένα μήνα σχεδόν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή μπορείτε να απολαύσετε τα Γαλλικά τραγούδια της Δαλιδά και να θυμηθούμε όμορφα τραγούδια.
Όπωςμας λέει η Εύα σε συνέντευξη στο Αθηνόραμα : δεν είναι μια μουσικοθεατρική βιογραφία “είναι μια ελεγεία για τη γυναίκα που τόλμησε να εκτεθεί, που στάθηκε γυμνή μπροστά στο κοινό και στη ζωή. Είναι μια παράσταση που μιλά για το γυναικείο σώμα στη σκηνή και στην ιστορία, για την καλλιτέχνιδα που έγινε φωνή εκατομμυρίων και, ταυτόχρονα, εσωτερική κραυγή. Είναι μια ερμηνευτική κατάδυση σε μια ύπαρξη εύθραυστη και μεγαλειώδη”
Μια ωραία ιδέα για τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Και όπως πάντα λέω όσοι πάτε μη ξεχάσετε να συνατήσετε την Εύα και να της δωσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι παλιοί μας μαθητές μας ταξιδεύουν τον χρόνο μέσα από τα τραγούδια τους.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έγινε η Βραδιά του Ερευνητή. Το Σάββατο 27 του μήνα στην μεγάλη πλατεία μπροστά από την κεντρική βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου, συγκεντρώθηκαν από Πανεπιστήμια Ερευνητικά Κέντρα, ερευνητές, που μας παρουσίασαν τις έρευνές τους.
Βρεθήκαμε με δεκαπέντε μαθητές μας οι κ Καραβιώτη και κ Μπουρλής μαζί με εμένα, και αρχίσαμε την περιήγηση. Πολύ σύντομα οι μαθητές μας “ψάχνοντας” εξερεύνησαν την έκθση και βρεθηκαμε στο σημείο συνάντησης πριν την αναχώρηση.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είχε “άπειρο κόσμο”. Μας έλειψε ένας χάρτης μια και είχε πάρα πολλά περίπτερα με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων έρευνας.
Σίγουρα ο χώρος ήταν πολύ καλύτερος από το Πολυτεχνείο στην Στουρνάρη πιο άνετος και με μεγαλύτερη δυνατότητα υποδοχής κόσμου. Είχε ανοικτή πρόσβαση και επίσης πολλούς χώρους για παρκάρισμα, που έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς γονείς να επισκεφτούν τον χώρο.
Σίγουρα δώσαμε ραντεβού για του χρόνου, με ένα χάρτη και ίσωςκαι μια ζακέτα (είχε πολύ δροσιά).
Είμαστε βέβαιοι ότι η επίσκεψη αυτή έδωσε στους μαθητές μας αφορμή για σκέψη και προβληματισμό σχετικά με την έρευνα και τις τάσεις που αναπτύσοονται.
Είναι 2025 και πάντα δίνουμε στους μαθητές μας αφορμές για σκέψη και προβληματισμό .
Έχουμε γράψει πολλές φορές για το θέατρο και πόσο πολύ το αγαπάμε. Έτσι την Παρασκευή μετά την συνεδρίαση, είπαμε να πάμε θέατρο… Δεν μας τρόμαξε ούτε ο καύσωνας, ούτε το ότι από το πρωί ήμασταν στο σχολείο, ούτε τίποτα.
Κάπως έτσι έπεσε σαν πρόταση από τα τέλη του Μάη, να πάμε στο θέατρο. Άρεσε η ιδέα και το στήσαμε…δηλαδή για να είμαστε ειλικρινείς, ο Πάνος και η Αγγελική το πήραν πάνω τους. Κανόνισαν εισιτήρια, λεωφορείο, πού θα πιουμε καφέ, το νερό της διαδρομής, όλα…και έτσι ξεκινήσαμε…εικοσι τέσσερις τον αριθμό, καθηγητές, συνάδελφοι από το λογιστήριο, την γραμματεία…μεγάλα παιδιά δηλαδή, χωρίς παιδιά….και φτάσαμε…στην Επίδαυρο…
όπου ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε στάση. Ωραίο μέρος για ξεκούραση και λίγο ανασυγκρότηση. Ίσως και φαγητό – κάτι στα γρήγορα – αν έρχεσαι κατευθείαν από δουλειά. Και μετά από είκοσι λεπτά φτάσαμε στο θέατρο…
(σχεδόν όλη η ομάδα, η Ιωάννα “θυσιάστηκε” για να μας βγάλει φωτό).
Και πήγαμε στις θέσεις μας…
…όπου είχαμε τον απαραίτητο χρόνο και βγάλαμε selfies αλλά και τον χώρο.
Κάποια στιγμή το θέατρο γέμισε…
…και ακολουθώντας τις οδηγίες δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία κατά την παράσταση.
Θα μεταφέρω, τα συναισθήματά μου και την γενική εικόνα. Θεώρησα ευρηματικό το σκηνικό με τους περιστρεφόμενους ομόκεντρους κύκλους, και ήρωες (κυριολεκτικά) τον χορό και τον Κρέοντα που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (περίπου δυόμιση ώρες ) ήταν σε συνεχή κίνηση, είτε αναιρώντας την κίνηση των ομόκεντρων κύκλων, είτε μετακινούμενοι τόσο όσο χρειαζόταν κάθε φορά για να βρεθούν εκεί που έπρεπε πάνω στη σκηνή. Οι κύκλοι γυρνούσαν πότε με ίδια φορά, πότε αντίστροφα, άλλοτε με ίδια ταχύτητα, άλλοτε με διαφορετική, ανάλογα την τροπή του έργου, την ένταση, αλλά κούραζε. Με έπιασα πολλές φορές να διαβάζω “τον υποτιτλισμό” στις απέναντι οθόνες για να ξεκουράσω τα μάτια μου. Η μουσική επίσης είχε αυξομειώσεις ανάλογα με την πλοκή και την ένταση του έργου, αλλά από ένα σημείο και μετά κούραζε και κυριαρχούσε. Ίσως στα σημεία κορύφωσης του έργου μια “εκκωφαντική σιωπή” με μόνο τους ηθοποιούς να μιλάνε θα ξεκούραζε και θα έσπαγε την συνεχή μουσική. (σκηνοθέτης δεν είμαι και ποτέ δεν είχα σχέση, απλώς μου φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερο). Και μετά φυσικά πάμε στο θέατρο. Ναι είχε μαξιλαράκια, και ναι είχαμε πάρει και τα δικά μας (ενισχυμένα). Αλλά από ένα σημείο και μετά δεν αντεχότανε : μέση, πόδια να τα τεντώσεις και που να πάνε, να προσπαθείς λυγίζοντας τα έτσι ή αλλιώς να βρεις εκείνη τη θέση που κάπως θα σε ξεκουράσει. Ασκήσεις πάνω στη “καρέκλα” να τεντωθεί λίγο η μέση, κάπως να “αλλάξεις θέση”. Πρέπει να ομολογήσω η έλευση του Τειρεσία στη σκηνή αποτέλεσε λύτρωση για εμένα, γιατί συνειδητοποίησα ότι ολοκληρώνεται το έργο και θα ξεπιαστώ. Φυσικά στη λήξη χαιρετίσαμε όρθιοι, αλλά προβληματίζομαι : ήταν ο ενθουσιασμός ή η ανάγκη μας “να τεντωθούμε”.
Για το έργο αυτό καθαυτό δεν έχω άποψη μια και το θέατρο ομολογώ δεν είναι στις πρώτες επιλογές μου. Μάλλον παιδί του σινεμά θα με έλεγα. Για δε την Αντιγόνη κάτι από τις μνήμες μου τις σχολικές, κάτι από κάποιες συζητήσεις στο σχολείο, ενόψει της παράστασης, θυμήθηκα “την υπόθεση”.
Γι’αυτό θα αντιγράψω ένα σχόλιο της Ιωάννας Σαββινιδου που ήταν στην ομάδα μας και σίγουρα θεωρώ πιο κατάλληλη να σχολιάσει. Μας λέει λοιπόν :
Η χθεσινή Αντιγόνη του Ρασε στην Επίδαυρο άφησε μια γεύση περισσότερο μηχανική παρά τραγική. Με ρομποτοειδείς κινήσεις και εκφορά λόγου που θύμιζε τεχνητή νοημοσύνη, οι ηθοποιοί παρέδωσαν μια ψυχρή, σχεδόν απάνθρωπη ανάγνωση του αρχαίου δράματος. Η αποδόμηση κορυφώθηκε με την αφαίρεση του «Έρως ανίκατε μάχαν», απονευρώνοντας το πιο ανθρώπινο και ποιητικό σημείο της τραγωδίας. και αφαιρώντας στοιχεία που είναι κομβικά για την κατανοηση του εργου.
Η ψυχεδελική μουσική, περισσότερο αποπροσανατολιστική παρά λειτουργική, ενίσχυσε ένα αίσθημα ναυτίας που ξεκινούσε από την ατερμονη περιστροφή της σκηνής και των ηθοποιών. Μοναδική φλόγα μέσα στην παγερή αυτή κατασκευή, η Φιλαρέτη Κομνηνού: ανθρώπινη, ουσιαστική. Όλοι οι ηθοποιοί, πράγματι «τέρατα υποκριτικής» σε έναν παράξενα μαρτυρικό συνδυασμό καταναγκαστικού κυρτώματος και ταυτόχρονης ρομποτικής ρητορικής.
Η Αντιγόνη του Ρασε δεν με συγκλόνισε – απλώς με εξάντλησε
Δεν θα έλεγα ότι απέχουμε πολύ στα σχόλια μας… 🙂
Και κάπως έτσι κλείσαμε την χρονιά μας με ένα θέατρο για εμάς – τους μεγάλους. Και μας άρεσε γιατί περάσαμε καλά. Μπορεί να γυρίσαμε καλές τρεις μμ (μετά μεσονύκτιο) αλλά το όλο εγχείρημα μας άρεσε. Κάπου νομίζω έμεινε μια υπόσχεση “να το ξανακάνουμε”. Ίσως όχι σε θέατρο, αν και αυτό δεν αποκλείεται, αλλά αυτή η “απογευματινή εκδρομή” ήταν όμορφη, ανέμελη, χωρις ασφυκτικό πρόγραμμα επισκέψεων, χωρίς παιδιά να επιβλέπουμε ή να κυνηγάμε… κοινώς μας άρεσε.
Είναι 2025 και ναι μας αρέσει το θέατρο. Μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που περιμένουμε αλλά ναι, πάμε θέατρο.
Πέρασε ο καιρός… γράψαμε διαγωνίσματα, διορθώθηκαν, περάστηκαν οι βαθμοί, βγήκαν τα αποτελέσματα και δώσαμε και βαθμούς…Είδαμε τους γονείς, και τους μαθητές μας και δώσαμε “ραντεβού τον Σεπτέμβρη”, όπως λέγανε παλιότερα οι χειμερινοι κινηματογράφοι.
Μια εκδήλωση που οριοθετεί το τέλος της σχολικής χρονιάς είναι το “Ποτάκι για το τέλος της χρονιάς” (Pot de fin d’annee).
Μια εκδήλωση κεντρική για τη σχολή, που όλο το προσωπικό είναι προσκεκλημένο. Σε όποια θέση και αν βίσκονται. Βρισκόμαστε όλοι μαζί και κυρίως γνωριζόμαστε και μιλάμε μια και συνήθως το καθημερινό τρέξιμο δεν αφήνει πολλά περιθώρια.
Χαρίζουμε το πλατύτερό μα χαμόγελο για τον φωτογράφο…
…ο οποίος μας βγήκε και ζημιάρης μια και στην προσπάθεια του για να βγάλει τις καλύτερες φωτογραφίες, έριξε ένα ποτήρι στην πίστα… και έπρεπε να επανορθώσει.
Ο γενικός διευθυντής κ Miguel Tesson κάνει ένα πολύ σύντομο απολογισμό της χρονιάς,
Στη συνέχεια αποχαιρετάμε τους συναδέλφους που αποχωρούν, είτε λόγω συνταξιοδότησης, είτε λόγω μετάθεσης…
Ευχές, ευχές, ευχές, από όλους και για όλους…
Αλλά κυρίως παρέα, κουβέντα γέλια, και ανεμελιά, χωρίς κουδούνια και την κλασσική “τσάντα πλάτη” του καθηγητή, να παίρνουμε τον δρόμο για την τάξη…
Άμα είσαι καθηγητής Φιλοσοφίας…φαίνεται.
Σε πολλές περιπτώσεις, συνάδελφοι χαιρέτησαν τους αποχωρούντες με δυο λόγια, άλλοτε συγκινητικά, άλλοτε με αστείες καταστάσεις….
Οι υπόλοιποι παρακολουθούμε την εκδήλωση,
Η βραδιά τελειώνει εννοείται αργά το βράδυ, και όχι το απογευματάκι, όπως είναι τώρα. Ένας πλούσιος μπουφές, που αντέχει με συνεχείς ανανεώσεις μέχρι το τέλος της ημέρας, και χορό, πολύ χορό…Όλων των ειδών τους χορούς…
Ο Παναγιώτης φροντίζει για αυτό, από νωρίς το απόγευμα, μέχρι αργά το βράδυ και από ότι λέγανε οι παρόντες, κάθε χρονιά γίνεται και καλύτερος και φέτος τα είχε δώσει όλα…μέχρι που του τα χάλασε ο μπαμπάς του…Όταν ακουμπώντας το κινητό μου στο τραπέζι, κούνησα κάποια καλώδια και αποσυνδέθηκαν μερικά κομμάτια… Αλλά δεν πειράζει. Μπήκε το πλαν Β σε λειτουργία, με διαδικτυακή μουσική και έτσι φτάσαμε σε μμ ώρες (μεταμεσονύκτιες ώρες) χορεύοντας.
Φεύγοντας δεν μπόρεσα να μην απαθανατίσω, το σχολείο σε μια κατάσταση, που σπάνια βρίσκεται, ήρεμο, γαλήνιο, χωρίς παιδιά και με πολύ όμορφο φωτισμό.
Και κάπως έτσι η σχολική χρονιά 2024-25 φτάνει προς το τέλος της… Αλλά δεν τελείωσε ακόμα.
Είναι 2025 και μια ακόμα σχολική χρονιά, κλείνει, αφήνοντας δεκάδες αναμνήσεις, αφήνοντας την θέση της για την επόμενη…
Να λοιπόν μια καλή ιδέα για την Παρασκευή 23 Μαΐου. Ο Γιώργος – Πλάτωνας Περλέρος, απόφοιτος της Σχολής μας, έχει αναλάβει την Θεατρική ομάδα της Σχολής μας εδώ και δύο χρόνια. Μας προσκαλεί την Παρασκευή 23 Μαΐου στο χολ της Σχολής μας για να δούμε την φετινή δουλειά τους.
Μέσα από την πρόσκληση έχετε όλες ςτις απαραίτητες πληροφορίες. Προσέξτε όμως… Συνήθως οι παραστάσεις μας είναι “sold out” οπότε κανονίστε να είστε έγκαιρα στο σχολείο
Αντιγράφω από την Εισαγωγή της μετάφρασης :
«Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, που αποτελούν τέσσερα διακριτά πεδία αναφοράς, συμπλέκονται στο Όνειρο: ο κόσμος της αρχαίας μυθολογίας (Θησέας και Ιππολύτη), ο κόσμος των τεσσάρων εραστών – που, μολονότι χαρακτηριστικά αναγεννησιακός στους τρόπους και τα ήθη της ερωτικής επικοινωνίας, παρουσιάζεται άχρονος και καθολικός –, ο κόσμος των ξωτικών, όπως αναδύεται από τη μεσαιωνική καταγωγή του και τις λαϊκές παραδόσεις της αγγλικής υπαίθρου· και ο κόσμος των μαστόρων, η ελισαβετιανή κοινωνία των τεχνιτών της επαρχίας, όπως θα τους είχε γνωρίσει από κοντά ο Σαίξπηρ στο γενέθλιο Στράτφορντ.»
Και από την πρόσκληση του Γιώργου ο οποίος μας λέει :
Καταπιαστήκαμε, λοιπόν, κι εμείς με το Όνειρο, όπως κάθε θεατρίνος οφείλει να κάνει. Δανειζόμενος τη διασκευή του Έκτορα Λυγίζου – που μας την παραχώρησε και τον ευχαριστούμε θερμά – επέμεινα στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, που, αν και απαιτητική, είναι τόσο ποιητική που σε μαγνητίζει. Τελικά, τα παιδιά αποδείχθηκαν έτοιμα να φτάσουν – και να ξεπεράσουν – κάθε πήχη που θα τους θέσεις. Παρόλα αυτά, όπως σε κάθε εξωσχολική (ίσως και σχολική) δραστηριότητα, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός· αλλά, όπως θα πει ο Πουκ στο τέλος του έργου:
Αξιότιμο κοινό,συγχωρήστε μας γι’ αυτό,κι ασφαλώς – λόγω τιμής –θα βελτιωθούμε εμείς.
Άρα τι μένει να κάνουμε; Να κανονίσουμε τις δουλειές μας και να είμαστε στη Σχολή, έγκαιρα, ώστε να τους καμαρώσουμε.
Είναι 2025, και φροντίζουμε οι μαθητές μας να βρίσκουν το τρόπο να εκφραστούν όπως αυτοί μπορούν καλύτερα.
Με εικαστικό και χορευτικό υπόβαθρο, υποστηριζόμενη καλλιτέχνης του Chisenhale Dance Space και Free Space Artist στο Studio Wayne McGregor. Το χορογραφικό της έργο έχει υποστηριχθεί από το Arts Council England (Υπουργείο Πολιτισμού Αγγλίας) και άλλους δημόσιους φορείς της Αγγλίας.…(Περισσότερα στον σύνδεσμο)
Προχθές (8 Μαΐου) πήραν μια συνέντευξη από την Χλόη, τόσο για την τελευταία της δουλειά όσο και γενικότερα για την δουλειά της. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μπορείτε ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ.
...Το πιο πρόσφατο έργο της, το «The Space Cadet», είναι μια πρωτοποριακή παράσταση που συνδυάζει στοιχεία από την εκπαίδευση αστροναυτών, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό και τη χιπ χοπ κουλτούρα. Η παράσταση έχει παρουσιαστεί σε εμβληματικούς χώρους όπως το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αποσπώντας διεθνή αναγνώριση και βραβεία….
Και συνεχίζουμε…
Η φράση ‘Τhe Space Cadet’ στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης ή αυτός που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Στο έργο ακολουθούμε έναν μοναχικό αστροναύτη σε ένα ταξίδι απόδρασης και επιστροφής από τη Γη, λειτουργώντας ως αλληγορία για την προσωπική και συλλογική μας αναζήτηση μέσα σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού του ανθρώπου με την εξέλιξη της τεχνολογίας.…
Μια σημαντική ερώτηση:
Τι το ιδιαίτερο έχει η παράσταση και γιατί να έρθει κάποιος να την δει.
Χλόη Αλιγιάννη: Στην παράστασή μας συνδυάζονται πάρα πολλοί κόσμοι και στοιχεία: σύγχρονος χορός με τη hip hop κουλτούρα, την αστροφυσική, τα εικαστικά, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τον ήχο και την μουσική. Έχει δημιουργηθεί έτσι ένα θέαμα πολύχρωμο, για όλες τις ηλικίες, το οποίο από μεριάς μας έχει εμπλουτιστεί με μπόλικη δημιουργική ειλικρίνεια και διάθεση σύνδεσης και επικοινωνίας με το κοινό. Ένα ταξίδι με ανοιχτές εικόνες που ακροβατεί μεταξύ της φαντασίας και του πραγματικού, με στιγμές που κλείνουν το μάτι τόσο στην επιστημονική φαντασία όσο και στην επιστήμη, την ιστορία και την ζωή μας σήμερα.… (Η πλήρης συνέντευξη με πολλά στοιχεία τόσο της παράστασης όσο και για τα μελλοντικά σχέδια της Χλόης, μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο)
Η ταυτότητα της παράστασης :
Σχετικά με την παρασταση αλλά και την ομάδα : Third Planet μπορείτε να διαβάσετε στον σχετικό σύνδεσμο στο LinkedIn: Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα…
Η ομάδα Third Planet μας προσκαλεί σ’ ένα μοναδικό ταξίδι στο δέος και την ησυχία του διαστήματος, γεφυρώνοντας τον σύγχρονο χορό, την χιπ χοπ κουτλούρα, την αστροφυσική, τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, τα εικαστικά. Σε μια εποχή τεχνολογικών ζυμώσεων, συλλογικής αβεβαιότητας και συνεχούς αναζήτησης ταυτότητας, το έργο κάνει ένα μεγάλο zoom out από τη βοή της σύγχρονης Γης, και ακολουθεί έναν μοναχικό ταξιδιώτη-αστροναύτη στο ταξίδι (δια)φυγής και επαναφοράς του σε αυτήν.
Στον ενδιάμεσο χωροχρόνο μεταξύ αφετηρίας και προορισμού, σε συνεχή μετάβαση, ο αστροναύτης ακροβατεί σε κόσμους και συνθήκες, αναζητώντας το σημείο τομής δύο ταξιδιών. Τόσο του συλλογικού – με τη μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας στραμμένη στην τεχνολογία και τα άστρα κοιτώντας τη θέση της στο σύμπαν, όσο και του ατομικού ταξιδιού που αφορά στην εσωτερική, προσωπική αναζήτηση του «ανήκειν» και την εύθραυστη σχέση με τη φύση, το «σπίτι», το σώμα μας, τη Γη….
Στον σύνδεσμο υπάρχουν αναλυτικά τα χαρακτηριστικά της εκδήλωσης, των συντελεστών, αλλά και λεπτομέρειες από αυτά που δεν φαίνονται. Αξίζει λοιπόν να “μελετήσετε” πριν πάτε στην παράσταση.
Λοιπόν; 17 και 18 Μαΐου αλλά προσοχή στις ώρες της παράστασης… 9.00 και 10.00 το βράδυ αντίστοιχα. Μη τα μπερδέψετε…
Και μη ξεχνάτε, να βρείτε την Χλόη και να της δώσετε χαιρετίσματα.
Είναι 2025 και οι απόφοιτοί μας εκφράζονται όπως μόνο αυτοί ξέρουν, μέσα από την τέχνη τους.
Δηλαδή όχι ακριβώς σε εμάς… Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Η Γεωργία είναι απόφοιτος της Σχολής μας, τελείωσε το τμήμα Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου και μετά συνέχισε στη Λυών με ένα ΜRes και ένα Μsc Κλινικής Ψυχολογίας και Ψυχοπαθολογίας (universite Lyon II). Εργάστηκε στη Γαλλία με παιδιά με κώφωση και σε κέντρα παροχής ψυχολογικών υπηρεσιών σε ενήλικες. Στην Ελλάδα έχει δουλέψει για 4 χρόνια σαν αναπληρώτρια ψυχολόγος σε ΚΕΔΔΥ και ειδικά σχολεία. Με τα παραμύθια ασχολήθηκε μετά από ένα διετές σεμινάριο πάνω στη συγγραφή παραμυθιών στην Ακαδημία Ποίησης και Παραμυθιού. Αποτέλεσμα αυτής της ενασχόλησης είναι το πρώτο της βιβλίο με παραμύθια με τίτλο “Στο Ξέφωτο του Λύκου”(έγραφα το 2016 σε μια εγγραφή μου για την Γεωργία).
Τώρα μέσα στα πλαίσια του φεστιβάλ του Δήμου Αθηναίων μας προσκαλεί…
…την Παρασκευή 9 Μαίου, ο Γιάννης Ψαριώτης Ioannis Psariotis και εγώ, βάζουμε μπόλικη φαντασία, κάνουμε το ελληνικό παραμύθι πυξίδα παίρνουμε όργανα, παίρνουμε τούμπανα, και με τη βάρκα της φαντασίας μας, ανοίγουμε πανιά να βρούμε πειρατές, δράκους, γοργόνες!
Όρτσα τα πανιά και καλώς να ανταμώσουμε! (αντιγράφω από το προφίλ της).
Μια πολύ ωραία ιδέα για την Παρασκευή το απόγευμα, τώρα που “ανοίγει ο καιρός” και καλοκαιριάζει. Μια βόλτα στον κήπο, είναι ότι καλύτερο.
Ο Σπύρος – Στέφανος απόφοιτος της Σχολής μας είναι φοιτητής της ΣΕΜΦΕ. Η αγάπη του για το θέατρο βρήκε διέξοδο στην Θεατρική ομάδα της Ιατρικής Αθηνών. Εκεί με τους φίλους και συναδέλφους δημιούργησαν μια ομάδα και όλοι μαζί προχώρησαν στο στήσιμο του έργου.
Η ΚΟΥΖΙΝΑ (με ανάποδο Κ) είναι :
...Ένα χωνευτήρι. Μια μηχανή που ανακυκλώνει τους ανθρώπους που καταλήγουν εκεί από όλες τις βόλτες της κοινωνίας. Τους αναμασά, τους χωνεύει και τους φτύνει πίσω κάθε μέρα για να ξεκινήσουν τη βάρδια….
Σας κίνησε την περιέργεια; Δείτε και την αφίσα…
Έχει τις απαραίτητες πληροφορίες, ημερομηνίες, ώρες, τηλέφωνα επικοινωνίας τα πάντα…
Αντιγράφω από το Δελτίο Τύπου :
Στην ꓘΟΥΖΙИA μας θα σας σερβίρουμε αγάπη, αλλά και μίσος. Αλληλεγγύη, αλλά και ρατσισμό. Ταξικές ανισότητες και εργασιακή εκμετάλλευση. Όνειρα για μια ζωή μακριά από τα τηγάνια και τις κοτολέτες, αλλά και χαστούκια της ωμής πραγματικότητας. Ετοιμαστείτε να γευτείτε τον ρεαλισμό αυτής της ανθρωποφαγικής και ταυτόχρονα κανονικοποιημένης καθημερινότητας με μια εσάνς ονείρου και μια επίγευση ανεκπλήρωτου έρωτα.
Θα θέλατε να κάνετε κράτηση;
Αν η απάντηση είναι ΝΑΙ, ορίστε η ταυτότητα της παράστασης :
Για 8 παραστάσεις στο Kukaracha Theaterspace, Κορίνθου 9, Κολωνός (Μετρό Μεταξουργείο) 3-4 & 6-11 Μαίου Ώρα Έναρξης 20:30 Προσέλευση 20 λεπτά πριν την έναρξη της παράστασης
Είσοδος Ελεύθερη Θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης με ελεύθερη συνεισφορά
Λόγω περιορισμένης διαθεσιμότητας, για κρατήσεις μπορείτε να απευθυνθείτε στα τηλέφωνα: 6948578736 6946081238
Μια ωραία ιδέα, για αύριο το απόγευμα, στην μεγάλη αίθουσα του ΕΚΠΑ.
Από το Δελτιο Τύπου του ΕΚΠΑ αντιγράφω…
… Στην εκδήλωση θα τιμηθεί η σημαντική ακαδημαϊκός, τραγουδίστρια και ποιήτρια από το Μαυροβούνιο Svetlana Kalezić-Radonjić, η οποία γεννήθηκε το 1980 στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου. Είναι διδάκτωρ λογοτεχνίας και ποιήτρια που δημοσιεύει ενεργά το έργο της από τα δεκαπέντε της χρόνια. Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου ως επίκουρη καθηγήτρια λογοτεχνίας για παιδιά και νέους ενήλικες. Έχει εκδώσει επτά ατομικά βιβλία ποίησης και έχει τιμηθεί με πολλά λογοτεχνικά βραβεία...
Συνεχίζοντας το Δελτίο Τύπου βλέπουμε…
Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:
Ηχοτοπίο
Προβολή ντοκιμαντέρ “Burrnesha: Οι ορκισμένες παρθένες των Βαλκανίων – Η σιωπή ως επιβίωση”.
Χορευτικό και προβολή βίντεο από την Ελληνογαλλική Σχολή Ευγένιος Ντελακρουά...
Σήμερα η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, έκανε αναφορά την Εβδομάδα Συμπερίληψης που ολοκληρώθηκε πριν τις διακοπές του Πάσχα στη Σχολή μας.
Η Δήμητρα Κοντοβά, σύμβουλος εκπαιδευτικών προγραμμάτων συμπερίληψης και προσβασιμότητας, μιλάει στους μαθητές της Ελληνογαλλικής Σχολής «Ευγένιος Ντελακρουά» στο πλαίσιο της Εβδομάδας Συμπεριληπτικού Σχολείου. «Στόχος ήταν να κατανοήσουμε όλοι το αντικείμενο της συμπερίληψης και της νευροποικιλότητας», λέει η Ιωάννα Σαββινίδου, διευθύντρια του Λυκείου.
Κάνει αναφορά για την επίσκεψη των μαθητών στην Κολωνία, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Αστροναυτών της ESA και το πως το Διαστημα Διδάσκει συμπερίληψη.
Η αφίσα της εκδήλωσης.
Το ποσοστό των νευροδιαφορετικών μαθητών και στις δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες, δηλαδή από το νηπιαγωγείο έως και το λύκειο, είναι, σύμφωνα με την κ. Γεωργία Γούναρη, υπεύθυνη του Γραφείου Συμπερίληψης της Ελληνογαλλικής Σχολής, 12% με 14%. «Αρα είναι σημαντικό να δούμε πώς θα ενταχθούν τα παιδιά αυτά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία, πώς θα αναπτύξουν τις δεξιότητές τους. Διότι όλα τα παιδιά έχουν ιδιαίτερες δεξιότητες»,
Η γιγαντοαφίσα της εκδήλωσης στο χολ της Σχολής.
Όλο το άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μπορείτε να το ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ.
Είναι 2025 και οι εκδηλώσεις της Σχολής μας, ανοίγουν νέους δρόμους στην συμπερίληψη.
